|
| 1 |
|
| ငါဒံေယလသည္ ပထမအႀကိမ္ဗ်ာဒိတ္နိမိတ္ကို ျမင္ရၿပီးေနာက္ ေဗလရွာဇာမင္းႀကီးနန္းစံတတိယႏွစ္တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျမင္ရျပန္၏။ |
|
| 2 |
|
|
|
| 3 |
|
| ငါေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ျမစ္ေဘးတြင္ သိုးထီးတစ္ေကာင္ရပ္ေနသည္ကို ျမင္ရ၏။ ထိုသိုးထီးတြင္ ခ်ိဳရွည္ႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိ၏။ ခ်ိဳရွည္ႏွစ္ေခ်ာင္းတြင္ တစ္ေခ်ာင္းသည္ အျခားတစ္ေခ်ာင္းထက္ ပိုရွည္၏။ ပိုရွည္ေသာခ်ိဳသည္ ေနာက္မွေပါက္ေသာခ်ိဳျဖစ္၏။ |
|
| 4 |
|
| ထိုသိုးထီးသည္ အေနာက္ဘက္၊ ေျမာက္ဘက္၊ ေတာင္ဘက္တို႔သို႔ လိုက္ေဝွ႔ေနေသာေၾကာင့္ မည္သည့္တိရစာၦန္မွ် မခံႏိုင္။ မည္သူမွ် တိရစာၦန္တို႔ကို သူ႔လက္မွမကယ္ႏုတ္ႏိုင္။ ထိုသိုးထီးသည္ မိမိအလိုအတိုင္းျပဳလ်က္၊ မာန္ေထာင္လ်က္ရွိသည္ကို ငါျမင္ရ၏။ |
|
| 5 |
|
| ငါဆင္ျခင္ၾကည့္ေနစဥ္ ဆိတ္ထီးတစ္ေကာင္သည္ ေျမႏွင့္မထိဘဲ ေျမတစ္ျပင္လုံးကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ အေနာက္ဘက္မွလာေနသည္ကို ျမင္ရ၏။ ထိုဆိတ္ထီး၏မ်က္စိႏွစ္လုံးၾကားတြင္ သိသာထင္ရွားေသာခ်ိဳတစ္ေခ်ာင္း ပါ၏။ |
|
| 6 |
|
| ျမစ္ေဘးတြင္ရပ္ေနသည္ကို ငါျမင္ရေသာ ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသိုးထီးထံသို႔ ထိုဆိတ္ထီးသည္ ေဒါသတႀကီး ေျပးလာ၏။ |
|
| 7 |
|
| သိုးထီးအနီးသို႔ ေရာက္လာေသာအခါ အမ်က္ေဒါသျဖင့္ သိုးထီးကိုတိုက္ခိုက္ၿပီး သိုးထီး၏ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းအား ခ်ိဳးဖဲ့ပစ္သည္ကို ငါျမင္ရ၏။ သိုးထီး၌ ဆိတ္ထီးကို ယွဥ္ႏိုင္ေသာခြန္အားမရွိ။ ဆိတ္ထီးသည္ သူ႔ကိုေျမေပၚတြင္လွဲခ်ကာ နင္းေခ်ပစ္၏။ မည္သူမွ် သူ႔ကို ဆိတ္ထီးလက္မွ မကယ္ႏုတ္ႏိုင္။ |
|
| 8 |
|
| ဤသို႔ျဖင့္ ထိုဆိတ္ထီးသည္ အားႀကီးသည္ထက္ႀကီးလာ၏။ ထိုသို႔ ခြန္အားႀကီးလာေသာ္လည္း သူ႔ခ်ိဳႀကီးက်ိဳးသြား၍ ထိုခ်ိဳေနရာတြင္ ေကာင္းကင္အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႔မ်က္ႏွာမူ၍ သိသာထင္ရွားေသာခ်ိဳေလးေခ်ာင္း ေပါက္လာ၏။ |
|
| 9 |
|
| ထိုခ်ိဳေလးေခ်ာင္းမွတစ္ေခ်ာင္းတြင္ ခ်ိဳအတက္တစ္ခုေပါက္လာ၍ ေတာင္ဘက္၊ အေရွ႕ဘက္၊ သာယာဝေျပာေသာျပည္ဘက္သို႔တိုင္ေအာင္ ႀကီးမားလာေလ၏။ |
|
| 10 |
|
| ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအထိ ႀကီးမားလာ၍ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခႏွင့္ ၾကယ္အခ်ိဳ႕တို႔ကိုပင္ ေျမေပၚသို႔ဆြဲခ်နင္းေခ်ပစ္၏။ |
|
| 11 |
|
| ထိုမွ်မက ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခမင္းကို ဆန႔္က်င္၍ မိမိကိုယ္ကိုခ်ီးေျမႇာက္၏။ ေန႔စဥ္ပူေဇာ္သကၠာကို ဖယ္ရွား၍ သန႔္ရွင္းရာဌာနကိုလည္း ၿဖိဳပစ္၏။ |
|
| 12 |
|
| ဗိုလ္ေျခတို႔သည္ က်ဴးလြန္ေသာအျပစ္ေၾကာင့္ ပုံမွန္ပူေဇာ္သကၠာႏွင့္တကြ သူ႔လက္သို႔အပ္ႏွံျခင္းခံရေလ၏။ ထိုခ်ိဳသည္ သမၼာတရားကိုေျမႀကီးေပၚသို႔ပစ္ခ်ေလ၏။ သူျပဳေသာအမႈသည္ ေအာင္ျမင္၏။ |
|
| 13 |
|
| ထိုအခါ သန႔္ရွင္းသူတစ္ပါး၏စကားသံကို ငါၾကားရ၏။ စကားေျပာေနေသာ ထိုသန႔္ရွင္းသူတစ္ပါးကို အျခားသန႔္ရွင္းသူတစ္ပါးက “ဗ်ာဒိတ္နိမိတ္ထဲတြင္ ေန႔စဥ္ပူေဇာ္သကၠာ၊ လူဆိတ္ညံရာျဖစ္ေစေသာအျပစ္၊ သန႔္ရွင္းရာဌာနႏွင့္ ဗိုလ္ေျခတို႔ကို နင္းေခ်အပ္ႏွံျခင္းတို႔ႏွင့္ဆိုင္ေသာအျဖစ္အပ်က္သည္ မည္မွ်ၾကာၾကာျဖစ္မည္နည္း”ဟု ေမးျမန္းေျပာဆိုသည္ကို ငါၾကားရ၏။ |
|
| 14 |
|
| ထိုသူကလည္း “ရက္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္သုံးရာ ၾကာလိမ့္မည္။ ထို႔ေနာက္မွ သန႔္ရွင္းရာဌာနကို ျပန္လည္သန႔္ရွင္းေစေတာ္မူလိမ့္မည္”ဟု ငါ့အား ေျပာျပ၏။ |
|
| 15 |
|
| ငါဒံေယလသည္ ဗ်ာဒိတ္နိမိတ္ကို ျမင္ရ၍ နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနစဥ္ လူႏွင့္တူေသာသဏၭာန္တစ္ခုသည္ ငါ့ေရွ႕ေရာက္လာ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထို႔ေနာက္ ဥလဲျမစ္နားမွလူတစ္ဦးက “အို ဂါေျဗလ၊ ထိုဗ်ာဒိတ္အာ႐ုံ၏အနက္ကို သူ႔အား ေဖာ္ျပေပးပါ”ဟု ေအာ္ေျပာေသာအသံကို ငါၾကားရ၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုအခါ ဂါေျဗလသည္ ငါ့ထံခ်ဥ္းကပ္လာသျဖင့္ ငါလည္း ေၾကာက္လန႔္တုန္လႈပ္၍ ေမွာက္လ်က္လဲက်သြား၏။ သူကလည္း “အခ်င္းလူသား၊ ဤဗ်ာဒိတ္နိမိတ္သည္ ေနာက္ဆုံးကာလႏွင့္ဆိုင္သည္ကို သိမွတ္ေလာ့”ဟု ငါ့အား ေျပာျပ၏။ |
|
| 18 |
|
| ထိုသို႔ေျပာေနစဥ္ ငါသည္ သတိလစ္၍ေျမေပၚသို႔ ေမွာက္လ်က္လဲက်သြားရာမွ သူက ငါ့ကိုတို႔၍ ျပန္ရပ္ေစၿပီး |
|
| 19 |
|
| “ၾကည့္ရႈေလာ့။ အမ်က္ေတာ္၏အဆုံး၌ျဖစ္ပ်က္မည့္အရာကို သင့္အား ငါသိျမင္ေစမည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ သတ္မွတ္ထားေသာေနာက္ဆုံးအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ |
