|
| 1 |
|
| ဒါရိမင္းႀကီးနန္းစံေလးႏွစ္၊ ခိသလုလဟုေခၚေသာ နဝမလ၊ ေလးရက္ေန႔တြင္ ထာဝရဘုရား၏ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္သည္ ငါဇာခရိထံသို႔ ေရာက္လာျပန္၏။ |
|
| 2 |
|
| ထိုအခ်ိန္၌ ေဗသလၿမိဳ႕သားတို႔သည္ ရွေရဇာ၊ ေရဂေမၤလက္ႏွင့္ သူ၏လူအခ်ိဳ႕တို႔ကို ထာဝရဘုရားထံ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ေစရန္ႏွင့္ |
|
| 3 |
|
| ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရား၏အိမ္ေတာ္ရွိ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ႏွင့္ ပေရာဖက္တို႔အား “အကြၽႏ္ုပ္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ပၪၥမလတြင္ အစာေရွာင္ငိုေႂကြးခဲ့သည့္အတိုင္း ယခုလည္းျပဳရမည္ေလာ”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေစရန္ ေစလႊတ္၏။ |
|
| 4 |
|
| တစ္ဖန္ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရား၏ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္သည္ ငါ့ထံသို႔ေရာက္လာျပန္၍ |
|
| 5 |
|
| “ျပည္သူျပည္သားအေပါင္းႏွင့္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔အား ‘ဤႏွစ္ေပါင္းခုနစ္ဆယ္ပတ္လုံး ပၪၥမလႏွင့္ သတၱမလတို႔တြင္ သင္တို႔ အစာေရွာင္ငိုေႂကြးျမည္တမ္းခဲ့ၾကသည္မွာ ငါ့အဖို႔ အစာေရွာင္ျခင္း အမွန္တကယ္ဟုတ္ခဲ့သေလာ။ |
|
| 6 |
|
| သင္တို႔ စားေသာက္ၾကေသာအခါ ကိုယ့္အဖို႔သာ ကိုယ္စားေသာက္ၾကသည္မဟုတ္ေလာ။ |
|
| 7 |
|
| ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးဝန္းက်င္ရွိၿမိဳ႕႐ြာမ်ား၌ လူအမ်ားစိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈကင္းစြာေနထိုင္ၾကရစဥ္က၊ ေနေဂ့အရပ္ႏွင့္ေျမနိမ့္ေဒသတြင္ လူသူေနထိုင္ေသးစဥ္က ထာဝရဘုရားသည္ ေရွးပေရာဖက္တို႔မွတစ္ဆင့္ ဤစကားတို႔ကိုမိန႔္ေတာ္မူခဲ့ရသည္ မဟုတ္ေလာ’ဟူ၍ ေျပာၾကားေလာ့”ဟု မိန႔္ဆို၏။ |
|
| 8 |
|
| တစ္ဖန္ ထာဝရဘုရား၏ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္သည္ ငါဇာခရိထံသို႔ေရာက္လာျပန္၍ |
|
| 9 |
|
| “ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရားက ‘အမွန္ကို အမွန္အတိုင္းစီရင္ဆုံးျဖတ္ၾကေလာ့။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေမတၱာက႐ုဏာ ျပၾကေလာ့။ သနားစုံမက္ၾကေလာ့။ |
|
| 10 |
|
| မုဆိုးမ၊ ဖတဆိုး၊ တိုင္းတစ္ပါးသားႏွင့္ ဆင္းရဲသားတို႔ကို မႏွိပ္စက္ရ။ သင္တို႔စိတ္ႏွလုံးထဲ၌ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မေကာင္းေသာအႀကံ မႀကံစည္ရ’ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 11 |
|
| သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ဂ႐ုမစိုက္။ ေခါင္းမာမာႏွင့္ ေက်ာခိုင္းၾက၏။ မၾကားႏိုင္ေအာင္ နားပိတ္ထားၾက၏။ |
|
| 12 |
|
| သူတို႔၏စိတ္ကို စိန္ကဲ့သို႔မာေက်ာေစၾကသျဖင့္ ေရွးပေရာဖက္တို႔မွတစ္ဆင့္ ဝိညာဥ္ေတာ္အားျဖင့္ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရားေပးေတာ္မူေသာ ပညတ္တရားမ်ားႏွင့္ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကားမ်ားကို မလိုက္နာၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရားသည္ ျပင္းစြာအမ်က္ထြက္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 13 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ထာဝရဘုရားက ‘ငါေခၚေသာအခါ သူတို႔မထူးသကဲ့သို႔ သူတို႔ေခၚေသာအခါ၌လည္း ငါမထူး’ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 14 |
|
| ထို႔ျပင္ သူတို႔မသိေသာလူမ်ိဳးျခားတို႔ေနရာအရပ္ရပ္သို႔ သူတို႔အားေလေပြႏွင့္အတူ ငါလြင့္သြားေစ၏။ သူတို႔ျပည္သည္ လူသူကင္းမဲ့ရာအျဖစ္ က်န္ရစ္ေလၿပီ။ ျဖတ္သန္းသြားလာေသာသူလည္း မရွိ။ သာယာေသာျပည္သည္ လူသူကင္းမဲ့ေလၿပီ”ဟု မိန႔္ဆို၏။ |
|
|
|
|