Yari karon, ang mga Asiriahanon cedro sa Libano, nga may maayoayo nga mga sanga kag may handong nga kaangay sa talon, kag malayog, ang iya tuyoktuyokan yara sa tunga sang madabong nga mga sanga.
Ang mga tubig nagsagud sini, ang kadadalman nagpatubo sini, ang iya mga suba nag-ilig palibut sa katamnan niya, nga nagapadala sang iya mga iligan sa tanan nga kahoy sang latagon.
Busa ang iya pagkalayog nagtaas labaw sa tanan nga kahoy sang latagon; nagdamu ang iya mga sanga kag ang iya mga sanga naglaba, tungud sang madamu nga mga tubig sang iya pagpatubo sa ila.
Ang tanan nga kapispisan sang mga langit naghimo sang ila mga pugad sa mga sanga sini; sa idalum sang ila mga sanga ang tanan nga kasapatan sang latagon nagbata; kag sa iya landong nagpuyo ang madamu nga pungsud.
Ang mga cedro sa katamnan sang Dios indi makalipud sini, ang mga abeto indi makaangay sa iya mga sanga; ang mga kastanyo indi subong sang iya mga sanga; wala sing bisan ano nga kahoy sa katamnan sang Dios nga makaangay sini sa iya katahum.
Ginhimo ko ini nga maayoayo sa kadam-an sang iya mga sanga, sa bagay nga ang tanan nga kahoy sang Eden nga yara sa katamnan sang Dios nagkahisa sa iya.
“Busa amo ini ang ginsiling sang Ginoong Dios: Bangud nga ikaw ginpataas sa kalayogon kag ginpahamtang niya ang iya tuyoktuyokan sa tunga sang madabong nga mga sanga, kag ang iya tagiposoon nagbayaw sa iya kataas,
Ang mga dumuloong, ang makakulugmat sang mga pungsud, nagpulud sa iya kag nagbiya sa iya. Sa kabukiran kag sa tanan nga nalupyakan naholog ang iya mga sanga, kag ang iya mga sanga nabali sa luyo sang tanan nga iligan sang duta; kag ang tanan nga katawohan sang duta nagpanaug gikan sa iya handong kag ginbayaan sia.
Ini sa katuyoan nga wala gid sang tanan nga kahoy sa luyo sang mga tubig nga magpakataas sang ila kaugalingon sa ila kataason ukon magpahamtang sang ila tuyoktuyokan sa tunga sang mga sanga nga madabong, ukon ang ila mga gamhanan nga nagainum sing tubig magtindug sa ila kataason; kay sila tanan natugyan sa kamatayon, sa naidalum nga mga bahin sang duta sa tunga sang mga anak sang mga tawo, upud sa mga nagapanaug sa Boho.
“Amo ini ang ginasiling sang Ginoong Dios: Sa adlaw nga nagpanaug sia sa Sheol nagpalalaw ako, tungud sa iya gintabonan ko ang kadadalman, kag ginpunggan ko ang iya mga suba, kag ang dalagku nga mga tubig napunggan; tungud sa iya ginapalalaw ko ang Libano, kag tungud sa iya ang tanan nga kahoy sang latagon napunaw.
Ginpatay-ug ko ang mga pungsud sa kagahud sang iya pagkapukan, sang gintagbong ko sia sa Sheol upud sa mga nagapanaug sa Boho; kag sang tanan nga kahoy sang Eden, ang pinili kag labi gid kaayo sang Libano, ang tanan nga nagainum sing tubig, ginlipay sa naidalum nga mga bahin sang duta.
Sila man nagpanaug sa Sheol upud sa iya, pakadto sa ila nga pinatay sa espada; hoo, sila nga iya butkon nga nagpuyo sa idalum sang iya handong sa tunga sang mga pungsud magakawala.
Kay sin-o ka bala kaangay sa sini sa himaya kag sa pagkadaku sa mga kahoy sang Eden? Apang dalhon ka sa idalum upud sa mga kahoy sang Eden sa naidalum nga mga bahin sang duta; magahigda ka sa tunga sang mga dicircuncidado, upud sa ila nga pinatay sa espada. “Ini amo si Faraon kag ang bug-os niyang kadam-an, nagasiling ang Ginoong Dios.”