|
| 1 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေယရႈသည္ ထိုေနရာမွထြက္ခြာ၍ မိမိ၏ေနရင္းၿမိဳ႕သို႔ႂကြေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔သည္လည္း ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ၾက၏။ |
|
| 2 |
|
| ဥပုသ္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္း ၌ သြန္သင္ေတာ္မူရာ ၾကားနာသူမ်ားစြာတို႔သည္ အံ့အားသင့္လ်က္ “ဤသူသည္ ဤအရာမ်ားကို အဘယ္ကရသနည္း။ ဤသူရသည့္ဉာဏ္ပညာႏွင့္ သူ႔လက္ျဖင့္ျပဳေသာ တန္ခိုးလကၡဏာမ်ားကား မည္သို႔နည္း။ |
|
| 3 |
|
| သူသည္ လက္သမားမဟုတ္ေလာ။ မာရိ၏သားျဖစ္ၿပီး ယာကုပ္၊ ေယာေသ၊ ယုဒႏွင့္ရွိမုန္တို႔၏အစ္ကိုမဟုတ္ေလာ။ သူ၏ႏွမမ်ားသည္လည္း ငါတို႔ႏွင့္အတူ ဤအရပ္၌ရွိၾကသည္မဟုတ္ေလာ”ဟု ေျပာဆိုကာ ကိုယ္ေတာ္အေပၚဘဝင္မက်ျဖစ္ၾက၏။ |
|
| 4 |
|
| ေယရႈကလည္း “ပေရာဖက္သည္ မိမိ၏ေနရင္းၿမိဳ႕၊ မိမိ၏ေဆြမ်ိဳးမ်ားၾကားႏွင့္ မိမိ၏အိမ္တို႔မွတစ္ပါး မည္သည့္အရပ္၌မွ် ဂုဏ္သေရမဲ့သည္ဟူ၍မရွိ” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 5 |
|
| ကိုယ္ေတာ္သည္ မက်န္းမာေသာသူအနည္းငယ္တို႔အေပၚ လက္ေတာ္တင္လ်က္ က်န္းမာေစခဲ့ျခင္းမွတစ္ပါး ထိုေနရာ၌ မည္သည့္တန္ခိုးလကၡဏာကိုမွ်မျပဳႏိုင္ခဲ့ေပ။ |
|
| 6 |
|
| ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔၏မယုံၾကည္မႈအတြက္ အံ့ၾသေတာ္မူ၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ဝန္းက်င္ရွိေက်း႐ြာမ်ားသို႔ လွည့္လည္၍သြန္သင္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 7 |
|
| ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးေသာတပည့္ေတာ္တို႔ကိုေခၚ၍ ႏွစ္ဦးစီ၊ ႏွစ္ဦးစီေစလႊတ္ကာ သူတို႔အား ညစ္ညဴးေသာနတ္တို႔ကို ႏိုင္ရေသာအခြင့္အာဏာကိုေပးေတာ္မူ၏။ |
|
| 8 |
|
| ထို႔ျပင္ လမ္းခရီးအတြက္ ေတာင္ေဝွးတစ္ေခ်ာင္းမွတစ္ပါး မည္သည့္အရာကိုမွ်မယူသြားၾကရန္ႏွင့္ အစားအစာ ၊ လြယ္အိတ္၊ ေၾကးဒဂၤါးတို႔ကိုလည္း ခါးပန္း၌မထည့္သြားဘဲ |
|
| 9 |
|
| ဖိနပ္ကိုသာစီး၍ အက်ႌကိုလည္း ႏွစ္ထပ္မဝတ္သြားၾကရန္ မိန႔္မွာေတာ္မူ၏။ |
|
| 10 |
|
| တစ္ဖန္ သူတို႔အား “မည္သည့္အရပ္တြင္မဆို အိမ္တစ္အိမ္သို႔ သင္တို႔ဝင္ၾကေသာအခါ ထိုအရပ္မွျပန္လည္ထြက္ခြာသည့္တိုင္ေအာင္ ထိုအိမ္၌တည္းခိုၾကေလာ့။ |
|
| 11 |
|
| မည္သည့္အရပ္၌မဆို သင္တို႔ကိုလက္မခံ၊ သင္တို႔၏စကားကိုလည္းနားမေထာင္လွ်င္ ထိုအရပ္မွထြက္ခြာၾကစဥ္ သူတို႔တစ္ဖက္၌ သက္ေသျဖစ္ေစရန္ သင္တို႔၏ေျခဖဝါးမွေျမမႈန႔္ကို ခါခ်ခဲ့ၾကေလာ့ ” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 12 |
|
| ထိုအခါ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ထြက္သြား၍ လူတို႔ေနာင္တရၾကမည့္အေၾကာင္း ေဟာေျပာၾက၏။ |
