Ni naiz çuen Jainco Jauna: ez duçue eguinen jaincorderic, eta molde cicelaturic; ez duçue harguin obraric ez orhoitzapeneco harriric çucenduco çuen lurrean, haren adoratzeco. Ecen ni naiz çuen Jainco Jauna.
Baquea eçarrico dut çuen eremuetan: lo eguinen duçue nihorc asalduric eman gabe; urrunduco ditut ihici gaixtoac, eta ezpata ez da iraganen çuen lurretan.
Huna nic ere cer eguinen darotzuetan: laster aguertuco natzaitzue behartasunaz eta kalda batez çuen beguiac idortuco eta çuen barneac erreco dituenaz. Alferretan erainen duçue hacia, ceren etsaiec iretsico baitute.
Ene beguithartea çuen contra itzulico da, eta erorico çarete çuen etsaien aitzinean, eta gaitzets çaituztenen azpico erorico çarete: ihesari emanen duçue nihor ondotic içan gabetaric.
Eta çuen gainera igorrico ditut ihici basac, çuec eta çuen aciendac janen çaituztenac, eta guciac ezdeusetara ekarrico, eta çuen bideac mortu bilhacaraciren dituztenac,
Eta çuen gainera erakarrico dut ezpata ene batasunaren asperçailea. Eta hirietara ihes eguin duqueçuenean, içurritea igorrico dut çuen erdira, eta çuen etsaien aztaparretara arthiquiac içanen çarete,
Nic hautsi ondoan çuen guiderra, hura baita oguia, halaco moldez non hamar emaztequic labe bakar batean erreco baitute laborea eta pisatuz emanen guero: eta janen duçue eta etzarete aseco.
Etsai lurretan, besta içanen da harençat, eta phausuan egonen da mortu içatearequin, ceren phausuric ez baitu hartu çuen larumbatetan, han egoten cineztenean.
Eta çuetaric guelditzen direnei ikara sarthuren diotet bihotzetan, beren etsaien lurrean, airean dohan hosto baten harrabotsac lazturen ditu, eta ihes igorrico ditu ezpata balitz beçala: lurrera erorico dira, nihor ondotic içan gabe,
Eta hequietaric bakar cembait guelditzen badira, bere gaixtaquerietan hiratuco dira beren etsaien lurrean, eta atsecabearen azpian egonen dira beren bekatuen eta beren aitenen gatic;
Beraz neroni goanen naiz hequien contra, eta eramanen ditut lur etsaiera, ahalquetan sar dadien arteo hequien bihotz ingurebaquigabea: orduan othoitz eguinen dute beren tzarqueriençat.
Ceina, hequiec utzi ondoan, boztuco baita bere phausuan, hequien gatic jasaiten duelaric larre goana içatea. Berec ordean othoitz eguinen dute beren bekatuençat, ene erabaquiac iraici eta ene manamenduac erdeinatu dituztelacotz.
Eta guciarequin ere, etsai-lurrean cirelaric, ez ditut alde bat iraici, eta ez ditut hala erdeinatu non arras iraungui baitira, eta alferretara bihurtu baita hequiequin eguin nuen batasuna. Ecen ni naiz hequien Jainco Jauna.
Eta orhoituco naiz ohico ene batasunaz, Eguiptoco lurretic athera nituenean eguinaz içateco hequien Jaincoa, jendaia gucien aitzinean. Ni naiz Jauna. Horiec dira erabaquiac, manamenduac eta legueac Jaunac eçarriac bere buruaren eta Israelgo semeen artean Sinaico mendian Moisen arartecoz.