Pero sa dalayon ko nga pagtawag sa iya kaangay sang isa ka anak, labi nga nagapalayo sia sa akon. Ang akon mga tawo naghalad kay Baal, nagsunog sila sing insyenso sa mga diosdios.
Ang inaway magaabot sa ila mga siudad kag magabungkal sang mga pwerta sang ila mga siudad. Ang inaway magapatay sang akon mga tawo, tungod kay ginsunod nila ang malain nga laygay.
“Ano bala ang pagsikway ko sa imo, O Israel? Ano bala ang pagpatumbaya ko sa imo? Malaglag ko bala ikaw pareho sa ginhimo ko sa Adma? Ukon mahimo ko bala sa imo ang ginhimo ko sa Zeboim? Ang akon tagipusoon indi magtugot nga himuon ko ini! Naluoy gid ako sa imo.
Indi ko ikaw pagsilutan sa akon kaakig, indi ko paglaglagon liwat ang Israel kay Dios ako kag indi tawo. Ako, ang Balaan, nagaupod sa imo. Indi ako magkadto sa imo nga may kaakig.
Magaabot sila gikan sa Ehipto pareho kadasig sang mga pispis, kag gikan sa Asiria, kaangay sang mga pating. Dalhon ko sila liwat sa ila mga ilistaran. Ako, ang Ginoo, ang naghambal sini.”
Ang Ginoo nagasiling, “Ginpalibutan ako sang mga tawo sang Israel sang binutig kag dinaya. Ang mga tawo sang Juda nagpadayon sa pagbato sa akon, ang matutom kag ang balaan nga Dios.