Ang aklat na ito ay naglalaman ng mga pahayag ni Amos, isang pastol na taga-Tekoa. Ang mga bagay na tungkol sa Israel ay ipinahayag sa kanya ng Diyos dalawang taon bago lumindol. Si Uzias noon ang hari ng Juda, at si Jeroboam namang anak ni Joas ang hari ng Israel.
Sinabi ni Amos, “Dumadagundong mula sa Bundok ng Zion ang tinig ni Yahweh, mula sa Jerusalem ang kanyang tinig ay naririnig. Natutuyo ang mga pastulan, nalalanta pati ang mga damo sa Bundok Carmel.”
Ganito ang sabi ni Yahweh: “Paulit-ulit na nagkasala ang mga taga-Damasco, kaya sila'y paparusahan ko. Pinagmalupitan nila ang Gilead, dinurog nila ito sa giikang bakal.
Wawasakin ko ang pintuan ng Lunsod ng Damasco; pupuksain ko ang mga taga libis ng Aven, pati ang may hawak ng setro sa Beth-eden; ang mga taga-Siria naman ay dadalhing-bihag sa Kir.”
Ganito ang sabi ni Yahweh: “Paulit-ulit na nagkasala ang mga taga-Gaza, kaya sila'y paparusahan ko. Binihag nila ang isang bansa at ipinagbili sa mga taga-Edom.
Ganito ang sabi ni Yahweh: “Paulit-ulit na nagkasala ang mga taga-Tiro, kaya sila'y paparusahan ko. Ipinagbili nila sa Edom ang libu-libo nilang bihag; sinisira nila ang kasunduan ng pagkakapatiran.
Ganito ang sabi ni Yahweh: “Paulit-ulit na nagkasala ang mga taga-Edom, kaya sila'y paparusahan ko. Hinabol nila ng tagâ ang mga kapatid nilang Israelita at hindi sila naawa kahit bahagya. Hindi naglubag ang kanilang poot kailanman.
Ganito ang sabi ni Yahweh: “Paulit-ulit na nagkasala ang mga taga-Ammon, kaya sila'y paparusahan ko. Sa labis nilang kasakiman sa lupain, nilaslas nila ang tiyan ng mga buntis sa Gilead.
Susunugin ko ang mga pader sa Rabba; tutupukin ko ang mga tanggulan doon. Magsisigawan sila sa panahon ng labanan; mag-aalimpuyo ang labanan tulad ng isang bagyo.