मानिसहरूले आफ्ना कष्टबारे परमप्रभुसित गनगन गर्न लागे। तिनीहरूका कुरा सुनेर परमप्रभु रिसाउनुभयो र आगो लगाइदिनुभयो। आगो तिनीहरूका बीचमा सल्केर छाउनीको एक भाग भस्म पारिदियो।
इस्राएलीहरूसँग केही विदेशीहरू पनि यात्रा गर्दै थिए। तिनीहरूले मासु खान ठूलो इच्छा गरेकाले इस्राएलीहरू पनि गनगन गर्न थाले, “मासु खान पाए कस्तो हुन्थ्यो!
[8-9] राती यो शीतसित छाउनीमा खस्थ्यो। भोलिपल्ट बिहान मानिसहरू गएर ती बटुल्थे, त्यसलाई पिँधेर वा कुटेर पीठो बनाउँथे र पानीमा पकाएर वा रोटी बनाएर खान्थे। त्यसको स्वाद जैतुनको तेलमा पकाएको रोटीजस्तो हुन्थ्यो।)
न मैले तिनीहरूलाई बनाएँ न मैले जन्माएँ। किन तपाईंले मलाई धाई-आमाले जस्तै काम गर्न लगाउनुहुन्छ र तिनीहरूलाई हातले बालकलाई झैँ बोकेर तपाईंले तिनीहरूका पुर्खाहरूलाई दिने प्रतिज्ञा गर्नुभएको देशमा पुर्याउन लगाउनुहुन्छ?
परमप्रभुले मोशालाई भन्नुभयो, “जनताका अगुवा भनी मानिएका सत्तरी जना आदरयोग्य मानिसहरूलाई भेला गर् र तिनीहरूलाई म बास गर्ने पवित्र पालमा मकहाँ ल्याएर आफ्नो छेउमा उभिन लगा।
म त्यहाँ आएर तँसित कुरा गर्नेछु र मैले तँलाई दिएको आत्माबाट कसैलाई निकालेर तिनीहरूलाई दिनेछु। तिनीहरूले तँलाई यी मानिसहरूको जिम्मा लिने काममा सहायता गर्न सक्नेछन् र तँ एक्लैले त्यो जिम्मा लिनुपर्नेछैन।
अब मानिसहरूलाई यस्तो भन्, ‘भोलिको लागि तिमीहरू आफैंलाई पवित्र गर, तिमीहरूले मासु खान पाउनेछौ। तिमीहरूले मासु खाने इच्छा गरेर हामीलाई बरु मिश्रमा राम्रो थियो भनेर कराएका परमप्रभुले सुन्नुभएको छ। अब परमप्रभुले तिमीहरूलाई मासु दिनुहुनेछ र त्यो तिमीहरूले खानुपर्नेछ।
तर एक महिनासम्म खाएको मासु नाकबाट ननिस्कुञ्जेल र तिमीहरू वाक्क नभइञ्जेलसम्म खानुपर्नेछ। त्यसो हुनुको कारण तिमीहरूले आफ्ना बीचमा हुनुहुने परमप्रभुलाई अस्वीकार गर्यौ र हामीले मिश्र नछोड्नुपर्ने भनी दु:ख प्रकट गर्यौ’।”
तब परमप्रभु बादलमा त्यहाँ ओर्लनुभयो र तिनीसित बोल्नुभयो। उहाँले मोशालाई दिनुभएको आत्माबाट केही लिएर ती सत्तरी जना अगुवाहरूलाई दिनुभयो। अनि तिनीहरूमाथि आत्मा आउनुभएपछि तिनीहरू अगमवाणी गर्न थाले। तर त्यो धेरै बेरसम्म रहेन।
सत्तरी अगुवाहरूमध्ये दुई जना, एल्दाद र मेदाद छाउनीमा नै बसिरहेका थिए। तिनीहरू पवित्र पालमा गएका थिएनन्। त्यहीँ छाउनीमा तिनीहरूमाथि आत्मा उत्री आउनुभयो र तिनीहरू पनि अगमवाणी गर्न थाले।
अचानक परमप्रभुले बतास पठाउनुभयो। त्यस बतासले समुद्रबाट बट्टाई चराहरू उडाइल्यायो। बट्टाई चराहरू भूइँबाट एक गज जति अग्लोमा उडेर आए र छाउनीका चारैपट्टि बसे। एक दिनको टाढा चारैतिर बाटोसम्म चराहरू बसेका थिए।
यसरी त्यो दिन, रात र भोलिपल्ट दिनभरि मानिसहरूले बट्टाई चराहरू समात्ने काम गरिरहे। कसैले पनि हजार किलोग्रामभन्दा कम बटुलेन। ती छाउनीका चारैपट्टि तिनीहरूले फिँजाएर सुकाए।