خداوند همچنين به من فرمود: «ای انسان خاكی، پيشگويی كن و بگو كه خداوند میفرمايد: «گريه كنيد، چون آن روز هولناک نزديک است. آن روز، روز خداوند است، روز ابرها و نابودی برای قومها!
در آن زمان، قاصدان تندرو را با كشتیها میفرستم تا حبشیها را به وحشت بياندازند. موقع نابودی مصر، ترس و وحشت سراپای ايشان را فرا میگيرد. آن روز نزديک است!»
من رود نيل را خشک میكنم و تمام مملكت مصر را به زير سلطۀ شروران درمیآورم. مصر و هر چه را كه در آن است بدست بيگانگان از بين میبرم. من كه خداوند هستم اين را گفتهام.
من كه خداوند هستم میگويم كه بر ضد پادشاه مصر میباشم و هر دو بازويش را میشكنم (هم آنكه قبلاً شكسته شده و هم آنكه سالم است) و شمشيرش را از دستش میاندازم.
آنگاه، بازوهای پادشاه بابل را قوی میگردانم و شمشير خودم را بدست او میدهم. اما بازوهای پادشاه مصر را میشكنم و او مثل شخص مجروحی كه به دم مرگ رسيده باشد در حضور پادشاه بابل خواهد ناليد،
بلی، پادشاه بابل را قوی میسازم، ولی پادشاه مصر را ضعيف میكنم. وقتی شمشيرم را بدست پادشاه بابل بدهم و او آن را بر سر مصر بحركت درآورد، آنگاه مصر خواهد دانست كه من خداوند هستم.