Îcar wan li Beriya Sînayê, di çardehê meha pêşî de, ber êvarê Cejna Derbasbûnê pîroz kir. Gelê Îsraêl her tiştî bi awayê ku Xudan li Mûsa emir kiriye pêk anî.
Wan ji Mûsa re got: “Ji ber ku me dest daye miriyan, em qirêj bûne. Lê çima destûr tuneye ku em di dema kifşkirî de bi Îsraêliyên din re ji Xudan re pêşkêş bikin?”
“Ji gelê Îsraêl re bêje: ‘Yekî ji we yan jî yekî ji ziriyeta we ji ber ku dest dabe miriyan û qirêj bûbe yan li rêwîtiyeke dûr be, dîsa dikare Cejna Derbasbûnê ya Xudan pîroz bike.
Lê yekî ku paqij e û ne li rêwîtiyê ye û Cejna Derbasbûnê pîroz neke, wê ji nav gelê xwe bê avêtin. Madem wî di dema kifşkirî de pêşkêşî Xudan nekiriye, wê cezayê gunehê xwe bikişîne.
“‘Heke xerîbek di nav we de bimîne û bixwaze ji Xudan re Cejna Derbasbûnê pîroz bike, wê li gorî qanûn û rêbazên wê, bike. Wê ji bo we, qanûneke welatiyan û xerîban hebe.’”
Li gorî fermana devê Xudan, gelê Îsraêl koç dikir û li ser fermana devê Xudan kon vedida. Di hemû rojên ku ewr li ser meskên dima de, ji cihê xwe ranedibûn.
Dixwazî du roj, dixwazî mehek an demeke dirêj, heta ewr li ser meskên dima, Îsraêlî li cihê xwe diman û bi rê nediketin. Lê gava ewr radibû wan koç dikir.