|
| 1 |
|
| လူတို႔သည္ မိမိတို႔ခံရေသာဆင္းရဲဒုကၡအေၾကာင္းကို ထာဝရဘုရားၾကားသိေအာင္ ညည္းညဴၾက၏။ ထာဝရဘုရားၾကားေတာ္မူေသာအခါ အမ်က္ထြက္၍ သူတို႔အလယ္တြင္ ထာဝရဘုရား၏မီးေတာက္ေလာင္ေလ၏။ ထိုမီးသည္ တပ္စခန္း၏အစြန္အဖ်ားကို ေလာင္ကြၽမ္းသျဖင့္ |
|
| 2 |
|
| လူတို႔သည္ ေမာေရွအား ေအာ္ဟစ္ၾက၏။ ေမာေရွသည္လည္း ထာဝရဘုရားထံ ဆုေတာင္းသျဖင့္ မီးၿငိမ္းေလ၏။ |
|
| 3 |
|
| ထိုသို႔ သူတို႔အလယ္တြင္ ထာဝရဘုရား၏မီးေတာက္ေလာင္ေသာေၾကာင့္ ထိုအရပ္၏အမည္ကို တေဗရ ဟုေခၚဆို၏။ |
|
| 4 |
|
| အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာပါလာေသာလူတို႔သည္ အလိုဆႏၵျပင္းျပၾက၏။ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔လည္း ငိုေႂကြးျမည္တမ္းၾကျပန္၍ “ငါတို႔စားစရာအသားကို မည္သူေပးမည္နည္း။ |
|
| 5 |
|
| အီဂ်စ္ျပည္၌ အဖိုးအခမေပးဘဲ ငါတို႔စားရေသာ ငါး၊ သခြားသီး၊ ဖရဲသီး၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတို႔ကို ငါတို႔ေအာက္ေမ့၏။ |
|
| 6 |
|
| ယခုမူကား ငါတို႔၌စားလိုေသာစိတ္မရွိေတာ့ၿပီ။ ဤမႏၷမွလြဲ၍ ငါတို႔ဘာမွ် မျမင္ရ”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 7 |
|
| မႏၷသည္ နံနံေစ့ႏွင့္တူ၍ ၎၏အေရာင္သည္ ပယင္း၏အေရာင္ႏွင့္တူ၏။ |
|
| 8 |
|
| လူတို႔သည္ မႏၷကို လွည့္လည္ေကာက္ယူၾကၿပီး ႀကိတ္ဆုံႏွင့္ ႀကိတ္ၾက၏၊ သို႔မဟုတ္ ဆုံႏွင့္ ေထာင္းၾက၏။ ၿပီးမွ အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ၿပီး မုန႔္ျပားလုပ္ၾက၏။ အရသာသည္ ဆီေၾကာ္မုန႔္အရသာႏွင့္တူ၏။ |
|
| 9 |
|
| ညအခ်ိန္ တပ္စခန္းတြင္ ႏွင္းက်ေသာအခါ ႏွင္းႏွင့္အတူ မႏၷက်၏။ |
|
| 10 |
|
| လူတို႔သည္ အသီးသီးမိမိတို႔မ်ိဳးႏြယ္စုအလိုက္ မိမိတို႔တဲအဝင္ဝ၌ ငိုေႂကြးေနၾကသည္ကို ေမာေရွၾကား၏။ ထာဝရဘုရားသည္ အလြန္အမ်က္ထြက္၏။ ေမာေရွသည္လည္း ဆိုး႐ြားေသာအမႈျဖစ္သည္ဟု ျမင္ေလ၏။ |
|
| 11 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေမာေရွက ထာဝရဘုရားအား “ကိုယ္ေတာ္၏အေစအပါးကို အဘယ္ေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ေစပါသနည္း။ ဤလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔၏ဝန္ကို အကြၽႏ္ုပ္အေပၚ၌တင္၍ ကိုယ္ေတာ္၏ေရွ႕ေတာ္၌ အဘယ္ေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္ကို မ်က္ႏွာမရေစပါသနည္း။ |
|
| 12 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤလူအေပါင္းတို႔ကို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခဲ့ပါသေလာ။ ‘ထိုျပည္ကို သူတို႔ဘိုးေဘးတို႔အား ေပးမည္ဟုက်ိန္ဆိုခဲ့သည္ႏွင့္အညီ ကေလးထိန္းသည္ ႏို႔စို႔ကေလးငယ္ကိုေဆာင္သကဲ့သို႔ ထိုျပည္သို႔ သူတို႔ကို သင့္ရင္ခြင္၌ ေပြ႕ခ်ီသြားေလာ့’ဟု အကြၽႏ္ုပ္အား ကိုယ္ေတာ္မိန႔္ေတာ္မူသည္မွာ အကြၽႏ္ုပ္သည္ သူတို႔ကိုေမြးဖြားခဲ့ပါသေလာ။ |
|
| 13 |
|
| သူတို႔က အကြၽႏ္ုပ္အား ‘ငါတို႔စားဖို႔အသားကို ေပးပါ’ဟု ဆိုလ်က္ ငိုေႂကြးၾကသည္ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤလူအေပါင္းတို႔ကိုေပးဖို႔ အသားကို အဘယ္က ရႏိုင္ပါမည္နည္း။ |
|
| 14 |
|
| ဤလူအေပါင္းတို႔ကို ေခၚေဆာင္သြားရန္ အကြၽႏ္ုပ္တစ္ေယာက္တည္း မတတ္ႏိုင္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္အတြက္ ေလးလြန္းေသာဝန္ျဖစ္ပါ၏။ |
|
| 15 |
|
