|
| 1 |
|
| ထိုအခါ တစ္နိုင္ငံလုံးကို စာရင္းယူေစျခင္းငွာ ကဲသာဘုရင္ ဩဂုတၱဳသည္ အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။- |
|
| 2 |
|
| ကုေရနိသည္ ရွုရိျပည္၌ ၿမိဳ႕ဝန္ျဖစ္စဥ္တြင္၊ ဤပထမစာရင္းယူျခင္း ျဖစ္သတည္း။- |
|
| 3 |
|
| လူအေပါင္းတို႔သည္ စာရင္းဝင္ျခင္းငွာ အသီးအသီး မိမိတို႔ၿမိဳ႕ရြာသို႔ သြားၾက၏။- |
|
| 4 |
|
| ေယာသပ္သည္လည္း ဒါဝိဒ္အမ်ိဳးအႏြယ္ျဖစ္၍၊ ထိမ္းျမားေဆာင္ႏွင္းေသာ မယားမာရိႏွင့္အတူ စာရင္းဝင္ျခင္းငွာ၊ ဂါလိလဲျပည္ နာဇရက္ၿမိဳ႕မွ ယုဒျပည္တြင္ ဗက္လင္အမည္ရွိေသာ ဒါဝိဒ္၏ၿမိဳ႕သို႔ သြား၏။ ထိုအခါ မာရိသည္ ပဋိသေႏၶအရင့္အမာရွိ၏။- |
|
| 5 |
|
|
|
| 6 |
|
| ဗက္လင္ၿမိဳ႕၌ရွိေနစဥ္၊ ဖြားအံ့ေသာ ေန႔လေစ့လၽွင္၊- |
|
| 7 |
|
| သားဦးကိုဖြားျမင္၍ အဝတ္ႏွင့္ပတ္ရစ္ၿပီးမွ၊ ဧည့္သည္တည္းရာဇရပ္၌ သူတို႔ေနစရာမရွိေသာေၾကာင့္၊ သူငယ္ကို ႏြားစားခြက္၌ သိပ္ထားေလ၏။ |
|
| 8 |
|
| ထိုျပည္မွာ သိုးထိန္းတို႔သည္ ညအခါ ေတာအရပ္၌ တည္းခိုလ်က္၊ မိမိသိုးစုကို ေစာင့္ေနၾကသည္ျဖစ္၍၊- |
|
| 9 |
|
| ထာဝရဘုရား၏ ေကာင္းကင္တမန္သည္ သူတို႔အနားမွာေပၚလာ၍၊ ပတ္ဝန္းက်င္၌ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန္းေတာ္ ထြန္းေတာက္သျဖင့္၊ သူတို႔သည္ အလြန္ေၾကာက္ရြံ့ျခင္းသို႔ ေရာက္ၾက၏။- |
|
| 10 |
|
| ေကာင္းကင္တမန္ကလည္း၊ ေၾကာက္ရြံ့ျခင္းမရွိၾကႏွင့္။ လူအေပါင္းတို႔သည္ အလြန္ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစရာ သတင္းကို ငါသည္သင္တို႔အား ၾကားေျပာရ၏။- |
|
| 11 |
|
| ယေန႔တြင္ ဒါဝိဒ္၏ၿမိဳ႕၌ သခင္ခရစ္ေတာ္တည္းဟူေသာ ကယ္တင္ေသာအရွင္သည္ သင္တို႔အဖို႔အလိုငွာ ဖြားျမင္ျခင္းကို ခံေတာ္မူၿပီ။- |
|
| 12 |
|
| သင္တို႔သည္ အဘယ္နိမိတ္ျဖင့္ သိရမည္နည္းဟူမူကား၊ သူငယ္သည္ အဝတ္ႏွင့္ပတ္ရစ္၍ ႏြားစားခြက္၌ သိပ္ထားလ်က္ရွိသည္ကို ေတြ႕ၾကလိမ့္မည္ဟု ဆိုၿပီးလၽွင္၊- |
|
| 13 |
|
| ထိုေကာင္းကင္တမန္ႏွင့္အတူ ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေၿခ အမ်ားတို႔သည္ ခ်က္ခ်င္းထင္ရွား၍၊- |
|
| 14 |
|
| ေကာင္းကင္ဘဝဂ္ဝယ္ ဘုရားသခင္သည္ ဘုန္းႀကီးေတာ္မူေစသတည္း။ ေျမႀကီးေပၚ၌လည္း ၿငိမ္သက္ျခင္း ရွိေစသတည္း။ လူတို႔အား ေမတၱာက႐ုဏာ ရွိေစသတည္းဟု ဘုရားသခင္ကို ခ်ီးမြမ္း၍ႁမြက္ဆိုၾက၏။ |
|
| 15 |
|
| ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေကာင္းကင္ဘုံသို႔ ျပန္ၾကၿပီးမွ သိုးထိန္းတို႔က၊ ငါတို႔သည္ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ သြားၾကကုန္အံ့။ ထာဝရဘုရားသည္ ေဖာ္ျပေတာ္မူေသာ ဤအမွုအရာကို ၾကည့္ၾကကုန္အံ့ဟု အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုၿပီးလၽွင္၊- |
|
| 16 |
|
| အလ်င္အျမန္သြား၍ မာရိႏွင့္ေယာသပ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ႏြားစားခြက္၌ သိပ္ထားလ်က္ရွိေသာ သူငယ္ကိုလည္းေကာင္း ေတြ႕ၾက၏။- |
|
| 17 |
|
| ေတြ႕ျမင္ၿပီးမွ မိမိတို႔ၾကားေသာ ထိုသူငယ္၏ အေၾကာင္းစကားကို အႏွံ့အျပားေျပာၾက၏။- |
|
| 18 |
|
| သိုးထိန္းတို႔ေျပာေသာစကားကို ၾကားေသာသူ ရွိသမၽွတို႔သည္ အံ့ဩျခင္းရွိၾက၏။- |
|
| 19 |
|
| မာရိသည္ ထိုအေၾကာင္းအရာအလုံးစုံတို႔ကို မွတ္က်ဳံး၍ စဥ္းစားဆင္ျခင္လ်က္ ေန၏။- |
|
| 20 |
|
| သိုးထိန္းတို႔သည္လည္း မိမိတို႔အား ေျပာႏွင့္သည္အတိုင္း ၾကားျမင္သမၽွေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေထာက္၍၊ ဘုရားသခင္ကို အံ့ဩခ်ီးမြမ္းလ်က္ ျပန္သြားၾက၏။ |
|
| 21 |
|
| ထိုသူငယ္အား အေရဖ်ားလွီးျခင္းကို ေပးရေသာေန႔တည္းဟူေသာ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာေန႔ ေရာက္လၽွင္၊ ပဋိသေႏၶစြဲေတာ္မမူမီ ေကာင္းကင္တမန္မွည့္ေသာ ေယရွုအမည္ျဖင့္ မွည့္ၾက၏။- |
|
| 22 |
|
| ထိုေနာက္ ေမာေရွ၏ ပညတ္တရားအတိုင္း စင္ၾကယ္ျခင္းကိုျပဳရေသာ ေန႔ရက္ေစ့ေသာအခါ၊ မိဘတို႔သည္ သူငယ္ကို ေယရွုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ ေဆာင္သြား၍၊- |
|
| 23 |
|
| သားဦး ေယာက္်ားအေပါင္းတို႔သည္ ဘုရားအဖို႔သန္႔ရွင္းရၾက၏ဟု ထာဝရဘုရား၏ ပညတၱိက်မ္းလာသည္ႏွင့္အညီ၊ ထာဝရဘုရားအား ဆက္ကပ္ၿပီးမွ၊- |
|
| 24 |
|
| ခိုႏွစ္ေကာင္ျဖစ္ေစ၊ ခ်ိဳးကေလးႏွစ္ေကာင္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခုခုကို ပူေဇာ္ရမည္ဟု ထာဝရဘုရား၏ ပညတၱိက်မ္း လာျပန္သည္ႏွင့္အညီ ယဇ္ပူေဇာ္ၾက၏။ |
|
| 25 |
|
| ထိုအခါ ရွုေမာင္အမည္ရွိေသာ သူတစ္ေယာက္သည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ရွိ၏။ ထိုသူသည္ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူ၊ တရားကိုရိုေသေသာသူ၊ ဣသေရလအမ်ိဳး၏ သက္သာျခင္းအေၾကာင္းကို ေမၽွာ္လင့္ေသာသူ ျဖစ္၏။ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူ႔အေပၚ၌ တည္သည္ျဖစ္၍၊- |
|
| 26 |
|
| သူသည္ ထာဝရဘုရား၏ ခရစ္ေတာ္ကိုမျမင္မီ မေသရဟု ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကိုရ၏။- |
|
| 27 |
|