|
| 13 |
|
| သူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာနတ္ဆိုးတို႔ကိုႏွင္ထုတ္ကာ မက်န္းမာေသာသူမ်ားစြာတို႔ကို ဆီလိမ္း၍က်န္းမာေစၾက၏။ |
|
| 14 |
|
| ကိုယ္ေတာ္၏နာမေတာ္သည္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသျဖင့္ ေဟ႐ုဒ္မင္း၏နားေတာ္သို႔ေရာက္ေလ၏။ လူအခ်ိဳ႕တို႔က “ဗတၱိဇံဆရာေယာဟန္သည္ ေသေသာသူတို႔ထဲမွ ထေျမာက္ေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ၌ တန္ခိုးလကၡဏာမ်ားထင္ရွားေန၏”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 15 |
|
| အခ်ိဳ႕တို႔ကလည္း “သူသည္ ဧလိယျဖစ္၏”ဟု ဆိုၾကၿပီး အခ်ိဳ႕တို႔ကလည္း “ေရွးပေရာဖက္မ်ားတစ္ပါးပါးကဲ့သို႔ေသာပေရာဖက္ျဖစ္၏”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 16 |
|
| ေဟ႐ုဒ္သည္ၾကားလွ်င္ “ငါေခါင္းျဖတ္ကြပ္မ်က္ခဲ့ေသာေယာဟန္သည္ ထေျမာက္ ေလၿပီ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုသို႔ဆိုသည့္အေၾကာင္းမွာ ေဟ႐ုဒ္သည္ မိမိအစ္ကို ဖိလိပၸဳ၏ဇနီး ေဟေရာဒိကိစၥေၾကာင့္ သူကိုယ္တိုင္လူလႊတ္၍ ေယာဟန္ကိုဖမ္းဆီးကာ ေထာင္ထဲ၌ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထား၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေဟ႐ုဒ္သည္ ထိုမိန္းမႏွင့္ထိမ္းျမားစုံဖက္သျဖင့္ |
|
| 18 |
|
| ေယာဟန္က “သင္သည္ အစ္ကို၏ဇနီးကိုသိမ္းယူျခင္းမွာ တရားေတာ္ႏွင့္မညီပါ”ဟု ေျပာခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ |
|
| 19 |
|
| ေဟေရာဒိသည္ ေယာဟန္ကိုရန္ၿငိဳးထားလ်က္ သတ္လိုေသာ္လည္း အခြင့္မရခဲ့ေခ်။ |
|
| 20 |
|
| အေၾကာင္းမူကား ေယာဟန္သည္ ေျဖာင့္မတ္သန႔္ရွင္းသူျဖစ္ေၾကာင္း ေဟ႐ုဒ္သည္သိ၍ သူ႔ကိုေၾကာက္႐ြံ႕႐ိုေသလ်က္ ေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္အျပင္ ေယာဟန္၏စကားကိုၾကားရသည့္အခါ အလြန္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တတ္ေသာ္လည္း ဝမ္းေျမာက္စြာနားေထာင္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ |
|
| 21 |
|
| သို႔ေသာ္ အခြင့္ေကာင္းေရာက္လာေလ၏။ ေဟ႐ုဒ္သည္ မိမိ၏ေမြးေန႔၌ မႉးႀကီးမတ္ရာမ်ား၊ တပ္မႉးႀကီးမ်ားႏွင့္ ဂါလိလဲနယ္၏ေခါင္းေဆာင္မ်ားအတြက္ ညစာစားပြဲက်င္းပေသာအခါ |
|
| 22 |
|
| ေဟေရာဒိ၏သမီးသည္ ထိုစားပြဲသို႔ဝင္လာ၍ ကျပလ်က္ ေဟ႐ုဒ္မွစ၍ သူႏွင့္အတူစားေသာက္ပြဲ၌ထိုင္ ေနေသာသူတို႔ကို ႏွစ္သက္ေစ၏။ ေဟ႐ုဒ္က “လိုခ်င္သမွ်ေသာအရာကိုေတာင္းေလာ့။ သင့္ကို ငါေပးမည္”ဟု မိန္းကေလးအားဆိုၿပီးမွ |
|
| 23 |
|
| တစ္ဖန္ “ငါ့ကိုသင္ေတာင္းသမွ် ငါ့ႏိုင္ငံတစ္ဝက္တိုင္ေအာင္ သင့္အား ငါေပးမည္”ဟု တိုင္တည္ေျပာဆိုေလ၏။ |
|
| 24 |
|
