र भन्नुभयो, “साँच्चै म तिमीहरूलाई भन्छु, आफ्नो मनलाई परिवर्तन गरेर यस्तो बालकजस्तो भएनौ भने तिमीहरू कसै गरेर पनि परमेश्वरको राज्यमा पस्न पाउनेछैनौ।
“यदि कसैले ममाथि विश्वास गर्ने यस्ता सानाहरूको विश्वासलाई बिगार्छ भने त्यसलाई त बरु घिच्रोमा जाँतो झुण्ड्याएर गहिरो समुद्रमा डुबाइदिनु नै बेस हुनेछ।
धिक्कार यस संसारलाई! किनभने यस संसारमा त मानिसहरूलाई पापमा फसाउने कुराहरू छन्। यस्ता कुराहरू आइपर्दछन् नै, तर धिक्कार, त्यस मानिसलाई जसले अरूलाई पापमा फसाउँदछ!
“यदि तिम्रो हात वा खुट्टाले तिमीलाई पापमा पार्छ भने त्यसलाई काटेर मिल्काइदेओ। दुवै हात-खुट्टा लिएर कहिल्यै ननिभ्ने आगोमा पर्नुभन्दा त बरु डुँडे र खोरण्डो भएर अजम्मरी जीवन पाउनु नै बेस हो।
अनि त्यसै गरी तिम्रा आँखाले तिमीलाई पापमा पार्छ भने त्यसलाई पनि झिकेर मिल्काइदेओ। दुईटा आँखा लिएर नरकको आगोमा पर्नुभन्दा त बरु कानो भएर अजम्मरी जीवन पाउनु नै बेस हो।
“होश राख, यी साना बालकहरू कसैलाई पनि तिमीहरूले हेला नगर। म तिमीहरूलाई भन्छु, तिनीहरूको हेरचाहा गर्ने स्वर्गदूतहरू स्वर्गमा हुनुहुने मेरा परमेश्वर पिताकै अगाडि छन्।
“तिमीहरूको के विचार छ? सय वटा भेडा हुने मानिसले एउटा भेडा हरायो भने त्यसले के गर्छ होला? त्यसले अरू उनान्सय वटालाई त्यही पाखामा छोडेर हराएकोलाई खोज्न जाँदैन र?
तर उसले तिम्रो कुरा सुनेन भने अरू एक-दुई जना सँगै गएर उसलाई सम्झाऊ किनभने धर्मशास्त्रले भनेजस्तो सबै झैं-झगडाहरूको फैसला गर्नलाई दुई वा तीन जना साक्षी बोलाउनुपर्छ।
त्यति हुँदाहुँदै पनि उसले कुरा सुनेन भने मण्डलीमा गएर तिमीले पूरै कुरा खोलिदेओ अनि तिनीहरूको कुरा पनि उसले सुनेन भने उसलाई ईश्वर नमान्ने र कर उठाउनेलाई जस्तै गरी त्यागिदिनू।
“साँच्चै म तिमीहरूलाई भन्छु, जे तिमीहरूले यस पृथ्वीमा बाँध्छौ, त्यो स्वर्गमा पनि बाँधिनेछ। अनि जे तिमीहरूले यस पृथ्वीमा फुकाउला, त्यो स्वर्गमा पनि फुकाइनेछ।
अनि म तिमीहरूलाई फेरि भन्छु, यस पृथ्वीमा तिमीहरू दुईले जे माग्ने हो, सो मिलेर माग्यौ भने स्वर्गमा हुनुहुने तिमीहरूका परमेश्वर पिताले तिमीहरूलाई त्यो दिनुहुनेछ
तर त्यो मानिससँग ऋण तिर्न पुग्ने पैसा थिएन। यसकारण ती राजाले ‘त्यसलाई भएभरको जेथा, स्वास्नी, छोरा-छोरी र आफैंलाई समेत बेचेर ऋण चुक्ता गर’ भन्ने हुकुम दिए।
“तब त्यो नोकर गयो र उसले आफैंसँग काम गर्ने अर्को साथीलाई भेट्यो। त्यो साथीले उसबाट एक सय चाँदीका सिक्का ऋण लिएको थियो। उसले झम्टेर त्यसको घोक्रो अठ्याउँदै भन्यो, ‘लौ, तैँले खाएको ऋण अहिले तिरिहाल्!’
“ती दुई जनासँगै काम गर्ने अरू साथीहरूले पनि यी सबै कुराहरू देखिरहेका थिए। तिनीहरूलाई असाध्यै दु:ख लाग्यो। तिनीहरूले गएर राजालाई भएभरका सबै कुराहरू सुनाइदिए।