| ထိုအခါ သူသည္ ဝိညာဥ္ေတာ္အားျဖင့္ ဗိမာန္ေတာ္သို႔သြား၍၊ မိဘတို႔သည္ သူငယ္ေယရွုကို ပညတ္တရားထုံးတမ္းအတိုင္း ျပဳျခင္းငွာ ေဆာင္သြားစဥ္တြင္၊- |
|
| 28 |
|
| ရွုေမာင္သည္ ေယရွုကို လက္ႏွင့္ခ်ီပိုက္၍၊- |
|
| 29 |
|
| ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းလ်က္၊ အစိုးရေတာ္မူေသာအရွင္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္အတိုင္း ကိုယ္ေတာ္၏ကၽြန္သည္ ၿငိမ္ဝပ္စြာ စုေတ့ရေသာအခြင့္ကို ကိုယ္ေတာ္သည္ ယခုတြင္ေပးေတာ္မူ၏။- |
|
| 30 |
|
| ကိုယ္ေတာ္၏လူ ဣသေရလအမ်ိဳးကို ခ်ီးေျမႇာက္ေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ တစ္ပါးအမ်ိဳးသားတို႔ကို လင္းေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ေရွ႕ေမွာက္၌ ျပင္ဆင္ေတာ္မူေသာ အလင္းတည္းဟူေသာ ကယ္တင္ေသာသခင္ကို အကၽြန္ုပ္သည္ ကိုယ္မ်က္စိႏွင့္ ျမင္ရပါ၏ဟု ႁမြက္ဆို၏။- |
|
| 31 |
|
|
|
| 32 |
|
|
|
| 33 |
|
| ထိုစကားမ်ားကို ေယာသပ္ႏွင့္မယ္ေတာ္သည္ ၾကားလၽွင္ အံ့ဩျခင္းရွိၾက၏။- |
|
| 34 |
|
| ရွုေမာင္သည္လည္း သူတို႔ကို ေကာင္းႀကီးေပး၍ မယ္ေတာ္မာရိအား၊ ဤသူငယ္ကား ဣသေရလလူအမ်ား လဲမည္အေၾကာင္း၊ အမ်ား ထမည္အေၾကာင္း၊ လူအမ်ားတို႔၏အႀကံအစည္ကို ထင္ရွားေစျခင္းငွာ ျငင္းခုံစရာျဖစ္မည္အေၾကာင္း ခန္႔ထားေသာသူျဖစ္၏။- |
|
| 35 |
|
| ထိုမွတစ္ပါး သန္လ်က္သည္ သင္၏စိတ္ႏွလုံးကို ခြင္းလိမ့္မည္ဟု ႁမြက္ဆို၏။- |
|
| 36 |
|
| အာရွာအမ်ိဳးျဖစ္ေသာ ဖေႏြလ၏သမီး၊ အႏၷအမည္ရွိေသာ ပေရာဖက္မတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူသည္ ပ်ိဳေသာအရြယ္မွစ၍ ခုနစ္ႏွစ္သာလင္ႏွင့္ ေနၿပီးလၽွင္၊- |
|
| 37 |
|
| အသက္ႀကီးရင့္၍ အႏွစ္ရွစ္ဆယ္ေလးႏွစ္ခန္႔မၽွ တိုင္တိုင္ မုဆိုးမျဖစ္လ်က္၊ ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္ အစာေရွာင္ျခင္းအားျဖင့္ ေန႔ညမျပတ္ ဘုရားဝတ္ကိုျပဳ၍ ဗိမာန္ေတာ္ႏွင့္ မခြာဘဲေန၏။- |
|
| 38 |
|
| သူသည္လည္း ထိုခဏခ်င္းတြင္ဝင္၍ ထာဝရဘုရား၏ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းေလ၏။ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ ေရြးႏုတ္ျခင္းအရာကို ေမၽွာ္လင့္ေသာသူအေပါင္းတို႔အား ထိုသူငယ္၏ အေၾကာင္းကို ေျပာေလ၏။ |
|
| 39 |
|
| မိဘတို႔သည္ ထာဝရဘုရား၏ ပညတ္တရားအတိုင္း ျပဳရသမၽွတို႔ကို အကုန္အစင္ျပဳၿပီးမွ၊ ဂါလိလဲျပည္၊ နာဇရက္အမည္ရွိေသာ မိမိတို႔ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ၾက၏။- |
