Geetß auf n Herrn zue, ös Diemüetignen in n Land, woß ee schoon auf n Trechtein seinn Willn schautß! Ströbtß naach dyr Grechtet und naach Diemuet; laasstß nit aus! Öbby kemmtß ja aus, wenn yn n Herrn sein Zorntag kimmt?!
Wee enk Anfurter, ös, woß von Krettn her seitß! Dyr Trechtein spricht dös Sel gögn enk: Di, Käning, Pflisterland, hau i yso zamm, däß daa kain Mensch meer wonen gaat.
D Anfurt fallt yn de überblibnen Judauer zue. Daadl treibnd s ienerne Herddn abhin und nächtignend in de Äschlhamer Häuser. Dyr Trechtein, iener Got, kümmert si nömlich gar wol um ien und +wendd ien s Gschick wider.
Drum sait dyr Hörerherr, dyr Got von Isryheel: So waar s mi geit, werd Mob wie Sodham und Ämmannen wie Gmorren, ayn Land voll Unkraut und Salzlackenn und ayn Oed für bständig. Die Lönder werdnd ayn Beuttn von dene, wo von meinn Volk non daa seind. Mein Volk werd iener Örbnem.
Dyr Herr wenn auftritt, derffend s önn Kopf +einzieghn. Er laasst alle Götter auf dyr Welt eingeen; und allsand Wösterdietn werffend si vor iem nider, und zwaar daa, wo s dyrhaim seind.
Daadl lagert allerlai Vih und ruckt it, und auf de Säulnhaeupter nächtignend Eignen und Dähln. Dyr Wind pfeifft durch d Fenster, und ayn Kraah krägetzt auf n Drischübl. De Zöderntäferlung habnd s allss abhergrissn.
Dös ist also dö froeliche Stat, wo so grüebig dyrhinglöbt und gmaint: Ayn Stat wie mi geit s sünst kaine! Mein, ist +dö ayn Wüestn wordn, ayn Saass für de wildn Vicher! Ayn Ieds, wo daadl vorbeikimmt, kan si grad non wundern und d Höndd über n Kopf zammschlagn.