| ထိုအခါ မိန္းကေလးသည္ထြက္သြား၍ “မည္သည့္အရာကို ေတာင္းရပါမည္နည္း”ဟု မိမိ၏မိခင္အားေမးေလရာ မိခင္က “ဗတၱိဇံဆရာေယာဟန္၏ဦးေခါင္း”ဟု ဆို၏။ |
|
| 25 |
|
| သူသည္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ မင္းႀကီးထံအလ်င္အျမန္ဝင္၍ “ဗတၱိဇံဆရာေယာဟန္၏ဦးေခါင္းကို လင္ပန္းေပၚတင္၍ ယခုပင္ ကြၽန္မအားေပးေစလိုပါသည္”ဟု ေတာင္းေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 26 |
|
| မင္းႀကီးသည္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဳထားေသာကတိသစၥာကိုလည္းေကာင္း၊ စားပြဲ၌ထိုင္ ေနေသာသူတို႔၏မ်က္ႏွာကိုလည္းေကာင္း ေထာက္၍ သူ႔ကို မျငင္းဆန္လိုသျဖင့္ |
|
| 27 |
|
| အာဏာပါးကြက္သားတစ္ဦးကို ခ်က္ခ်င္းေစလႊတ္ကာ ေယာဟန္၏ဦးေခါင္းကိုယူေဆာင္ခဲ့ရန္ အမိန႔္ေပးေလ၏။ ထိုသူသည္လည္းသြား၍ ေယာဟန္၏ဦးေခါင္းကို ေထာင္ထဲ၌ ျဖတ္ၿပီးလွ်င္ |
|
| 28 |
|
| ထိုဦးေခါင္းကို လင္ပန္းေပၚတင္၍ ယူလာကာ မိန္းကေလးအားေပးေလ၏။ မိန္းကေလးသည္လည္း ၎ကို မိမိ၏မိခင္အားေပးေလ၏။ |
|
| 29 |
|
| ေယာဟန္၏တပည့္တို႔သည္ ထိုသတင္းကိုၾကားသိၾကေသာအခါ လာ၍ သူ၏အေလာင္းကိုယူေဆာင္သြားၿပီးလွ်င္ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္ၾက၏။ |
|
| 30 |
|
| တမန္ေတာ္တို႔သည္ ေယရႈထံ ျပန္လည္စုေဝးလာၾက၍ သူတို႔ျပဳခဲ့သမွ်ႏွင့္ သြန္သင္ခဲ့သမွ်တို႔ကို ကိုယ္ေတာ္အားၾကားေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 31 |
|
| ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သင္တို႔သည္ လူသူကင္းေဝးရာအရပ္သို႔ သင္တို႔ခ်ည္းသာလာ၍ ေခတၱအနားယူၾကေလာ့” ဟု သူတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုသို႔မိန႔္ေတာ္မူျခင္းမွာ ဝင္ထြက္သူမ်ားသျဖင့္ သူတို႔သည္ အစာစားရန္ပင္ အခ်ိန္မရၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ |
|
| 32 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ လူသူကင္းေဝးရာအရပ္သို႔ သူတို႔ခ်ည္းသာ ေလွျဖင့္ထြက္သြားၾက၏။ |
|
| 33 |
|
| သို႔ေသာ္ လူမ်ားစြာတို႔သည္ သူတို႔သြားၾကသည္ကိုေတြ႕၍ သိျမင္သျဖင့္ ၿမိဳ႕႐ြာအေပါင္းတို႔မွ ထိုအရပ္သို႔ ကုန္းေၾကာင္းျဖင့္ေျပးသြားကာ သူတို႔ထက္အလ်င္ဦးစြာ ေရာက္ႏွင့္ၾကေလ၏ ။ |
|
| 34 |
|
| ကိုယ္ေတာ္သည္ ေလွေပၚမွဆင္းေသာအခါ မ်ားစြာေသာလူထုပရိသတ္ကိုျမင္လွ်င္ သူတို႔သည္ သိုးထိန္းမရွိေသာသိုးမ်ားကဲ့သို႔ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ သူတို႔အေပၚၾကင္နာစိတ္ရွိေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာအရာတို႔ကိုသြန္သင္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 35 |
|