|
| 20 |
|
| သင္ျမင္ခဲ့ရေသာသိုးထီး၌ပါသည့္ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ ေမဒိဘုရင္ႏွင့္ ပါးရွားဘုရင္ကို ဆိုလို၏။ |
|
| 21 |
|
| အေမြးထူေသာဆိတ္ထီးသည္ ဂရိဘုရင္ကို ဆိုလို၏။ ထိုဆိတ္ထီး၏မ်က္စိႏွစ္လုံးၾကားရွိခ်ိဳႀကီးသည္ ပထမဘုရင္ကို ဆိုလို၏။ |
|
| 22 |
|
| ထိုခ်ိဳႀကီးသည္ က်ိဳးသြား၍ ထိုေနရာတြင္ေပါက္လာေသာခ်ိဳေလးေခ်ာင္းသည္ ထိုႏိုင္ငံမွေပၚလာမည့္ႏိုင္ငံေလးႏိုင္ငံ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ထိုႏိုင္ငံကဲ့သို႔ တန္ခိုးထြားမည္မဟုတ္။ |
|
| 23 |
|
| ထိုႏိုင္ငံမ်ားပ်က္သုဥ္းခ်ိန္ေရာက္ခါနီး ပုန္ကန္ထႂကြမႈမ်ား ေပၚေပါက္ေသာအခါ မ်က္ႏွာထားခက္ထန္ၿပီး စကားလိမ္လည္ရာ၌ ကြၽမ္းက်င္ေသာရွင္ဘုရင္တစ္ပါး ေပၚလာလိမ့္မည္။ |
|
| 24 |
|
| သူသည္ ကိုယ့္အစြမ္းမဟုတ္ဘဲ ခြန္အားႀကီးလာၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္လိုက္လံဖ်က္ဆီးလိမ့္မည္။ ျပဳေလသမွ်တို႔လည္း ေအာင္ျမင္လိမ့္မည္။ အားႀကီးေသာသူမ်ား၊ သန႔္ရွင္းေသာလူမ်ိဳးေတာ္မ်ားကိုပင္ ဖ်က္ဆီးပစ္လိမ့္မည္။ |
|
| 25 |
|
| သူ႔လက္ထက္တြင္ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္သုံးၿပီး လွည့္စားေအာင္ႏိုင္လိမ့္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေျမႇာက္ပင့္လ်က္ လုံၿခဳံစိတ္ခ်စြာေနေနၾကေသာ လူအမ်ားကို လိုက္လံဖ်က္ဆီးလိမ့္မည္။ သခင္တကာတို႔၏သခင္ကိုပင္ ဆန႔္က်င္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ လူ႔လက္ျဖင့္မဟုတ္ဘဲ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ေရာက္ရလိမ့္မည္။ |
|
| 26 |
|
| ညဦးယံ၊ နံနက္ယံ၌ ေဖာ္ျပေသာ ဗ်ာဒိတ္အာ႐ုံသည္လည္း အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ဤဗ်ာဒိတ္နိမိတ္သည္ ေနာင္လာမည့္ေန႔ရက္ကာလႏွင့္ဆိုင္သည္ျဖစ္၍ ၎ကို ဝွက္ထားေလာ့”ဟု ငါ့အား ရွင္းျပ၏။ |
|
| 27 |
|
| ငါဒံေယလသည္ ရက္အနည္းငယ္မွ် နာမက်န္းျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ေနေကာင္းျပန္လွ်င္ ရွင္ဘုရင္၏အမႈေတာ္ကို ဆက္လက္ထမ္း႐ြက္၏။ သို႔ေသာ္ ဤဗ်ာဒိတ္အာ႐ုံေၾကာင့္ ငါသည္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားၿပီး နားမလည္ႏိုင္ဘဲရွိေန၏။ |
|
|
|
|