|
| 1 |
|
| ထိုအခ်ိန္တြင္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ေယရႈထံသို႔ခ်ဥ္းကပ္လာ၍ “ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ မည္သူသည္ အႀကီးျမတ္ဆုံးျဖစ္သနည္း”ဟု ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 2 |
|
| ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ သူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေခၚ၍ သူတို႔အလယ္၌ ရပ္ေစၿပီးလွ်င္ |
|
| 3 |
|
| “သင္တို႔အား ငါအမွန္ဆိုမည္။ သင္တို႔သည္ ေျပာင္းလဲ၍ ကေလးသူငယ္မ်ားကဲ့သို႔မျဖစ္လွ်င္ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ မည္သည့္အခါမွ် ဝင္ရလိမ့္မည္မဟုတ္။ |
|
| 4 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ဤသူငယ္ကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္ကိုႏွိမ့္ခ်ေသာသူသည္ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္၌ အႀကီးျမတ္ဆုံးျဖစ္၏။ |
|
| 5 |
|
| ဤသို႔ေသာသူငယ္တစ္ေယာက္ကို ငါ၏နာမ၌ လက္ခံေသာသူသည္လည္း ငါ့ကိုလက္ခံ၏။ |
|
| 6 |
|
| သို႔ေသာ္ ငါ့ကိုယုံၾကည္သည့္ ဤငယ္ေသာသူမ်ားထဲမွ တစ္စုံတစ္ဦးကို မွားယြင္းေစေသာသူသည္ ႀကီးမားေသာႀကိတ္ဆုံေက်ာက္ ကို သူ႔လည္ပင္း၌ဆြဲလ်က္ ပင္လယ္၏ေရနက္ရာတြင္ ႏွစ္ျမႇဳပ္ခံရလွ်င္ သူ႔အတြက္ သာ၍ေကာင္း၏။ |
|
| 7 |
|
| ဤေလာကသည္ မွားယြင္းေစေသာအရာမ်ားေၾကာင့္ အမဂၤလာရွိ၏။ မွားယြင္းေစေသာအရာမ်ားသက္ေရာက္မည္ကို လႊဲေရွာင္၍မရႏိုင္။ သို႔ေသာ္ မွားယြင္းေစေသာအရာကို သက္ေရာက္ေစေသာသူသည္ အမဂၤလာရွိ၏။ |
|
| 8 |
|
| သင္၏လက္၊ သို႔မဟုတ္ သင္၏ေျခသည္ သင့္ကိုမွားယြင္းေစလွ်င္ ၎ကိုျဖတ္၍ လႊင့္ပစ္ေလာ့။ လက္ႏွစ္ဖက္၊ သို႔မဟုတ္ ေျခႏွစ္ဖက္ပါလ်က္ ထာဝရမီးထဲသို႔ ပစ္ခ်ျခင္းခံရသည္ထက္ လက္တစ္ဖက္၊ သို႔မဟုတ္ ေျခတစ္ဖက္ႏွင့္ အသက္ရွင္ျခင္းသို႔ဝင္စားရသည္က သင့္အတြက္ သာ၍ေကာင္း၏။ |
|
| 9 |
|
| ထို႔ျပင္ သင္၏မ်က္စိသည္ သင့္ကိုမွားယြင္းေစလွ်င္ ၎ကိုထုတ္၍ လႊင့္ပစ္ေလာ့။ မ်က္စိႏွစ္လုံးပါလ်က္ ငရဲမီးထဲသို႔ ပစ္ခ်ျခင္းခံရသည္ထက္ မ်က္စိတစ္လုံးႏွင့္ အသက္ရွင္ျခင္းသို႔ဝင္စားရသည္က သင့္အတြက္ သာ၍ေကာင္း၏။ |
|
| 10 |
|
| ဤငယ္ေသာသူမ်ားထဲမွ တစ္စုံတစ္ဦးကို မထီမဲ့ျမင္မျပဳမိေစရန္ သတိျပဳၾကေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား ေကာင္းကင္ဘုံရွိ သူတို႔၏ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ရွိေတာ္မူေသာ ငါ့ခမည္းေတာ္၏မ်က္ႏွာေတာ္ကို အစဥ္မျပတ္ဖူးျမင္ရၾကသည္ဟု သင္တို႔အား ငါဆို၏။ |
|
| 11 |
|
| [အမွန္စင္စစ္ လူ႔သားသည္ ေပ်ာက္ဆုံးေသာသူတို႔ကို ကယ္တင္ရန္ ႂကြလာ၏။] |
|
| 12 |
|