| အခ်ိန္ေနာက္က်ေနၿပီျဖစ္၍ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ “ဤေနရာသည္ လူသူကင္းေဝးရာအရပ္ျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္လည္းေနာက္က်ေနပါၿပီ။ |
|
| 36 |
|
| လူတို႔သည္ ဝန္းက်င္ရွိေက်းလက္ေတာ႐ြာမ်ားသို႔သြား၍ မိမိတို႔အတြက္ စားစရာမ်ားဝယ္ယူႏိုင္ရန္ သူတို႔ကိုျပန္လႊတ္ေတာ္မူပါ”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 37 |
|
| သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေတာ္က “သင္တို႔ကိုယ္တိုင္ သူတို႔အား စားစရာေပးၾကေလာ့” ဟု ျပန္၍မိန႔္ေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔ကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ ေဒနာရိ ႏွစ္ရာျဖင့္ မုန႔္မ်ားသြားဝယ္၍ သူတို႔စားရန္ ေပးရပါမည္ေလာ”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 38 |
|
| ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သင္တို႔၌ မုန႔္မည္မွ်ရွိသနည္း။ သြား၍ၾကည့္ၾကေလာ့” ဟု သူတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။ သူတို႔သည္လည္း သိရွိၿပီးမွ “မုန႔္ငါးလုံးႏွင့္ငါးႏွစ္ေကာင္ရွိပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 39 |
|
| ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ လူအေပါင္းတို႔ကို စိမ္းလန္းေသာျမက္ခင္းေပၚ၌ အစုလိုက္ထိုင္ ေစရန္ တပည့္ေတာ္တို႔အား အမိန႔္ေပးေတာ္မူ၏။ |
|
| 40 |
|
| လူတို႔သည္လည္း တစ္ရာစီ၊ ငါးဆယ္စီ အစုလိုက္ထိုင္ ၾက၏။ |
|
| 41 |
|
| ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ မုန႔္ငါးလုံးႏွင့္ငါးႏွစ္ေကာင္ကိုယူ၍ မိုးေကာင္းကင္သို႔ေမွ်ာ္ၾကည့္ကာ ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းၿပီးလွ်င္ မုန႔္ကိုဖဲ့၍ လူတို႔ကိုေဝေပးရန္ တပည့္ေတာ္တို႔အားေပးေတာ္မူ၏။ ငါးႏွစ္ေကာင္ကိုလည္း လူအေပါင္းတို႔အား ခြဲေဝေပးေတာ္မူ၏။ |
|
| 42 |
|
| လူအေပါင္းတို႔သည္ စား၍ဝၾက၏။ |
|
| 43 |
|
| ထို႔ေနာက္ မုန႔္အက်ိဳးအပဲ့ႏွင့္ ငါး၏အႂကြင္းအက်န္တို႔ကို ေကာက္သိမ္းၾကရာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ေတာင္းအျပည့္ရၾက၏။ |
|
| 44 |
|
| မုန႔္ကိုစားေသာေယာက္်ားဦးေရမွာ ငါးေထာင္ရွိ၏။ |
|
| 45 |
|
| ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ တပည့္ေတာ္တို႔ကို ေလွေပၚသို႔တက္ေစ၍ တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ဗက္ဇဲဒၿမိဳ႕သို႔ အလ်င္ဦးစြာကူးႏွင့္ေစေတာ္မူၿပီး တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လူထုပရိသတ္မ်ားကို ျပန္လႊတ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 46 |
|
