Ang Ginoo may sudya batok sa mga tawo nga nagpuyo niining yutaa. Israel, pamati sa gisulti sa Ginoo: “Walay pagkamatinud-anon o gugma diha sa nasod, ug ang katawhan wala moila kanako ingon nga Dios.
Busa nagbangotan ang nasod ug nangamatay ang tanang nagpuyo niini, lakip ang tanang mananap sa kapatagan ug ang kalanggaman; nangamatay bisan gani ang mga isda sa kadagatan.”
Malaglag ang akong katawhan tungod kay wala ako ninyo ilha ug kay gisalikway man ninyo ako, isalikway ko usab kamo ingon nga akong pari. Ug kay nalimot man kamo sa balaod sa inyong Dios, kalimtan ko usab ang inyong mga anak.
Mokaon kamo apan dili mabusog; makighilawas kamo sa inyong pagsimbag mga diosdios apan dili kamo mosanay, kay gitalikdan man ninyo ang Ginoo aron makapatuyang kamo pagbaligya sa inyong dungog.”
Nagpakisayod ang akong katawhan gikan sa usa ka butang nga kahoy, ug ang ilang sungkod naghatag kanilag kasayoran. Ang ilang pagkabigaon nakapahisalaag kanila, ug gitalikdan nila ang ilang Dios tungod sa kaulag ngadto sa mga diosdios.
Naghalad sila didto sa tumoy sa kabukiran, ug nagdalag mga gasa sa ibabaw sa kabungtoran, sa ilalom sa kahoyng tugas, alamo ug robles, kay dagko man silag landong. “Busa nakighilawas ang inyong mga anak nga babaye, nagbaligya sa ilang dungog ug nanapaw ang inyong mga binalaye.
Apan dili ko silotan ang inyong mga anak nga babaye tungod sa pagbaligya nila sa ilang dungog, o ang inyong mga binalaye sa ilang pagpanapaw; kay ang mga lalaki nakighilawas man usab sa mga babayeng nagbaligya sa ilang dungog sa templo ni Baal, ug naghalad ug sakripisyo uban kanila. Sama sa giingon sa usa ka panultihon, ‘Ang mga tawo nga walay panabot mosangko sa pagkalaglag.’
“Bisag namiga ka, O Israel, ayaw angina ang Juda. Ayaw pag-adto sa Gilgal ug ayaw pagtungas sa Bet-aben, ug ayaw panaad nga mag-ingon, ‘Tungod kay buhi ang Ginoo.’