Говори Господ Бог: врата унутрашњег дворишта, која гледају на исток, нека буду затворена шест радних дана, али нека се отварају у суботњи дан, и на младину.
Нека кнез уђе на спољашња врата, и нека стане код довратака врата, а свештеници нека принесу његове жртве свеспалнице и жртве мира. Затим нека се на прагу врата поклони, па нека изађе. А врата нека се не затварају до вечери.
Када народ земље буде долазио пред Господа на празнике, онај ко уђе на северна врата да се поклони нека изађе на јужна врата, а онај који уђе на јужна врата, нека изађе на северна врата. Нека се не враћа на иста врата на која је ушао, него нека изађе на супротна.
Житна жртва за празнике и светковине биће: једна ефа брашна на јунца и једна ефа на овна, а на јагањце колико може да приушти, и хин уља на ефу брашна.
Кад кнез да добровољни принос — жртву свеспалницу или жртву мира — као добровољни принос Господу, нека врата која гледају на исток буду отворена за њега. Онда нека принесе своју жртву свеспалницу и жртву мира, исто као што је принео на суботњи дан. Затим нека изађе, и пошто изађе нека се врата затворе за њим.
Житна жртва коју ћеш обезбедити сваког јутра биће: једна шестина ефе брашна и једна трећина хина уља, да се навлажи брашно. То је житна жртва Господу, трајна уредба за сва времена.
Ако да дар од свог наследства једном од својих слугу, то ће бити његово до опросне године. Тада ће се то вратити кнезу. Његово наследство припада његовим синовима.
Кнез неће отимати од наследства народа и остављати га без поседа. Кад оставља посед у наследство својим синовима, нека то буде од његовог поседа, тако да се нико из мог народа не тера са његовог поседа.’“
Човек ме је затим увео кроз улаз у свете одаје за свештенике, који се налази поред врата која гледају на север. А тамо, на западу, у њиховом најудаљенијем углу, било је једно место.
Човек ми рече: „Ово је место где ће свештеници кувати жртву за преступ и жртву за грех; и пећи житну жртву, да их не би износили у спољашње двориште и тако посветили народ.“