| လူတို႔ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဆုေတာင္းရန္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 47 |
|
| ညေနခ်မ္းအခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ေလွသည္ ပင္လယ္အလယ္၌ရွိ၏။ ကိုယ္ေတာ္မူကား ကုန္းေပၚ၌ တစ္ပါးတည္းရွိေတာ္မူ၏။ |
|
| 48 |
|
| ေလဆန္ေသာေၾကာင့္ ေလွာ္ခတ္၍ ပင္ပန္းေနၾကေသာတပည့္ေတာ္တို႔ကို ကိုယ္ေတာ္ျမင္ေတာ္မူလွ်င္ မိုးေသာက္ယံအခ်ိန္ ဝန္းက်င္၌ ပင္လယ္ေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ သူတို႔ထံသို႔ႂကြေတာ္မူၿပီး သူတို႔ကိုေက်ာ္ျဖတ္သြားမည္ျပဳေလ၏။ |
|
| 49 |
|
| တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ပင္လယ္ေပၚတြင္ ကိုယ္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္ကိုျမင္လွ်င္ တေစၦျဖစ္သည္ဟုထင္မွတ္လ်က္ ေအာ္ဟစ္ၾက၏။ |
|
| 50 |
|
| သူတို႔အားလုံးသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႕ျမင္၍ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ႏွင့္စကားေျပာလ်က္ “မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။ ငါပင္ျဖစ္၏။ မေၾကာက္ၾကႏွင့္” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 51 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔ရွိရာ ေလွေပၚသို႔တက္ေတာ္မူေသာ္ ေလသည္ၿငိမ္သြားေလ၏။ သူတို႔သည္ အလြန္အမင္းအံ့ၾသေငးေမာၾက၏။ |
|
| 52 |
|
| အေၾကာင္းမူကား သူတို႔သည္ မုန႔္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာျဖစ္ရပ္ကိုနားမလည္ဘဲ သူတို႔၏စိတ္ႏွလုံးမာေက်ာလ်က္ရွိၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ |
|
| 53 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ပင္လယ္ကိုကူး၍ ဂင္ေနသရက္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္သျဖင့္ ေလွကိုဆိုက္ကပ္ၾက၏။ |
|
| 54 |
|
| ေလွေပၚမွ သူတို႔ဆင္းၾကရာ လူတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုခ်က္ခ်င္းမွတ္မိၾကသျဖင့္ |
|
| 55 |
|
| ထိုအရပ္ ေဒသတစ္ဝန္းလုံးသို႔ေျပးသြားကာ ကိုယ္ေတာ္ရွိေတာ္မူသည္ဟု သူတို႔ၾကားရသည့္ေနရာသို႔ နာမက်န္းျဖစ္သူတို႔ကို အိပ္ရာႏွင့္တကြသယ္ေဆာင္လာၾက၏။ |
|
| 56 |
|
| ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူေသာ ၿမိဳ႕၌ျဖစ္ေစ၊ ေက်းလက္ေတာ႐ြာ၌ျဖစ္ေစ၊ လူတို႔သည္ နာမက်န္းျဖစ္သူတို႔ကို ေဈးအရပ္၌ခ်ထားကာ သူတို႔အား ကိုယ္ေတာ္၏ဝတ္႐ုံေတာ္ပန္းဖြားကိုမွ် တို႔ထိခြင့္ျပဳပါမည့္အေၾကာင္း ကိုယ္ေတာ္ကိုေတာင္းပန္ၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ကို တို႔ထိရေသာသူရွိသမွ်တို႔သည္လည္း ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျခင္းအခြင့္ကိုရၾက၏။ |
|
|
|
|