Maghaya, O abeto, kay napukan ang cedro, bangud nga ang mga ali nalaglag! Maghaya, O kamo nga mga roble sang Basan, kay ang mabakud nga talon natup-ay!
Ang tingug sang hinaya sang mga manugpahalab, kay ang ila himaya nalaglag! Ang tingug sang pagngurub sang magamay nga mga leon, kay ang bugal sang Jordan nawagwag!
Ginaihaw sila sang ila mga tag-iya kag nagapakawala sila sing sala; kag ang mga nagabaligya sa ila nagasiling, ‘Pagpakamaayohon ang Ginoo, kay manggaranon ako’; kag ang ila mga manugpahalab wala nagakaawa sa ila.
Kay indi na ako magkaawa sa mga pumuluyo sang duta, nagasiling ang Ginoo. Yari karon, ako magatugyan sang mga tawo ang tagsatagsa sa kamut sang iya isigkatawo, kag sa kamut sang iya hari; kag samaron nila ang duta, kag ako indi magluwas sa ila gikan sa ila kamut.”
Gani ginpahalab ko ang panong nga ilihawon nga mga makalolooy gid sang panong. Kag nagkuha ako nga sa akon sing duha ka sungkod; ang isa ginhingalanan ko Katahum, ang isa ginhingalanan ko nga Bugkos. Kag ginpahalab ko ang panong.
Niyan nagsiling ako, “Indi na ako magpahalab sa inyo. Ang mapatay, pakamatya; ang palapason, ipapapas; kag ang mga mabilin magkan-anay sang unud sang isa kag isa.”
Niyan nagsiling ako sa ila, “Kon ginapakamaayo ninyo, hatagi ako sang akon sohol; kag kon indi, pabayai.” Gani nagtimbang sila nga sa akon sohol sing katloan ka bilog nga pilak.
Niyan nagsiling sa akon ang Ginoo, “Ipilak ini sa maninihon”—ang maayo nga bili nga ginpabili nila sa akon. Gani ginkuha ko ang katloan ka bilog nga pilak kag ginpilak sila sa maninihon sa balay sang Ginoo.
Kay yari karon, magabangon ako sing manugpahalab sa duta nga indi magtatap sang mga nawala, ukon magpangita sang nagdalangdalang, ukon magbolong sang nabali, ukon magpahalab sang maayo, kondi kaonon niya ang unud sang matambok, kag magapihak sang ila mga koko.
Kailo ang manugpahalab nga wala sing pulus, nga nagabiya sang panong! Ang espada manginsa iya butkon sa iya mata nga too! Ang iya butkon maitus gid, ang iya mata nga too magadulum sing bug-os!”