| သင္တို႔မည္သို႔ထင္ၾကသနည္း။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာသူ၌ သိုးအေကာင္တစ္ရာရွိၿပီး ၎တို႔ထဲမွ တစ္ေကာင္သည္ လမ္းလြဲေပ်ာက္ဆုံးလွ်င္ သူသည္ ကိုးဆယ့္ကိုးေကာင္ကို ေတာင္ေပၚ၌ထားခဲ့၍ လမ္းလြဲေပ်ာက္ဆုံးေနေသာသိုးကို သြား၍ရွာမည္မဟုတ္ေလာ။ |
|
| 13 |
|
| သင္တို႔အား ငါအမွန္ဆိုသည္ကား သူသည္ ထိုသိုးကိုေတြ႕လွ်င္ လမ္းလြဲေပ်ာက္ဆုံးျခင္းမရွိေသာ ကိုးဆယ့္ကိုးေကာင္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္သည္ထက္ ထိုသိုးတစ္ေကာင္အတြက္ ပို၍ဝမ္းေျမာက္လိမ့္မည္။ |
|
| 14 |
|
| ထိုနည္းတူ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ရွိေတာ္မူေသာသင္တို႔အဖသည္ ဤငယ္ေသာသူမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကိုမွ် ပ်က္စီးေစရန္ အလိုေတာ္မရွိ။ |
|
| 15 |
|
| သင္၏ညီအစ္ကိုသည္ သင့္အားျပစ္မွားလွ်င္ သြား၍ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား သူ႔ကိုဆိုဆုံးမေလာ့။ သူသည္ သင္၏စကားကိုနားေထာင္လွ်င္ သင္၏ညီအစ္ကိုကို သင္ရရွိၿပီ။ |
|
| 16 |
|
| နားမေထာင္လွ်င္မူကား သက္ေသႏွစ္ဦး၊ သို႔မဟုတ္ သုံးဦး၏ထြက္ဆိုခ်က္ အားျဖင့္ စကားအားလုံးကိုအတည္ျပဳေစရန္ အျခားတစ္ဦး၊ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ဦးကို သင္ႏွင့္အတူေခၚသြားေလာ့။ |
|
| 17 |
|
| သူသည္ ထိုသူတို႔၏စကားကိုဂ႐ုမစိုက္လွ်င္ အသင္းေတာ္အား ေျပာၾကားေလာ့။ အသင္းေတာ္၏စကားကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္လွ်င္ သာသနာပလူမ်ိဳးျခားႏွင့္အခြန္ေကာက္ခံသူကဲ့သို႔ သူ႔ကိုမွတ္ယူေလာ့။ |
|
| 18 |
|
| သင္တို႔အား ငါအမွန္ဆိုမည္။ ေျမႀကီးေပၚ၌ သင္တို႔ခ်ည္ေႏွာင္သမွ်သည္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းခံရလ်က္ရွိလိမ့္မည္။ ေျမႀကီးေပၚ၌ သင္တို႔ေျဖလႊတ္သမွ်သည္လည္း ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ေျဖလႊတ္ျခင္းခံရလ်က္ရွိလိမ့္မည္။ |
|
| 19 |
|
| တစ္ဖန္ သင္တို႔အား ငါအမွန္ဆိုသည္ကား သင္တို႔တြင္ လူႏွစ္ဦးသည္ မိမိတို႔ေတာင္းေလွ်ာက္သည့္အရာအားလုံးအတြက္ ေျမႀကီးေပၚ၌ စိတ္သေဘာတူၾကလွ်င္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ရွိေတာ္မူေသာ ငါ့ခမည္းေတာ္သည္ သူတို႔အတြက္ ၎ကို ျပည့္စုံေစေတာ္မူလိမ့္မည္။ |
|
| 20 |
|
| အေၾကာင္းမူကား လူႏွစ္ဦး၊ သို႔မဟုတ္ သုံးဦးတို႔သည္ ငါ၏နာမျဖင့္ တစ္ေနရာရာတြင္ စုေဝးၾကေသာအခါ ထိုေနရာတြင္ သူတို႔အလယ္၌ ငါရွိ၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 21 |
|
| ထိုအခါ ေပတ႐ုသည္ အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၍ “သခင္ဘုရား၊ အကြၽႏ္ုပ္၏ညီအစ္ကိုသည္ အကြၽႏ္ုပ္ကိုျပစ္မွားသည့္အခါ သူ႔ကို အႀကိမ္မည္မွ် ခြင့္လႊတ္ရပါမည္နည္း။ ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္ေအာင္ေလာ”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 22 |
