|
| 1 |
|
| พระเยซูพูดกับพวกเขาเป็นอุปมาอีกว่า |
|
| 2 |
|
| “อาณาจักรสวรรค์เป็นเหมือนกษัตริย์ที่เตรียมงานสมรสให้ลูกชาย |
|
| 3 |
|
| เขาส่งคนรับใช้ไปเชิญแขกให้มาร่วมงาน แต่คนเหล่านั้นไม่ยอมมา |
|
| 4 |
|
| กษัตริย์จึงส่งคนไปอีกโดยกล่าวว่า ‘ไปบอกคนที่เชิญว่า เราได้เตรียมงานเลี้ยงไว้ วัวและโคขุนก็ฆ่าเรียบร้อย ทุกอย่างพร้อมแล้ว มาร่วมงานสมรสเถิด’ |
|
| 5 |
|
| แต่คนเหล่านั้นไม่สนใจและไปที่อื่น บางคนไปทุ่งนา บางคนไปทำธุรกิจ |
|
| 6 |
|
| ส่วนบางคนที่เหลือจับคนของกษัตริย์มาทารุณและฆ่า |
|
| 7 |
|
| กษัตริย์โกรธมาก จึงส่งกองทัพมาทำลายล้างพวกฆาตกร และเผาเมืองของพวกเขา |
|
| 8 |
|
| กษัตริย์กล่าวกับคนของเขาว่า ‘งานสมรสพร้อมแล้วแต่คนที่เราเชิญไว้ไม่คู่ควร |
|
| 9 |
|
| จงไปตามมุมถนน เชิญทุกคนที่เจ้าพบให้มาร่วมงาน’ |
|
| 10 |
|
| พวกคนรับใช้จึงออกไปตามถนน และรวบรวมให้ทุกคนมา ไม่ว่าดีหรือเลว และงานสมรสก็เต็มไปด้วยผู้คน |
|
| 11 |
|
| แต่เมื่อกษัตริย์มาดูคนร่วมงาน ก็สังเกตเห็นคนหนึ่งไม่ได้สวมชุดสำหรับงานสมรส |
|
| 12 |
|
| จึงถามว่า ‘เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรโดยไม่สวมชุดสำหรับงานสมรส’ เขาอ้ำอึ้งพูดไม่ออก |
|
| 13 |
|
| กษัตริย์บอกคนรับใช้ว่า ‘จงมัดมือมัดเท้าคนนี้ แล้วโยนออกไปที่มืดภายนอก ที่จะมีการร่ำไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’ |
|
| 14 |
|
| เพราะหลายคนได้รับเชิญ แต่น้อยคนที่ได้รับเลือก” |
|
| 15 |
|
| จากนั้นพวกฟาริสีจึงออกไปวางแผนเพื่อจับผิดถ้อยคำของพระองค์ |
|
| 16 |
|
| พวกเขาส่งสาวกของตนกับกลุ่มสนับสนุนเฮโรดมาพูดกับพระองค์ว่า “อาจารย์ เรารู้ว่าท่านเป็นคนซื่อตรงและสอนทางของพระเจ้าตามความจริง ไม่เอนเอียง เพราะท่านไม่เห็นแก่หน้าใคร |
|
| 17 |
|
| โปรดบอกเราเถิดว่าท่านคิดเห็นอย่างไร ที่เราเสียภาษี ให้ซีซาร์นี้ถูกต้องหรือไม่” |
|
| 18 |
|
| แต่พระเยซูรู้ทันเจตนาชั่วของพวกเขาจึงพูดว่า “คนหน้าซื่อใจคด มาจับผิดเราทำไม |
|
| 19 |
|
| เอาเหรียญที่ใช้จ่ายภาษีมาให้เราดู” พวกเขาเอาเหรียญหนึ่งเดนาริอันมาให้พระองค์ |
|
| 20 |
|
| พระองค์ถามว่า “บนเหรียญนี้สลักรูปและชื่อของใคร” |
|
| 21 |
|
| พวกเขาตอบว่า “ของซีซาร์” พระองค์จึงพูดว่า “ของซีซาร์ก็ให้ซีซาร์ และของพระเจ้าก็มอบให้พระเจ้า” |
|
| 22 |
|
| เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนี้ก็นิ่งอึ้งและจากพระองค์ไป |
|
| 23 |
|
| ในวันเดียวกันนั้น พวกสะดูสีที่พูดว่าไม่มีการฟื้นขึ้นจากความตายมาถามพระองค์ว่า |
|
| 24 |
|
