Kag sang nag-abut si Jesus sa duug, nagtangla sia kag nagsiling sa iya, “Zaqueo, dalidali kag magpanaug; kay karon nga adlaw kinahanglan ako magdayon sa imo balay.”
Kag si Zaqueo nagtindug kag nagsiling sa Ginoo, “Yari karon, Ginoo, ang katunga sang akon pagkabutang ginahatag ko sa mga imol; kag kon may nalimbong ako sa bisan kay sin-o nga tawo, ginauli ko sing apat ka pilo.”
Sang nagapamati sila sining mga butang, nagpadayon sia sa pagpamolong sing paanggid, bangud nga malapit sia sa Jerusalem, kag bangud nga naghunahuna sila nga ang ginharian sang Dios magapahayag sa gilayon.
Gintawag niya ang napulo sang iya mga ulipon, kag ginhatagan sila sing napulo ka mina, kag nagsiling sa ila, ‘Patikanga ninyo ini tubtub nga mag-abut ako.’
Apang ang iya mga kasimanwa nagdumut sa iya kag nagpaapas sa iya sing mga manugpangatubang, nga nagasiling, ‘Indi kami buut nga ining tawo maghari sa amon.’
Sang nakabalik sia, nga nakabaton sang ginharian, nagsogo sia nga panawgon ining mga ulipon, nga ginhatagan niya sang cuarta, agud nga mahibaloan niya kon pila ang ila nasaplid sa pagpatikang.
Nagsiling sia sa iya, ‘Sa imo baba hukman ko ikaw, ikaw nga malaut nga ulipon! Nakahibalo ka nga ako tawo nga matig-a, nga nagakuha sang wala ko mabutang kag nagaani sang wala ko masab-ug?
nga nagasiling, “Kadto kamo sa minoro nga yara sa atubang, diin sa inyo pagsulud makita ninyo ang polyino nga nahigot, nga wala pa gid masakyi sing tawo; hubara ini kag dalha diri.
Sang nagahinamput sia, sa kunsaran sang Bukid sang mga Olivo, ang bug-os nga kadam-an sang mga gintoton-an nagsugud sa pagkalipay kag pagdayaw sa Dios sa mabaskug nga tingug bangud sang tanan nga gamhanan nga buhat nga ila nakita,
kag was-agon ka sa duta, kag ang imo mga anak sa sulud nimo, kag wala sila sing ibilin sa imo nga isa ka bato nga nasampaw sa isa; bangud nga wala mo pagkilalaha ang tion sang pagduaw sa imo.”
Kag nagpanudlo sia adlawadlaw sa templo. Ang puno nga mga sacerdote kag ang mga escriba kag ang pangolo nga mga tawo sang banwa nagtinguha sa paglaglag sa iya;