|
| ေယရႈကလည္း “ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္ေအာင္ဟု ငါမဆိုဘဲ ခုနစ္ႀကိမ္ကို ခုနစ္ဆယ္လီတိုင္ေအာင္ဟု ငါဆို၏။ |
|
| 23 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္ မိမိအေစအပါးတို႔ႏွင့္စာရင္းရွင္းလိုေသာ ဘုရင္တစ္ပါးႏွင့္တူ၏။ |
|
| 24 |
|
| သူသည္ စာရင္းစတင္ရွင္းေသာအခါ တာလန္ တစ္ေသာင္းအေႂကြးတင္သူတစ္ေယာက္ကို ေရွ႕ေတာ္သို႔ေခၚေဆာင္ခဲ့ၾက၏။ |
|
| 25 |
|
| သို႔ေသာ္ ထိုသူ၌ အေႂကြးဆပ္စရာမရွိေသာေၾကာင့္ သူကိုယ္တိုင္မွစ၍ သားမယားႏွင့္ သူပိုင္ဆိုင္ေသာအရာအားလုံးတို႔ကိုေရာင္း၍ အေႂကြးဆပ္ရန္ သူ႔သခင္သည္ အမိန႔္ခ်ေလ၏။ |
|
| 26 |
|
| ထိုအခါ ထိုအေစအပါးသည္ ပ်ပ္ဝပ္လ်က္ သခင္ကိုရွိခိုးကာ ‘အကြၽႏ္ုပ္ကို သည္းခံေတာ္မူပါ။ အေႂကြးရွိသမွ်ကို ျပန္ဆပ္ပါမည္’ဟု ေတာင္းေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 27 |
|
| ထိုအေစအပါး၏သခင္သည္ ၾကင္နာစိတ္ရွိ၍ သူ႔ကိုလႊတ္ေပးကာ သူ၏အေႂကြးကို ေလွ်ာ္ပစ္ေလ၏။ |
|
| 28 |
|
| သို႔ေသာ္ ထိုအေစအပါးသည္ ထြက္သြား၍ သူ႔ထံ၌ ေဒနာရိ တစ္ရာအေႂကြးတင္ေသာ အေစအပါးခ်င္းတစ္ဦးကိုေတြ႕လွ်င္ သူ႔ကိုဖမ္း၍ လည္ပင္းညႇစ္လ်က္ ‘သင္ယူထားေသာ အေႂကြးကို ျပန္ဆပ္ေလာ့’ဟု ဆို၏။ |
|
| 29 |
|
| ထိုအခါ ထိုအေစအပါးခ်င္းသည္ ပ်ပ္ဝပ္လ်က္ ‘အကြၽႏ္ုပ္ကိုသည္းခံပါ။ သင့္အား အေႂကြးျပန္ဆပ္ပါမည္’ဟု ေတာင္းပန္ေလ၏။ |
|
| 30 |
|
| သို႔ေသာ္ သူသည္ လက္မခံဘဲ သြား၍ ထိုအေစအပါးခ်င္းအား သူယူထားေသာအေႂကြးကို ျပန္ဆပ္သည့္တိုင္ေအာင္ ေထာင္ထဲ၌ ထည့္ထားေလ၏။ |
|
| 31 |
|
| အျခားေသာအေစအပါးခ်င္းမ်ားသည္ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကိုျမင္လွ်င္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ သူတို႔၏သခင္ထံသို႔သြား၍ ျဖစ္ေလသမွ်တို႔ကို ေလွ်ာက္ထားၾက၏။ |
|
| 32 |
|
| ထိုအခါ သခင္သည္ ထိုအေစအပါးကိုေခၚ၍ ‘ဆိုးညစ္ေသာအေစအပါး၊ သင္သည္ ငါ့ကိုေတာင္းပန္ေသာေၾကာင့္ အေႂကြးရွိသမွ်ကို သင့္အတြက္ ငါေလွ်ာ္ပစ္ခဲ့၏။ |
|
| 33 |
|
| ငါသည္ သင့္ကိုသနားသကဲ့သို႔ သင္သည္လည္း အေစအပါးခ်င္းကို သနားသင့္သည္မဟုတ္ေလာ’ဟု ဆို၏။ |
|
| 34 |
|
| ဤသို႔ျဖင့္ သူ၏သခင္သည္အမ်က္ထြက္ကာ အေႂကြးရွိသမွ်ကို ျပန္ဆပ္သည့္တိုင္ေအာင္ သူ႔ကို အက်ဥ္းခ်ႏွိပ္စက္ေသာသူတို႔လက္သို႔ အပ္ေလ၏။ |
|
| 35 |
|
| သင္တို႔တစ္ဦးစီသည္ မိမိညီအစ္ကိုကို စိတ္ႏွလုံးထဲမွခြင့္မလႊတ္လွ်င္ ေကာင္းကင္ဘုံရွင္ ငါ့ခမည္းေတာ္သည္လည္း သင္တို႔ကို ထိုနည္းတူျပဳေတာ္မူလိမ့္မည္” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
|
|
|