”دنيا جون سڀ قومون يروشلم شهر آڏو اچي گڏ ٿينديون ۽ شهر سميت سڄي يهوداہ کي گھيري هيٺ آڻي ڇڏينديون. پر ڏسو، انهيءَ ڏينهن آءٌ يروشلم کي انهن گڏ ٿيل سڀني قومن کي سزا ڏيڻ لاءِ مئي جي اهڙي پيالي مثل بڻائيندس، جنهن مان پيئڻ وارو ٿاٻڙجي ڪري ٿو. هائو، آءٌ يروشلم کي سڀني قومن لاءِ اهڙو ڳرو پٿر بڻائيندس جو جيڪو بہ ان کي کڻڻ جي ڪوشش ڪندو سو پاڻ کي ڦٽي وجھندو.
انهيءَ ڏينهن آءٌ خداوند انهن قومن جي هر گھوڙي کي ٽاهہ ڏيندس ۽ انهن جي سوارن کي ديوانو ڪري ڇڏيندس. آءٌ يهوداہ وارن جي نگهباني ڪندس، پر سندن دشمنن جي سڀني گھوڙن کي انڌو ڪري ڇڏيندس.
انهيءَ ڏينهن آءٌ يهوداہ جي اڳواڻن کي ايڏو طاقتور بڻائيندس جو هو پنهنجي آسپاس وارين سڀني قومن کي ڳڙڪائي ويندا. هائو، اهي اڳواڻ دشمنن لاءِ ڪاٺين جي کوڙ ۾ ٻرندڙ شعلي وانگر ۽ اناج جي ول جي گڏن ۾ باهہ لڳائيندڙ مشعل وانگر ٿيندا. جڏهن تہ يروشلم پنهنجي جاءِ تي جيئن جو تيئن قائم رهندو.
پر آءٌ خداوند پهريائين يروشلم کان اڳ ۾ سڄي يهوداہ جي آسپاس وارن کي فتح بخشيندس، انهيءَ لاءِ تہ دائود جي گھراڻي ۽ يروشلم جي رهاڪن جو شان باقي يهوداہ وارن کان وڌي نہ وڃي.
سڄي ملڪ جو هر ڪو گھراڻو جدا جدا سوڳ ڪندو، يعني دائود جو گھراڻو، ناتن جو گھراڻو، لاويءَ جو گھراڻو، سمعي جو گھراڻو ۽ باقي ٻيا سڀ گھراڻا. هر گھراڻي جا مرد جدا پيا روئندا رڙندا تہ عورتون جدا پيون روئنديون رڙنديون.“