Hûnê sala pênciyan pîroz bihesibînin û wê ji bo hemû şêniyên welêt azadî bê diyarkirin. Wê ew sal ji bo we bibe Sala Azadiyê. Wê herkes ji we vegere ser milkê xwe û ba malbata xwe.
Wê sala pênciyî ji bo we bibe Sala Azadiyê, hûnê wê salê çandiniyê nekin, berhemê ji ber xwe çêbûye hilneyînin û tiriyê ku dêliya wî nehatiye kesaxtin nedin hev.
Gava hûn tiştek ji cîranê xwe bikirin, hûnê tenê li gorî hejmara salên hilanînê bikirin ku ji Sala Azadiyê maye. Wê jî tenê li gorî berên salan bifiroşe we.
Lê heke hêza wî têra standina axa wî neke, axa ku firotiye wê heta Sala Azadiyê di destê kesê kiriye de bimîne. Di Sala Azadiyê de wê axê ji destê xwe derxe û kesê firotiye jî wê vegere ser axa xwe.
Heke di salekê de xênî dîsa neyê kirîn, xaniyê li bajarê sûran, wê heta hetayê di destê kesê kiriye de bimîne. Di Sala Azadiyê de jî wê xanî ji xweyê wê neyê kirîn.
Lê xaniyên gundan ên ku bi sûran nehatine pêçan, wê wekî zeviyan bêne hesibandin. Xweyê esil dikare dîsa bikire û wê ew xanî di Sala Azadiyê de dîsa bêne kirîn.
Heke Lêwî nikare xaniyê xwe yê li bajarekî dîsa bikire, wê xanî di Sala Azadiyê de lê bê vegerandin. Çimkî xaniyên li bajarên Lêwiyiyan, milkê wan ên li nav gelê Îsraêl in.
Hûn dikarin wan bi milkî ji zarokên xwe re jî bihêlin. Hûnê koleyên xwe ji nav wan bikirin. Lê hûn li birayên xwe, li gelê Îsraêl xweyitiyê û zordariyê nekin.
“‘Heke xerîb an mêvanekî di nav we de dijî dewlemend bibe û birayekî we feqîr bibe û xwe bifiroşe yê xerîb an mêvanekî ku di nav we de dijî yan jî zarokên yê xerîb,
Wê bi kesê ku ew kiriye re, ji sala ku xwe firotiyê heta Sala Azadiyê hesab bike. Wê berdêla firotina wî, li gorî salan, wekî destmiza karkerê ku dixebite bê hesibandin.