”اي حزقيايل، آدم جو اولاد! مصر جي بادشاهہ لاءِ تون هي مرثيو پڙهندي منهنجي طرفان کيس پيغام ڏي تہ ’اي فرعون! تون پنهنجو پاڻ کي قومن منجھہ هڪڙي شينهن مثل ٿو سمجھين، پر تون نيل نديءَ جي هڪڙي اجگر بلا مثل آهين، جيڪا ندين ۾ پيئي ٿاڦوڙا هڻي. تون ندين جي پاڻيءَ کي پيرن سان ولوڙي ميرو ٿو ڪرين.
آءٌ تو کي خشڪيءَ تي آڻي مارائي ڇڏيندس، ۽ تنهنجو لاش کُليل ميدان تي اڇلائي ڇڏيندس. پوءِ آءٌ سڀيئي پکي ۽ جانور تو تي ڇڏيندس، جيڪي سڀ تنهنجو ماس کائي ڍءُ ڪندا.
جڏهن آءٌ تو کي نابود ڪندس، تڏهن آسمان کي ڪڪرن سان ڍڪي ڇڏيندس. هائو، آءٌ تارن جي روشنيءَ کي ڍڪي ڇڏيندس، سج بہ ڪڪرن سان ڍڪجي ويندو، ۽ ڏسندي ڏسندي چنڊ جي روشنائي بہ نظر نہ ايندي.
جڏهن آءٌ انهن جي آڏو تو تي پنهنجي تلوار چمڪائيندس، تڏهن گھڻيون ئي قومون تو تي حيران ٿي وينديون، بلڪ سندن بادشاهن جي بہ لونءَ ڪانڊارجي ويندي. هائو، اهي تنهنجي ڪِرڻ واري ڏينهن تي هر گھڙيءَ پيا ڏڪندا ۽ ڪنبندا، متان انهن کي بہ نہ قتل ڪيو وڃي.
اهو ئي مرثيو آهي جنهن سان ماتم ڪيو ويندو. هائو، ٻين قومن جون عورتون مصر، توڙي ان جي سڀني رهاڪن جي موت تي اهو مرثيو چوندي ماتم ڪنديون. اهو مون خداوند خدا جو فرمان آهي.‘“
عيلام جو بادشاهہ بہ اتي آهي ۽ سندس سپاهين جون قبرون بہ انهيءَ جي چوڌاري آهن. اهي پنهنجي دشمنن ۾ دهشت ڦهلائي ڇڏيندا هئا. پر هاڻي اهي اڻطهريل جي حالت ۾ پاتال جي تري ۾ وڃي پيا آهن ۽ جنگ ۾ قتل ٿي ويلن سان گڏ ذليل وَ خوار آهن.