Alaot ako! Nahisama ako sa tawong gigutom nga wala makakaplag ug bunga sa kahoy, o ubas nga makaon, kay gipupo na man ang tanang bunga sa ubas ug sa kahoyng igera.
Wala nay tawong diosnon ug wala nay matarong. Ang tanan nagpaabot ug higayon sa pagpatay sa iyang isigkatawo, sama sa mangangayam nga nag-atang sa iyang patyonon.
Hanas sila nga mobuhat ug daotan; ang ilang mga kadagkoan ug mga maghuhukom mangayog suborno. Ang tawong tinamod mosulti kanila sa iyang daotang tuyo ug unya magkauyon sila.
Ang labing maayo ug matarong kanila sama sa tanom nga tunokon ug walay kapuslanan. Miabot na ang panahon nga kastigohon sila sa Dios, sumala sa iyang gipasidaan pinaagi sa ilang mga magbalantay, ang mga propeta. Karon nagkaguliyang na sila.
Niadto unyang adlawa ang anak nga lalaki mobiaybiay sa iyang amahan, ug ang anak nga babaye makigbatok sa iyang inahan; ang binalaye makigbatok sa iyang ugangang babaye; ang mga kaaway sa usa ka tawo mga sakop ra sa iyang banay.
Kamong akong mga kaaway, ayaw paglipay nga kami napildi na ninyo, kay bisag napukan kami mobangon kami pag-usab; bisag ania kami sa kangitngit karon, ang Ginoo maghatag kanamog kahayag.
Antuson namo ang kasuko sa Ginoo, kay nakasala man kami kaniya, hangtod nga iya kaming pasayloon. Dad-on kami niya ngadto sa kahayag ug luwason kami niya.
Unya makakita ang akong mga kaaway ug maulawan sila pag-ayo, sila nga nag-ingon, “Hain na man ang Ginoo nga imong Dios?” Makita namo sila nga mabuntog ug tamaktamakan daw lapok sa kadalanan.
Ginoo, bantayi ang imong katawhan nga imong gipili, kay nag-inusara sila sa kamingawan nga gilibotan sa tabunok nga yuta. Pasibsiba sila sa Basan ug sa Gilead sama kaniadto.
Mokamang sila sa yuta sama sa bitin ug sama sa mga mananap nga nagkamang sa yuta; gikan sa ilang tagoanan manggula sila nga magkurog; sa ilang kalisang modangop sila sa Ginoo nga atong Dios.
O Ginoo, walay Dios nga sama kanimo, nga mopasaylo sa kasal-anan sa nahibilin mong katawhan. Dili ka maghambin ug kasuko hangtod sa kahangtoran, kay maluluy-on ka man.
Ipakita mo ang imong pagkamatinumanon ug gugmang walay paglubad ngadto sa imong katawhan, ang mga kaliwat ni Abraham ug ni Jacob, sumala sa gisaad mo sa among katigulangan sukad pa sa karaang panahon.