|
| 1 |
|
| တစ္ဖန္ ေယရႈသည္ ပုံဥပမာမ်ားျဖင့္ သူတို႔အား ႁမြက္ဆိုေတာ္မူသည္မွာ |
|
| 2 |
|
| “ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္ မိမိသားအတြက္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲက်င္းပေသာ ဘုရင္တစ္ပါးႏွင့္တူ၏။ |
|
| 3 |
|
| သူသည္ ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔ကို မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ေခၚလာရန္ မိမိ၏အေစအပါးတို႔ကိုေစလႊတ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ မလာလိုၾကေပ။ |
|
| 4 |
|
| တစ္ဖန္ သူသည္ အျခားေသာအေစအပါးတို႔အား ‘ငါ၏ဧည့္ခံပြဲကို ငါျပင္ဆင္ထားၿပီ။ ငါ၏ႏြားလားႏွင့္ ဆူၿဖိဳးေသာတိရစာၦန္မ်ားကို သတ္ၿပီးၿပီ။ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ။ မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ ႂကြၾကပါဟု ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔ကို ေျပာၾကေလာ့’ဟူ၍ မွာၾကားလ်က္ ေစလႊတ္ေလ၏။ |
|
| 5 |
|
| သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ဂ႐ုမစိုက္ၾကဘဲ တစ္ဦးသည္ မိမိလယ္သို႔လည္းေကာင္း၊ အျခားတစ္ဦးသည္ မိမိကုန္သြယ္ရာသို႔လည္းေကာင္း သြားၾက၏။ |
|
| 6 |
|
| အျခားေသာသူတို႔မူကား ဘုရင္၏အေစအပါးတို႔ကိုဖမ္းဆီးလ်က္ ႏွိပ္စက္ကာ သတ္ျဖတ္ၾက၏။ |
|
| 7 |
|
| ထိုအခါ ဘုရင္သည္ အမ်က္ထြက္၍ သူ၏စစ္သားမ်ားကိုေစလႊတ္ကာ ထိုလူသတ္သမားတို႔ကိုဖ်က္ဆီးေစၿပီး သူတို႔၏ၿမိဳ႕ကိုမီးရႈိ႕ေစ၏။ |
|
| 8 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူ၏အေစအပါးတို႔အား ‘မဂၤလာေဆာင္ပြဲသည္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔သည္ မထိုက္တန္ၾကေသာေၾကာင့္ |
|
| 9 |
|
| လမ္းဆုံလမ္းခြမ်ားသို႔သြား၍ ေတြ႕သမွ်ေသာသူတို႔ကို မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ ဖိတ္ေခၚၾကေလာ့’ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 10 |
|
| ထိုအခါ အေစအပါးတို႔သည္ လမ္းမ်ားသို႔သြား၍ လူဆိုးျဖစ္ေစ၊ လူေကာင္းျဖစ္ေစ ေတြ႕သမွ်ေသာသူတို႔ကို စုေဝးေစၾကသျဖင့္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲသည္ ဧည့္သည္မ်ား ႏွင့္ျပည့္သြားေလ၏။ |
|
| 11 |
|
| ဘုရင္သည္ ဧည့္သည္မ်ား ကိုၾကည့္ရႈရန္ ႂကြလာေသာအခါ ထိုေနရာ၌ မဂၤလာေဆာင္ပြဲထိုင္ဝတ္စုံမဝတ္ထားေသာလူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လွ်င္ |
|
| 12 |
|
| ‘အေဆြ၊ သင္သည္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲထိုင္ဝတ္စုံကိုမဝတ္ဘဲ မည္ကဲ့သို႔ ဤေနရာသို႔ဝင္လာသနည္း’ဟု ထိုသူအား ေမးေတာ္မူ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ႏႈတ္ဆိတ္လ်က္ေနေလ၏။ |
|
| 13 |
|
| ထိုအခါ ဘုရင္က ‘ထိုသူ၏ေျခႏွင့္လက္တို႔ကိုခ်ည္ေႏွာင္၍ သူ႔ကို အျပင္ဘက္အေမွာင္ထဲသို႔ ႏွင္ထုတ္ၾကေလာ့။ ထိုေနရာ၌ ငိုေႂကြးျခင္းႏွင့္အံႀကိတ္ျခင္းရွိလိမ့္မည္’ဟု အေစခံတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 14 |
|
| အေၾကာင္းမူကား ေခၚယူေတာ္မူျခင္းခံရေသာသူတို႔သည္ မ်ားစြာရွိၾကေသာ္လည္း ေ႐ြးေကာက္ခံရေသာသူတို႔သည္ နည္းၾက၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 15 |
|