| “อาจารย์ โมเสสบอกพวกเราว่า ถ้าผู้ชายคนไหนตายไปโดยไม่มีลูก ให้น้องชายของเขาแต่งงานกับภรรยาม่ายนั้น เพื่อจะมีลูกสืบสกุลให้พี่ชาย |
|
| 25 |
|
| คราวนี้ในพวกเรามีพี่น้องเจ็ดคน พี่คนโตแต่งงานแล้วตายไป และเพราะเขาไม่มีลูกจึงทิ้งภรรยาไว้ให้น้องชาย |
|
| 26 |
|
| คนที่สองที่สามก็เช่นกัน จนมาถึงคนที่เจ็ด |
|
| 27 |
|
| ในที่สุดผู้หญิงนั้นก็ตาย |
|
| 28 |
|
| แล้วเมื่อฟื้นขึ้นจากความตาย ผู้หญิงคนนี้จะเป็นภรรยาของใครในเจ็ดคนนั้น เพราะทุกคนได้แต่งงานกับเธอ” |
|
| 29 |
|
| พระเยซูตอบว่า “พวกท่านผิดเพราะไม่รู้พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า |
|
| 30 |
|
| เมื่อฟื้นขึ้นจากความตาย ผู้คนจะไม่มีการแต่งงานหรือยกให้เป็นสามีภรรยากัน แต่จะเป็นเหมือนทูตสวรรค์ |
|
| 31 |
|
| ส่วนเรื่องการฟื้นขึ้นจากความตายนั้น ท่านยังไม่ได้อ่านหรือที่พระเจ้าพูดกับท่านว่า |
|
| 32 |
|
| ‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ’ พระองค์ไม่ใช่พระเจ้าของคนตาย แต่คือพระเจ้าของคนเป็น” |
|
| 33 |
|
| เมื่อฝูงชนได้ยินดังนี้ก็ตกตะลึงในคำสอนของพระองค์ |
|
| 34 |
|
| เมื่อพวกฟาริสีได้ยินว่าพระเยซูทำให้พวกสะดูสีนิ่งอึ้งไป จึงรวมหัวกัน |
|
| 35 |
|
| คนหนึ่งในพวกเขาซึ่งเชี่ยวชาญกฎบัญญัติมาทดสอบพระเยซูโดยถามว่า |
|
| 36 |
|
| “อาจารย์ พระบัญญัติข้อใดในกฎบัญญัติที่สำคัญที่สุด” |
|
| 37 |
|
| พระเยซูตอบว่า “ ‘จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านอย่างสุดใจ สุดจิต และสุดความคิด ’ |
|
| 38 |
|
| นี่เป็นพระบัญญัติข้อแรกและสำคัญที่สุด |
|
| 39 |
|
| ข้อที่สองก็เช่นกันคือ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’ |
|
| 40 |
|
| หนังสือกฎบัญญัติและหนังสือผู้เผยพระวจนะล้วนขึ้นอยู่กับพระบัญญัติสองข้อนี้” |
|
| 41 |
|
| ขณะพวกฟาริสีมาชุมนุมกัน พระเยซูถามว่า |
|
| 42 |
|
| “พวกท่านคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ พระองค์เป็นบุตรของใคร” พวกเขาตอบว่า “บุตรดาวิด” |
|
| 43 |
|
| พระองค์พูดว่า “แล้วเหตุใดเมื่อกล่าวโดยพระวิญญาณ ดาวิดจึงเรียกพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ เพราะดาวิดบอกว่า |
|
| 44 |
|
| ‘องค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับองค์เจ้านายของข้าพเจ้าว่า “จงนั่งที่ขวามือของเรา จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของเจ้า อยู่ใต้เท้าของเจ้า” ’ |
|
| 45 |
|
| ในเมื่อดาวิดเรียกพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ แล้วพระองค์จะเป็นบุตรดาวิดได้อย่างไร” |
|
| 46 |
|
| ไม่มีใครตอบพระองค์ได้สักคำ และตั้งแต่วันนั้นไม่มีใครกล้าถามพระองค์อีก |
|
|
|
|