| ကိုယ္ေတာ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္အား ဤသို႔ျပဳေတာ္မူမည္ဆိုလွ်င္ ယခုပင္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ကြပ္မ်က္ေတာ္မူပါ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ကိုယ္ေတာ္၏မ်က္ေမွာက္၌ မ်က္ႏွာရမည္ဆိုလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဆင္းရဲဒုကၡႏွင့္ မႀကဳံေတြ႕ပါရေစႏွင့္”ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “လူတို႔ထဲမွ သက္ႀကီးဝါႀကီးျဖစ္၍ လူတို႔ကို ႀကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္သူလည္းျဖစ္သည္ဟု သင္သိထားေသာ အစၥေရးသက္ႀကီးဝါႀကီးအေယာက္ခုနစ္ဆယ္ကို ငါ့ထံ စုေဝးေစေလာ့။ သင္သည္ ထိုသူတို႔ကို ေတြ႕ဆုံစည္းေဝးရာတဲေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္လာ၍ သင္ႏွင့္အတူ ထိုေနရာ၌ရပ္ေနေစေလာ့။ |
|
| 17 |
|
| ငါဆင္းလာ၍ ထိုေနရာ၌ သင္ႏွင့္စကားေျပာမည္။ ငါသည္ သင္၌ရွိသည့္ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုႏုတ္ယူ၍ ထိုသူတို႔ထဲသို႔ သြင္းေပးမည္။ သူတို႔သည္ သင္ႏွင့္အတူ ထိုလူမ်ိဳး၏ဝန္ကို ထမ္းၾကရလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္တစ္ေယာက္တည္း ထမ္းရေတာ့မည္မဟုတ္။ |
|
| 18 |
|
| သင္သည္ လူတို႔အား ‘သင္တို႔က “ငါတို႔စားစရာအသားကို မည္သူေပးမည္နည္း။ အီဂ်စ္ျပည္၌ ငါတို႔ေကာင္းစားခဲ့ၾက၏”ဟုဆိုလ်က္ ထာဝရဘုရားၾကားေအာင္ ငိုေႂကြးၾကေသာေၾကာင့္ ထာဝရဘုရားသည္ သင္တို႔အား အသားကို ေပးေတာ္မူမည္ျဖစ္၍ သင္တို႔သည္ အသားကို စားရလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ မနက္ျဖန္အတြက္ သင္တို႔ကိုယ္သင္တို႔ သန႔္ရွင္းေစၾကေလာ့။ |
|
| 19 |
|
| သင္တို႔သည္ အသားကို တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ ငါးရက္၊ ဆယ္ရက္၊ ရက္ႏွစ္ဆယ္မွ်သာစားရမည္မဟုတ္။ |
|
| 20 |
|
| သင္တို႔ႏွင့္အတူရွိေတာ္မူေသာထာဝရဘုရားကို သင္တို႔ စြန႔္ပယ္ၾက၍ “ငါတို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ အီဂ်စ္ျပည္မွထြက္လာၾကသနည္း”ဟု ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္၌ ငိုေႂကြးလ်က္ဆိုၾကေသာေၾကာင့္ သင္တို႔၏ႏွာေခါင္းမွထြက္၍ သင္တို႔႐ြံရွာသည္အထိ တစ္လလုံး အသားကို စားရလိမ့္မည္’ဟူ၍ ဆင့္ဆိုေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 21 |
|
| ေမာေရွကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္ႏွင့္အတူ လိုက္ပါလာေသာလူတို႔တြင္ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ေသာေယာက္်ား ေျခာက္သိန္းရွိပါ၏။ ကိုယ္ေတာ္က ‘ငါသည္ သူတို႔အား အသားကိုေပး၍ သူတို႔သည္ တစ္လလုံးစားရလိမ့္မည္’ဟု မိန႔္ေတာ္မူပါသည္တကား။ |
|
| 22 |
|
| သိုးအုပ္၊ ႏြားအုပ္တို႔ကိုသတ္လွ်င္လည္း သူတို႔အတြက္ လုံေလာက္ပါမည္ေလာ။ ပင္လယ္ငါးရွိသမွ်တို႔ကို စုေဝးေစလွ်င္လည္း သူတို႔အတြက္ လုံေလာက္ပါမည္ေလာ”ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလ၏။ |
|
| 23 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “ငါထာဝရဘုရား၏လက္သည္ တိုသေလာ။ ငါ၏စကားတည္သည္၊ မတည္သည္ကို ယခု သင္သိျမင္ရလိမ့္မည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 24 |
|
| ေမာေရွသည္ ထြက္သြား၍ လူတို႔အား ထာဝရဘုရား၏စကားေတာ္တို႔ကို ဆင့္ဆိုေလ၏။ သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ထဲမွ လူအေယာက္ခုနစ္ဆယ္ကိုစုေဝးေစ၍ သူတို႔ကို တဲေတာ္ပတ္ပတ္လည္၌ ရပ္ေစ၏။ |