| ထိုအခါ ဖာရိရွဲတို႔သည္ ထြက္သြား၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကားျဖင့္ အကြက္ဆင္ဖမ္းႏိုင္ရန္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးၾက၏။ |
|
| 16 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔၏တပည့္မ်ားကို ေဟ႐ုဒ္၏လူမ်ားႏွင့္အတူ အထံေတာ္သို႔ေစလႊတ္ကာ “ဆရာ၊ ဆရာသည္ ေျဖာင့္မွန္ေသာသူျဖစ္ၿပီး ဘုရားသခင္၏တရားလမ္းကို သမၼာတရားႏွင့္အညီ သြန္သင္ေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ လူ႔မ်က္ႏွာကိုမေထာက္ေသာေၾကာင့္ မည္သူ႔ကိုမွ် အားမနာေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း အကြၽႏ္ုပ္တို႔သိၾကပါ၏။ |
|
| 17 |
|
| သို႔ျဖစ္၍ ဆရာမည္သို႔ထင္ျမင္ေၾကာင္း အကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ေျပာျပပါ။ ဆီဇာဧကရာဇ္ကို အခြန္ဆက္သျခင္းသည္ တရားေတာ္ႏွင့္ညီသေလာ၊ သို႔မဟုတ္ မညီသေလာ”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေစၾက၏။ |
|
| 18 |
|
| သို႔ေသာ္ ေယရႈသည္ သူတို႔၏ဆိုးညစ္မႈကိုသိေတာ္မူ၍ “သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္ေသာသူတို႔၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ကိုစမ္းသပ္ၾကသနည္း။ |
|
| 19 |
|
| အခြန္ေငြဒဂၤါးတစ္ျပားကို ငါ့အားျပၾကေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔သည္ ေဒနာရိ တစ္ျပားကို အထံေတာ္သို႔ယူလာၾက၏။ |
|
| 20 |
|
| ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “ဤသည္ကား မည္သူ၏ပုံ၊ မည္သူ၏ကမၸည္းစာျဖစ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ္မူလွ်င္ |
|
| 21 |
|
| သူတို႔က “ဆီဇာဧကရာဇ္၏ပုံႏွင့္ကမၸည္းစာျဖစ္ပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဆီဇာဧကရာဇ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာအရာမ်ားကို ဆီဇာဧကရာဇ္အားဆက္သ၍ ဘုရားသခင္ႏွင့္ဆိုင္ေသာအရာမ်ားကို ဘုရားသခင္အားဆက္သၾကေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 22 |
|
| သူတို႔သည္ ထိုစကားကိုၾကားရေသာအခါ အံ့ဩ၍ ကိုယ္ေတာ္ထံမွ ထြက္သြားၾက၏။ |
|
| 23 |
|
| ထိုေန႔၌ပင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းမရွိဟုေျပာၾကေသာဇဒၵဳကဲတို႔သည္ အထံေတာ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာ၍ |
|
| 24 |
|
| “ဆရာ၊ လူတစ္ဦးသည္ သားသမီးမထြန္းကားဘဲ ေသဆုံးခဲ့လွ်င္ သူ၏ညီသည္ အစ္ကို၏မယားကို ဆက္ခံထိမ္းျမားလ်က္ သူ႔အစ္ကို၏မ်ိဳးဆက္ကို ေပါက္ဖြားေစရမည္ ဟု ေမာေရွၫႊန္ၾကားခဲ့ပါသည္။ |
|
| 25 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔ထံတြင္ ညီအစ္ကိုခုနစ္ဦးရွိခဲ့ရာ အစ္ကိုအႀကီးဆုံးသည္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး မ်ိဳးဆက္မရွိဘဲ ေသဆုံးလ်က္ သူ၏မယားကို သူ႔ညီထံ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ |
|
| 26 |
|
| ဒုတိယညီႏွင့္တတိယညီမွစ၍ ခုနစ္ေယာက္ေျမာက္တိုင္ေအာင္ ထိုနည္းတူျဖစ္ၾကပါသည္။ |
|
| 27 |
|
| ေနာက္ဆုံးတြင္ ထိုမိန္းမသည္လည္း ေသဆုံးသြားပါသည္။ |
|
| 28 |
|
| သို႔ျဖစ္လွ်င္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ရာကာလ၌ ထိုမိန္းမသည္ ထိုခုနစ္ဦးတို႔ထဲမွ မည္သူ၏မယားျဖစ္ပါမည္နည္း။ အေၾကာင္းမူကား သူတို႔အားလုံးသည္ ထိုမိန္းမႏွင့္ေပါင္းဖက္ခဲ့ၾကပါသည္”ဟု ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 29 |
