हामी देशबाट कैदमा लगिएको पच्चीसौं वर्ष अथवा यरूशलेम कब्जामा परेको चौधौं वर्षमा नयाँ वर्ष सुरु भएको दशौँ दिनमा परमप्रभुको हात ममाथि भएको थाहा गरें र उहाँले मलाई उठाएर लैजानुभयो।
उहाँले मलाई त्यो सहरको छेउमा पुर्याउनुभयो र मैले त्यहाँ एउटा काँसाझैँ टल्किरहेको मानिस देखें। तिनले हातमा एउटा मिहिन सुतीको नाप्ने फित्ता र एउटा टाँगो लिएका थिए र तिनीचाहिँ एउटा मूल-ढोकाको छेउमा उभिरहेका थिए।
तिनले मलाई भने, “ए मरणशील मानिस, राम्ररी हेर्। मैले जे-जे कुरा तँलाई देखाउँछु, ती ध्यान दिएर हेर् र जे-जे भन्दछु, ती पनि कान थापेर सुन्। तँ यहाँ यी कुरा देख्न र सुन्नलाई नै ल्याइएको होस्। तैँले आफूले देखेका सबै कुरा इस्राएलका मानिसहरूलाई बताउनुपर्नेछ।”
मैले देखें कि त्यहाँ एउटा मन्दिर रहेछ र त्यसका चारैतिर पर्खाल रहेछ। ती मानिसले तीन मिटर लामो भएको टाँगो उठाए र पर्खालको नाप लिए। त्यो पर्खाल तीन मिटर अग्लो र तीन मिटर मोटो थियो।
तब तिनी पूर्वपट्टि फर्केको मूल-ढोकातिर गए र खुड्किला उक्लेर टुप्पोसम्म पुगे। त्यहाँ भित्र पस्ने ढोकाको बाहिरी छेउदेखि भित्री छेउसम्मको दूरी तीन मिटर थियो।
त्यो पार भएपछि एउटा दलान थियो, त्यसका दुवै पट्टि तीन-तीन वटा पहरा-चौकीहरू थिए। प्रत्येक पहरा-चौकीका लमाइ-चौडाइ तीन-तीन मिटरको थियो। चौकीका बीच-बीचको भित्ताको मोटाइ साढे दुई मिटर थियो। ती चौकी पार गरेपछि अर्को बाटो थियो। त्यो बाटो तीन मिटर लामो थियो र त्यसले मन्दिरतर्फ फर्केको एउटा ठूलो कोठामा पुर्याउँथ्यो।
[8-9] तिनले त्यस कोठाको नाप लिए र त्यो चार मिटर चौडा थियो। त्यो कोठा मन्दिरको सबैभन्दा नजिकको ढोकाको छेउसम्म पुगेको थियो र मन्दिरनिरको भित्ताको मोटाइचाहिँ एक मिटर थियो।
त्यसपछि ती मानिसले पहरा-चौकीहरू माझ भएको दलानको चौडाइ नापे, त्यो जम्मा साढे छ मिटर थियो। ढोकाका दुईटै खापाहरू खुल्ला हुँदा बीचको दूरी पाँच मिटरको थियो।
हरेक पहरा-चौकीको सामुन्ने एक-एक वटा होचा पर्खाल थिए, त्यो आधा मिटर अग्लो र आधा मिटर बाक्लो थियो। ती पहरा-चौकीहरूका कोठाहरू प्रत्येक तीन मिटर लामो र तीन मिटर चौडा थिए।
सबै कोठाका बाहिरी भित्ताहरूमा र कोठाका बीच-बीचका भित्ताहरूमा स-साना झ्यालहरू थिए। बाटोपट्टिको भित्ताको भित्री पाटामा खजूरका बोटका चित्रहरू खोपेर बनाएका थिए।
ती मानिसले मलाई प्रवेश गर्ने मूल-ढोकाबाट चोकमा पुर्याए। चोकको बाहिरी भित्तासित टाँसेर बनाइएका तीस वटा कोठाहरू थिए। ती कोठा अगाडिको भूइँ र चोकको चारैतिर ढुङ्गाले छापेको थियो।
यहाँका तीन-तीन वटा पहरा-चौकीहरूका बीचका भित्ताहरू साथै पल्लो छेउको ठूलो कोठाको नाप र पूर्वपट्टिको मूल-ढोकाको सबै नाप बराबर थिए। बाटोको लमाइ पच्चीस मिटर र चौडाइ साढे बाह्र मिटर थियो।
त्यो प्रवेश कोठा, त्यसका झ्यालहरू र भित्तामा खोपेको खजूरका बोटका चित्रहरू सबै पूर्वपट्टिका मूल-ढोकाका जस्तै थिए। सात वटा खुड्किलाले मूल-ढोकामा पुर्याउँथ्यो, मूल-ढोकाको पछिल्लोपट्टिका ठूलो प्रवेश कोठा बाहिरी चोकपट्टि फर्केको थियो।