|
| 25 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည္ မိုးတိမ္ျဖင့္ ဆင္းသက္ေတာ္မူ၍ ေမာေရွႏွင့္စကားေျပာေလ၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေမာေရွ၌ရွိသည့္ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုႏုတ္ယူ၍ သက္ႀကီးဝါႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ လူအေယာက္ခုနစ္ဆယ္တို႔ထဲသို႔ သြင္းေပးေလ၏။ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူတို႔၌ကိန္းဝပ္ေတာ္မူေသာအခါ သူတို႔သည္ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾကေလ၏။ သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ဖန္ ထပ္၍မေဟာေျပာၾကေတာ့ေပ။ |
|
| 26 |
|
| သို႔ေသာ္ ဧလဒဒ္ႏွင့္ ေမဒဒ္ အမည္ရွိေသာသူႏွစ္ေယာက္သည္ လူခုနစ္ဆယ္ထဲတြင္စာရင္းဝင္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ တဲေတာ္သို႔မသြားဘဲ တပ္စခန္း၌ က်န္ေနခဲ့၏။ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူတို႔၌လည္း ကိန္းဝပ္ေတာ္မူသျဖင့္ သူတို႔သည္ တပ္စခန္းထဲ၌ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾက၏။ |
|
| 27 |
|
| လူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ေျပးလာ၍ “ဧလဒဒ္ႏွင့္ ေမဒဒ္သည္ တပ္စခန္းထဲ၌ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာေနပါသည္”ဟု ေမာေရွအား ေျပာျပေလ၏။ |
|
| 28 |
|
| ထိုအခါ ငယ္႐ြယ္စဥ္ကပင္ ေမာေရွ၏လက္ေထာက္ျဖစ္ေသာ ႏုန္၏သားေယာရႈက “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ ေမာေရွ၊ ထိုသူတို႔ကိုတားျမစ္ပါ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 29 |
|
| ေမာေရွကလည္း “ငါ့အစား သင္ျငဴစူရသေလာ။ ထာဝရဘုရား၏လူရွိသမွ်တို႔အား ထာဝရဘုရားသည္ ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုေပးအပ္သျဖင့္ သူတို႔သည္ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾကပါေစေသာ”ဟု ဆိုၿပီးေနာက္ |
|
| 30 |
|
| ေမာေရွသည္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားသက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ႏွင့္အတူ တပ္စခန္းသို႔ ျပန္သြားေလ၏။ |
|
| 31 |
|
| ထာဝရဘုရားသည္ ေလကိုတိုက္ခတ္ေစေတာ္မူ၍ ပင္လယ္ မွ ငုံးတို႔ကိုသယ္ေဆာင္လာေစ၏။ တပ္စခန္း၏ပတ္ပတ္လည္ ဟိုဘက္မွတစ္ရက္ခရီး၊ သည္ဘက္မွတစ္ရက္ခရီးအကြာအေဝးခန႔္တိုင္ေအာင္ တပ္စခန္း၌ က်ေစသျဖင့္ ငုံးတို႔သည္ ေျမျပင္ေပၚမွႏွစ္ေတာင္ ခန႔္အထူရွိေလ၏။ |
|
| 32 |
|
| လူတို႔သည္ ထသြား၍ ထိုေန႔တစ္ေန႔လုံး၊ တစ္ညလုံး၊ ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လုံး ငုံးမ်ားကိုစုသိမ္းၾက၏။ အနည္းဆုံးစုသိမ္းသူပင္လွ်င္ ဆယ္ေဟာမဲ ရရွိ၏။ သူတို႔သည္ ငုံးတို႔ကို တပ္စခန္းပတ္ပတ္လည္၌ ျဖန႔္ထားၾက၏။ |
|
| 33 |
|
| ငုံးသားကိုမဝါးမီ ကိုက္လ်က္ရွိစဥ္ ထာဝရဘုရားသည္ လူတို႔ကို အမ်က္ထြက္ေလ၏။ ထာဝရဘုရားသည္ လူတို႔ကို အလြန္ျပင္းထန္ေသာေဘးဒဏ္ျဖင့္ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 34 |
|
| ထိုအရပ္၌ အာသာဆႏၵျပင္းျပေသာလူတို႔ကို သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ထိုအရပ္၏အမည္ကို ကိျဗဳတ္ဟတၱဝါ ဟုေခၚဆိုေလ၏။ |
|
| 35 |
|
| လူတို႔သည္ ကိျဗဳတ္ဟတၱဝါအရပ္မွ ဟာဇ႐ုတ္အရပ္သို႔ ခရီးျပဳ၍ ဟာဇ႐ုတ္အရပ္၌ေနၾက၏။ |
|
|
|
|