“Amo gud hiya hi Juan nga Parabunyag nga nabanhaw,” ginsiring niya an iya mga sakop. “Sanglit may-ada niya hini nga gahom hin pagbuhat hin mga milagro.”
Han pakabati ni Jesus nga ginpatay hi Juan, binmaya hiya ngadto nga dapit, ngan nagsakay hiya. Kinmadto hiya nga waray niya upod, hin dapit nga mamingaw. Hinbaroan ini han mga tawo. Binayaan nira an ira mga bungto, ngan nagbaktas hira hin pagsunod ha iya.
Paghaw-as ni Jesus han sakayan hinkit-an niya an kadam-an nga mga tawo, ngan inalpan hiya hin dako nga kalooy ha ira, ngan gintambal niya an ira mga magsakit.
Hadto ngahaw nga kulop, dinmaop ha iya an mga tinun-an ngan nagsiring, “Tikasirom na, ngan tay-aw ini nga dapit. Palakta na an mga tawo ngan pakadtoa hira ha mga kabaryohan, basi makapalit hira hin pagkaon.”
Pinapanlingkod niya an mga tawo ha kabanwaan; kinuha niya an lima nga tinapay ngan duha nga isda, ngan hinmanggad hiya ha langit pagpasalamat han Dyos. Ginpinitpinit niya an tinapay ngan iginhatag ha mga tinun-an, ngan igindorot ini ngadto han mga tawo.
Han pakakita han mga tinun-an ha iya nga naglalakat hiya ha bawbaw han tubig, duro an ira kahadlok. “Iini in murto,” nagsiring hira, ngan ginmoliat hira tungod hin kahadlok.
Nakimalooy hira ha iya nga tugotan niya an mga magsakit hin pagkapot bisan na manla han sidsid han iya bado; ngan nagkauupay an ngatanan nga nakakapot.