|
| 40 |
|
| သူငယ္သည္လည္း ႀကီးပြား၍ ပညာဉာဏ္သတၱိႏွင့္ ျပည့္စုံ၏။ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္သည္လည္း သူ႔အေပၚ၌တည္၏။ |
|
| 41 |
|
| မိဘတို႔သည္ ႏွစ္တိုင္းအစဥ္ ပသခါပြဲခံခ်ိန္ ေရာက္လၽွင္၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ သြားၾက၏။- |
|
| 42 |
|
| ေယရွုသည္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိေသာအခါ ပသခါပြဲထုံးစံအတိုင္း ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ တက္ၾက၍၊- |
|
| 43 |
|
| ပြဲေန႔ရက္လြန္ၿပီးမွ မိဘတို႔သည္ျပန္ၾကလၽွင္၊ သူငယ္ေယရွုသည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ ေနရစ္ေလ၏။ ေယာသပ္ႏွင့္ မယ္ေတာ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကို မသိ၍၊- |
|
| 44 |
|
| အေပါင္းအေဖာ္စုထဲမွာ သူငယ္ပါသည္ဟု စိတ္ထင္ႏွင့္ တစ္ေန႔ခရီးသြားမိလၽွင္၊ အေဆြအမ်ိဳး အသိအကၽြမ္းတို႔တြင္ ရွာ၍၊- |
|
| 45 |
|
| မေတြ႕ေသာအခါ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္၍ရွာၾက၏။- |
|
| 46 |
|
| သူငယ္မူကား၊ ဗိမာန္ေတာ္၌ ဆရာမ်ားအလယ္မွာထိုင္၍ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးေမးျမန္းလ်က္ရွိသည္ကို မိဘတို႔သည္ သုံးရက္ၾကာမွ ေတြ႕ၾက၏။- |
|
| 47 |
|
| သူ၏စကားကို ၾကားေသာသူအေပါင္းတို႔သည္ သူ၏ပညာကိုလည္းေကာင္း၊ စကားအေျဖကိုလည္းေကာင္း အံ့ဩၾက၏။- |
|
| 48 |
|
| မိဘတို႔သည္ သားကိုျမင္လၽွင္ မိန္းေမာေတြေဝ၍ မယ္ေတာ္က၊ ငါ့သား၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါတို႔အား ဤသို႔ ျပဳသနည္း။ ညႇိုးငယ္ေၾကာင့္ၾကေသာစိတ္ႏွင့္ မိဘတို႔သည္ ေမာင္ကိုရွာၾကၿပီဟု ဆိုေသာ္၊- |
|
| 49 |
|
| ေယရွုက၊ မိဘသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ အကၽြန္ုပ္ကို ရွာရပါသနည္း။ အကၽြန္ုပ္သည္ အဘ၏အိမ္၌ ေနရသည္ကို မသိပါသေလာဟု ေျပာဆိုလၽွင္၊- |
|
| 50 |
|
| သူတို႔သည္ ထိုစကားကို နားမလည္ၾက။- |
|
| 51 |
|
| ထိုေနာက္ ေယရွုသည္ မိဘတို႔ႏွင့္အတူသြားသျဖင့္ နာဇရက္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္၍ သူတို႔စကားကို နားေထာင္လ်က္ ေနေလ၏။ ထိုအေၾကာင္းအရာ အလုံးစုံတို႔ကို မယ္ေတာ္သည္ ႏွလုံးထဲ၌ မွတ္က်ဳံးေလ၏။- |
|
| 52 |
|
| ေယရွုသည္လည္း အစဥ္အတိုင္းႀကီး၍ ပညာတိုးပြားလ်က္၊ ဘုရားသခင့္ေရွ႕၊ လူတို႔ေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာရေတာ္မူ၏။ |
|
|
|
|