“Tawo nga mamalatyon, pakamalauta ang mga pangulo sang Israel. Magtagna ka sa ila kag singgana sila nga ako, ang Ginoo nga Gamhanan nagasiling: Tapos gid kamo, kamo nga mga manugbantay sang Israel! Ginatatap ninyo ang inyo kaugalingon, pero wala gid ninyo ginatatapa ang mga karnero.
Nagainom kamo sang ila gatas, ang inyo mga bayu halin sa ila mga bulbol, nagaihaw kag nagakaon kamo sang pinatambok nga karnero, pero wala gid ninyo ginatatapa ang mga karnero.
Wala ninyo pagtatapa ang mga maluya, wala ninyo ginbulong ang mga nagamasakit, wala ninyo ginbugkosi ang mga nabali, wala ninyo pagpabalika ang mga nagtalang, ukon ginpangita ang mga nadula. Sa baylo, ginpintasan ninyo sila.
Gani ang akon mga karnero nagtalangtalang sa mataas nga mga kabakuloran kag mga kabukiran. Nag-alaplaag sila sa bug-os nga duta, kag wala sing may nagpangita sa ila.
Samtang ako amo ang Dios nga buhi, kinahanglan magpamati kamo sa akon. Ang akon mga karnero ginsalakay sang mapintas nga mga sapat nga nagpamatay kag nagkaon sa ila, tungod kay wala sila sing manugbantay. Ang akon mga manugbantay wala magpangita sang akon mga karnero. Wala nila gintatap ang akon mga karnero kundi ang ila lamang kaugalingon.
Ako, ang Ginoo nga Gamhanan, amo ang inyo kaaway. Bawion ko ang akon mga karnero sa inyo, kag indi na gid kamo liwat mangin-ila mga manugbantay kag indi na gid ako magtugot nga ang inyo lamang kaugalingon ang inyo pagatatapon. Luwason ko ang akon mga karnero sa inyo, kag indi ko na sila pag-ipakaon sa inyo.
subong sang pagtatap sang manugbantay sang iya mga karnero nga nag-alaplaag kag gintipon liwat. Pabalikon ko sila halin sa tanan nga mga lugar sa diin sila nag-alaplaag sa sadtong madulom kag makatalagam nga adlaw.
Kuhaon ko sila sa iban nga mga kapungsoran, tipunon ko sila sing tingob, kag pabalikon ko sila sa ila kaugalingon nga duta. Pahalbon ko sila sa mga kabukiran sang Israel, sa tupad sang mga sapa, kag sa tagsa ka lugar sa diin ang mga tawo nagaestar.
Pahalbon ko sila nga wala sing katalagman sa mga kabukiran nga madamol ang hilamon kag sa mga kapatagan kag sa tanan nga lugar nga madamol ang halalbon sa duta sang Israel.
“Pangitaon ko ang mga nagkaladula, pabalikon ko ang mga nagtalang, bugkosan ko ang mga may bali, ayuhon ko ang mga nagamasakit, kag laglagon ko ang mga matambok kag mga mabakod, tungod kay ako amo ang manugbantay nga nagahimo sing matarong.
“Gani karon, akon panong, ako, ang Ginoo nga Gamhanan, nagasiling sa inyo nga hukman ko ang tagsatagsa sa inyo, kag painon ko ang maayo sa malain, ang mga karnero sa mga kanding.
Ang iban sa inyo indi pa ayawan sa paghalab sang maayo nga halalban, kundi ginatasak pa ang wala ninyo mahalab! Ginainom ninyo ang matin-aw nga tubig, kag ginapalubog ang wala ninyo mainom!
Pero luwason ko ang akon mga karnero, kag indi ko na pagtugotan nga pintasan sila liwat. Hukman ko ang kada-isa sang akon mga karnero kag painon ko ang maayo sa malain.
Magahimo ako sing kasugtanan sa ila nga magahatag sa ila sing kasigurohan. Kuhaon ko ang mapintas nga mga sapat sa duta, agod ang akon mga karnero wala sing katalagman sa ila pag-estar sa latagon kag sa ila pagtulog sa mga kagulangan.
“Bendisyunan ko sila kag akon sila paestaron sa palibot sang akon balaan nga bukid. Hatagan ko sila sing ulan sa nagakaigo nga panahon nga magadala sa ila sing kaayuhan.
Ang mga kahoy magapamunga, ang mga uma magapatubas, kag ang kada-isa magakabuhi nga may kalinong sa iya kaugalingon nga duta. Kon hilwayon ko ang akon mga tawo sa mga nag-ulipon sa ila, kag bugrason ko ang ila mga kadena, dayon makilala nila nga ako amo ang Ginoo.
Indi na sila pagkuhaan sang mga pagkabutang sang mga kapungsoran, kag ang mapintas nga mga sapat indi na magpamatay kag magkaon sa ila. Magakabuhi sila nga may kalinong kag wala na sing may magapahadlok sa ila.