Misulong na ang mga sundalong nagkabayo; nagpangidlap ang espada ug nagsinawsinaw ang bangkaw, ug daghan ang nangamatay. Nagtipun-og ang mga patayng lawas ug dili kini maihap; nangapandol sila sa mga patayng lawas!
Ang Ginoo nga Labing Gamhanan nag-ingon, “Makigbatok ako kanimo, Ninibe. Huboan ko ikaw, ug ipakita ko sa kanasoran ang imong pagkahubo, ug sa mga gingharian ang imong pagkamakauulaw.
Mas maayo pa ba ikaw kay sa Tebes, ang ulohang siyudad sa Ehipto nga nahimutang duol sa Nilo? Gilibotan siyag suba nga maoy iyang panalipod ug iyang kota.
Apan nabihag ang katawhan sa Tebes ug naulipon; ang iyang gagmayng kabataan gipangwataswatas diha sa mga likoanan sa dalan; giripahan ang tinamod niyang mga tawo ug gigapos ug kadena ang bantogan niyang mga tawo.
Ang tanan mong kota mahisama sa mga kahoyng igera nga mao pa kahinogig bunga. Kon uyogon kini, mangatagak ang bunga niini ngadto sa baba sa mokaon niini.
Pagkalos ug tubig ug lig-ona ang imong kota agig pangandam sa dihang palibutan ka sa imong kaaway. Lakaw ngadto sa yuta nga kulonon, ug tunobtunobi kini ug paghulma ug tisa.
Bisan pa niining tanan, lamyon ka gihapon sa kalayo, ug patyon pinaagi sa espada. Mout-ot kini kanimo sama sa dulon. Sanay kamo sama sa dulon, pagdaghan sama sa apan-apan!
Ang imong mga kadagkoan sama sa mga apan-apan. Ang imong mga magtutudlo sa balaod, sama sa panon sa dulon nga mibatog sa mga koral usa niana ka adlaw nga mabugnaw. Apan pagsidlak sa adlaw nanglupad sila ug walay nasayod kon hain na sila.
Nangamatay ang imong kadagkoan, O hari sa Asiria, ug dili na mobangon hangtod sa hangtod. Nagkatibulaag ang imong katawhan sa kabukiran, ug walay makatigom kanila.
Walay nakahupay sa imong kasakitan, ug dili na maayo ang imong samad. Ang tanan nga nakabalita bahin kanimo namakpak sa ilang mga kamot, kay wala man moabot kanila ang makalilisang nga kadaot nga miabot kanimo.