1
Тады прыходзяць да Ісуса Ерузалімскія кніжнікі й фарысэі ды кажуць:
2
Чаму вучні Тваі ня пілнуюцца пераказанага ад старэйшых? Бо ня ўмываюць рук сваіх, калі ядуць хлеб.
3
Ён жа сказаў ім у адказ: чаму і вы ня пілнуецеся прыказаньня Божага дзеля пераказу вашага?
4
Бо Бог загадаў: шануй бацьку твайго і матку; і — хто зьняважае бацьку ці матку, няхай сьмерцяй памрэ. (Вых. 20:12; 21:16)
5
А вы кажаце: калі хто скажа бацьку або матцы: дар, які-б ні быў ад мяне, будзе табе ў карысьць,
6
той можа й не шанаваць бацьку або матку сваю. I адкінулі вы прыказаньне Божае дзеля пераказу вашага.
7
Крывадушныя! Добра прарочыў аб вас Ісая, кажучы:
8
Людзі гэныя блізкія да Мяне вуснамі сваімі і шануюць Мяне языком; сэрца-ж іх далёка ад Мяне.
9
Але дарэмна пакланяюцца Мне, навучаючы навук і запаведзяў чалавечых. (Ісая 29:13)
10
I, прыклікаўшы народ, сказаў ім: слухайце і разумейце:
11
Ня тое, што ўваходзіць у вусны, апаганівае чалавека; але тое, што выходзіць із вуснаў, тое апаганівае чалавека.
12
Тады вучні Яго, прыступіўшыся, сказалі Яму: ці ведаеш, што фарысэі, пачуўшы слова гэтае, згоршыліся?
13
Ён жа сказаў у адказ: усякая расьліна, якую насадзіў не Ацец Мой Нябесны, будзе выкаранена.
14
Пакіньце іх; яны сьляпыя правадыры сьляпых; а калі сьляпы вядзе сьляпога, то абодва ўваляцца ў яму.
15
Пётр жа, адказваючы, сказаў Яму: растлумач нам прыповесьць гэту.
16
Ісус сказаў: няўжо-ж і вы яшчэ не разумееце?
17
Ці-ж яшчэ не разумееце, што ўсё, уваходзячы ў вусны, праходзіць у жывот і выкідаецца вон?
18
А выходзячае з вуснаў — з сэрца выходзіць; гэта апаганівае чалавека:
19
бо з сэрца выходзяць благія думкі, забойствы, чужаложства, блуд, кражы, фальшывае сьведчаньне, ганьбаваньне:
20
гэта апаганівае чалавека. А есьці непамытымі рукамі — гэта не апаганівае чалавека.
21
I, выйшаўшы адтуль, Ісус пайшоў у землі Тырскія і Сыдонскія.
22
I вось жанчына хананэйская, выйшаўшы з тых ваколіц, крычэла Яму, кажучы: зьмілуйся нада мною, Госпадзе, сын Давідаў! дачку маю цяжка мучыць нячысты!
23
Але Ён не адказаваў ёй ні слова. I вучні Яго, прыступіўшыся, прасілі Яго: адпусьці яе, бо яна крычыць за намі.
24
Ён жа сказаў у адказ: Я пасланы толькі да гінучых авец дому Ізраілявага.
25
А яна, прыйшоўшы, кланялася Яму і гаварыла: Госпадзе! памажы мне.
26
Ён жа сказаў у адказ: ня добра ўзяць хлеб ад дзяцей і кінуць сабакам.
27
Яна сказала: так, Госпадзе! Але й сабакі ядуць крошкі, якія падаюць з стала гаспадароў іх.
28
Тады Ісус сказаў ёй у адказ: о, жанчына! вялікая вера твая; няхай станецца табе, як жадаеш. I паздаравела дачка яе ў тую гадзіну.
29
Перайшоўшы адтуль, прыйшоў Ісус да мора Галілейскага і, узыйшоўшы на гару, сеў там.
30
I прыступілася да Яго множства народу, маючы з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, калек і многа іншых, і пакідалі іх да ног Ісусавых; і Ён аздараўляў іх.
31
Дык народ дзіваваўся, бачучы нямых гаворачы, калекіх здаровымі, кульгавых ходзячы і сьляпых відзячы, і славіў Бога Ізраілявага.
32
Ісус жа, прыклікаўшы вучняў сваіх, сказаў ім: шкада Мне людзей, што ўжо тры дні знаходзяцца пры Мне, і нечага ім есьці; адпусьціць жа іх ня еўшымі не хачу, каб не аслабелі ў дарозе.
33
I кажуць Яму вучні Яго: скуль нам у пустыні ўзяць гэтулькі хлеба, каб накарміць такую грамаду?
34
Кажа ім Ісус: колькі ў вас хлябоў? Яны-ж сказалі: сем і крыху рыбак.
35
Тады сказаў народу супачыць на зямлі.
36
I, узяўшы сем хлябоў і рыбы ды аддаўшы хвалу, паламаў і даў вучням Сваім, а вучні народу.
37
I елі ўсе і наеліся; і набралі астаткаў сем карабоў поўных.
38
А еўшых было чатыры тысячы душ, апрача жанчын і дзяцей.
39
I, адпусьціўшы народ, і Ён увайшоў у човен і прыбыў у межы Магдальскія.
Belarusian Bible (NTJS) 1959 - Малей
Public Domain: Лукаш Дзекуць-Малей, Антон Луцкевіч