पूर्वपट्टि भएको मूल-ढोकाजस्तै यो उत्तरपट्टिको मूल-ढोकाबाट चोक पार गरेर भित्र चोकमा पुर्याउने अर्को एउटा मूल-ढोका थियो। ती मानिसले दुवै मूल-ढोकाका बीचको दूरी नापे, त्यो पचास मिटर लामो थियो।
त्यसपछि ती मानिसले मलाई दक्षिणपट्टि लगे र त्यहाँ मैले अर्को एउटा मूल-ढोका देखें। तिनले त्यसका भित्री पाटाहरू र त्यसको प्रवेश कोठा नापे र ती पनि अरूहरूजस्तै एकै नापका थिए।
सात वटा खुड्किलाले मूल-ढोकासम्म पुर्याउँथ्यो र पल्लो छेउमा बाहिरी चोकपट्टि फर्केको ठूलो कोठा थियो। बाटोपट्टिका भित्ताका भित्री पाटामा खजूरका रूखका चित्रहरू खोपिएका थिए।
[29-30] त्यसका पहरा-चौकीहरू, ठूलो कोठा र भित्री भित्ताहरू पनि अरू मूल-ढोकाका नाप बराबर थिए। यस मूल-ढोकापट्टिका कोठाहरूमा पनि झ्यालहरू थिए। लमाइ पच्चीस मिटर र चौडाइ साढे बाह्र मिटर थियो।
यसको पनि बाहिरी चोकपट्टि फर्केको ठूलो कोठा थियो। दलानपट्टिका भित्ताका भित्री पाटामा खजूरका बोटका चित्रहरू खोपेर बनाएका थिए। मूल-ढोकासम्म पुग्न जम्मा आठ खुड्किला थिए।
त्यसका पहरा-चौकीहरू, प्रवेश कोठा र भित्री भित्ताहरूका नाप पनि अरू मूल-ढोकाका जस्तै थिए। चारैतिर झ्याल थिए। प्रवेश कोठामा पनि झ्याल थियो। यी सबैको जम्मा लमाइ पच्चीस मिटर र चौडाइ साढे बाह्र मिटर थियो।
त्यसको पनि बाहिरी चोकपट्टि फर्केको प्रवेश कोठा थियो। दलानपट्टिका भित्ताका भित्री पाटामा खजूरका बोटका चित्रहरू खोपेर बनाएका थिए। मूल-ढोकासम्म पुग्न जम्मा आठ खुड्किला थिए।
अरू मूल-ढोकाहरूपट्टि जस्तै यता उत्तर ढोकापट्टि पनि पहरा-चौकीहरू थिए। त्यसको भित्री भित्ता खजुरको बोटको चित्रले सिंगारिएको थियो अनि एउटा प्रवेश कोठा र चारैपट्टि झ्यालहरू थिए। त्यसको लमाइ पच्चीस मिटर र चौडाइ साढे बाह्र मिटर थियो।
यसको पनि बाहिरी चोकपट्टि फर्केको प्रवेश कोठा थियो। दलानपट्टिका भित्तामा खजूरका बोटका चित्रहरू खोपिएका थिए। मूल-ढोकासम्म पुग्न जम्मा आठ खुड्किला थिए।
प्रवेश कोठामा चाहिँ एकापट्टि दुई वटा र अर्कापट्टि दुई वटा गरी जम्मा चार वटा टेबिलहरू थिए। तिनै टेबिलमा तिनीहरूले बलि चढाइने पशुहरू काट्थे। ती पशुहरू होमबलि, पापबलि वा दोषबलिको निम्ति चढाइन्थे।
थप कोठाका अरू चार टेबिलहरू ढुङ्गा काटेर बनाएका थिए र त्यहाँ होमबलि तयार गरिन्थे। ती टेबिल आधा मिटर अग्ला, पौने एक मिटर लामा र पौने एक मिटर नै चौडा थिए। ती टेबिलहरूमा पशुहरू काट्दा चलाउने हात-हतियार र अरू सरजामहरू राखिन्थे।
त्यसपछि तिनले मलाई भित्री चोकमा लगे। त्यहाँ भित्री चोकपट्टि खोलिने ढोका भएका दुई वटा कोठाहरू थिए। उत्तरपट्टिको मूल-ढोकाछेउमा भएको कोठाचाहिँ दक्षिणपट्टि फर्केको थियो र दक्षिणपट्टिको मूल-ढोका छेउमा भएको कोठाचाहिँ उत्तरपट्टि फर्केको थियो।
र उत्तरतर्फ फर्केको कोठा वेदीमा सेवाकार्य गर्ने पूजाहारीहरूको निम्ति हो। सबै पूजाहारीहरू सादोकका सन्तानहरू हुन्; तिनीहरू लेवी कुलका मानिसहरू मात्र हुन्, जसले परमप्रभुको समीपमा सेवाकार्य गर्न अनुमति पाएका हुन्।
तिनले मलाई मन्दिरको प्रवेश कोठामा लगे। तिनले नै प्रवेश कोठाको नाप लिए। यो कोठाचाहिँ अढाइ मिटर गहिरो र सात मिटर चौडा थियो। त्यो प्रवेश कोठाको दुवैपट्टिका पर्खालहरूको मोटाइ डेढ मिटर थियो।