|
| ေယရႈကလည္း “သင္တို႔သည္ က်မ္းစာကိုလည္းေကာင္း၊ ဘုရားသခင္၏တန္ခိုးေတာ္ကိုလည္းေကာင္း မသိ၍ အယူလြဲေနၾက၏။ |
|
| 30 |
|
| အေၾကာင္းမူကား ရွင္ျပန္ထေျမာက္ရာကာလ၌ လူတို႔သည္ ထိမ္းျမားစုံဖက္ျခင္းကိုမျပဳ၊ ေပးစားေဆာင္ႏွင္းျခင္းလည္းမရွိဘဲ ေကာင္းကင္၌ရွိေသာ ေကာင္းကင္တမန္မ်ား ကဲ့သို႔ ျဖစ္ၾက၏။ |
|
| 31 |
|
| ေသေသာသူတို႔၏ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘုရားသခင္က ‘ငါသည္ အာျဗဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇက္၏ဘုရား၊ ယာကုပ္၏ဘုရားျဖစ္၏’ ဟု သင္တို႔အား မိန႔္ေတာ္မူခဲ့ေသာစကားကို မဖတ္ဖူးၾကသေလာ။ ဘုရားသခင္သည္ ေသေသာသူတို႔၏ဘုရားမဟုတ္ဘဲ အသက္ရွင္ေသာသူတို႔၏ဘုရားျဖစ္၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 32 |
|
|
|
| 33 |
|
| လူထုပရိသတ္တို႔သည္ ၾကားေသာအခါ ကိုယ္ေတာ္၏သြန္သင္ခ်က္ကို အံ့ဩခ်ီးမြမ္းၾက၏။ |
|
| 34 |
|
| ဇဒၵဳကဲတို႔ကို ကိုယ္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေစေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း ဖာရိရွဲတို႔ၾကားလွ်င္ အတူတကြစုေဝးလာၾက၍ |
|
| 35 |
|
| သူတို႔ထဲမွ က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုစမ္းသပ္လိုသျဖင့္ |
|
| 36 |
|
| “ဆရာ၊ ပညတ္တရားထဲတြင္ မည္သည့္ပညတ္ခ်က္သည္ ႀကီးျမတ္သနည္း”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 37 |
|
| ကိုယ္ေတာ္က လည္း “ ‘သင္၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားကို သင္၏စိတ္ႏွလုံးအႂကြင္းမဲ့၊ သင္၏စိတ္ဝိညာဥ္တစ္ခုလုံးႏွင့္ သင္၏အသိဉာဏ္ရွိသမွ်တို႔ျဖင့္ ခ်စ္ရမည္။’ |
|
| 38 |
|
| ဤသည္ကား ႀကီးျမတ္သည့္ ပထမပညတ္ခ်က္ျဖစ္၏။ |
|
| 39 |
|
| ဒုတိယပညတ္ခ်က္သည္လည္း ၎နည္းတူျဖစ္ၿပီး ‘ကိုယ့္ဝန္းက်င္၌ရွိေသာသူကို ကိုယ္ႏွင့္အမွ်ခ်စ္ရမည္’ ဟူ၍ ျဖစ္၏။ |
|
| 40 |
|
| ပညတ္တရားက်မ္းႏွင့္ ပေရာဖက္က်မ္းအလုံးစုံတို႔သည္ ဤပညတ္ခ်က္ႏွစ္ပါးအေပၚတြင္တည္၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 41 |
|
| ထို႔ေနာက္ ဖာရိရွဲတို႔စုေဝးေနၾကစဥ္ ေယရႈက |
|
| 42 |
|
| “သင္တို႔သည္ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ မည္သို႔ ထင္ျမင္ၾကသနည္း။ သူသည္ မည္သူ၏သားျဖစ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔က “ဒါဝိဒ္၏သားျဖစ္ပါသည္”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 43 |
|
| ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဒါဝိဒ္သည္ သူ႔ကို ဝိညာဥ္ေတာ္အားျဖင့္ ‘သခင္’ဟု ေခၚလ်က္ |
|
| 44 |
|
| ‘ထာဝရဘုရားသည္ ငါ၏သခင္အား သင္၏ရန္သူတို႔ကို သင္၏ေျခဖဝါးေအာက္၌ ငါခ်ထားသည့္တိုင္ေအာင္ ငါ၏လက္ယာဘက္၌ ထိုင္ေနေလာ့ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏’ ဟူ၍ ဆိုထားသည္မွာ မည္သို႔နည္း။ |
|
| 45 |
|
| ထိုသို႔ ဒါဝိဒ္သည္ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္ဟု ေခၚလွ်င္ ခရစ္ေတာ္သည္ မည္ကဲ့သို႔ သူ၏သားျဖစ္ႏိုင္မည္နည္း” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 46 |
|
| ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္ကို စကားတစ္ခြန္းျပန္ေလွ်ာက္ရန္ပင္ မည္သူမွ် မတတ္ႏိုင္ၾက။ ထိုေန႔မွစ၍ မည္သူမွ် ကိုယ္ေတာ္အား ေမးခြန္းမ်ားမေမးဝံ့ေတာ့ေခ်။ |
|
|
|
|