1
Natomiast pierwszego dnia tygodnia, ledwie zaczęło świtać, kobiety przyszły do grobowca, niosąc wcześniej przygotowane wonności.
2
Kamień zamykający wejście zastały jednak odsunięty,
3
a po wejściu do środka nie znalazły ciała Pana Jezusa.
4
Gdy już nie wiedziały, co począć, oto nagle stanęli przy nich dwaj mężczyźni w połyskujących szatach.
5
One, zdjęte strachem, pochyliły twarze ku ziemi i wówczas padły słowa: Dlaczego szukacie Żywego wśród umarłych?
6
Nie ma Go tu, zmartwychwstał! Przypomnijcie sobie, co wam zapowiedział jeszcze w Galilei,
7
że Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi, zostać ukrzyżowany i trzeciego dnia zmartwychwstać.
8
Wtedy przypomniały sobie Jego słowa.
9
A po powrocie od grobowca doniosły o tym jedenastu oraz całej reszcie.
10
Były to Maria Magdalena i Joanna, Maria, matka Jakuba, oraz pozostałe wraz z nimi. Opowiadały one o tym apostołom,
11
słowa te jednak brzmiały w ich uszach jak niedorzeczność — nie wierzyli tym kobietom.
12
Piotr natomiast wstał i pobiegł do grobowca. Tam nachylił się, zajrzał do środka, zobaczył tylko wstęgi płótna i odszedł do siebie, zdumiony tym, co zaszło.
13
Tego samego dnia dwaj spośród nich szli do wsi zwanej Emmaus, leżącej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.
14
Wymieniali między sobą myśli o tym, co zaszło.
15
Gdy tak rozmawiali i stawiali sobie nawzajem pytania, sam Jezus zbliżył się i zaczął iść z nimi.
16
Lecz ich oczy były zasłonięte, tak że Go nie rozpoznali.
17
On zapytał ich natomiast: Cóż to za sprawy omawiacie po drodze między sobą? Stanęli ze smutkiem na twarzach.
18
A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział: Chyba jesteś jedynym przybyszem w Jerozolimie, który nie wie, co się w niej ostatnio wydarzyło.
19
Pan zapytał: A co takiego? Chodzi o Jezusa z Nazaretu — wyjaśnili. — Wystąpił On wobec Boga oraz całego ludu jako prorok wielkiego czynu i słowa.
20
Na Niego to arcykapłani i nasi przełożeni wydali wyrok śmierci i ukrzyżowali.
21
A my mieliśmy nadzieję, że On jest tym, który będzie wyzwalał Izrael. Tymczasem upływa już trzeci dzień od tego wydarzenia.
22
Ale niektóre z naszych kobiet zaskoczyły nas. Były wczesnym rankiem przy grobowcu,
23
lecz nie znalazły Jego ciała. Doniosły nam o tym, a ponadto opowiedziały, że ukazali im się aniołowie z wiadomością, że On żyje!
24
Wówczas niektórzy z nas poszli do grobowca i zastali wszystko tak, jak opisały kobiety. Jego samego jednak nie spotkali.
25
Wtedy Jezus rozpoczął: O, nierozumni! O, gnuśnego serca, nieskorzy do wiary w to wszystko, co powiedzieli prorocy.
26
Czyż Chrystus nie musiał znieść tych cierpień, by potem wejść do swej chwały?
27
I poczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków, tłumaczył im każdy fragment Pism odnoszący się do Niego.
28
W ten sposób zbliżyli się do wsi, do której zdążali, a On sprawiał wrażenie, jakby chciał iść dalej.
29
Wymogli jednak na Nim: Zostań z nami, gdyż zbliża się wieczór i dzień chyli się ku końcowi. Wstąpił więc, by z nimi zostać.
30
Gdy zasiedli do stołu, wziął chleb, pobłogosławił, złamał i zaczął im podawać.
31
Wtedy otworzyły im się oczy. Poznali Go! Lecz On znikł.
32
A oni powiedzieli sobie: Czy nasze serce nie płonęło, gdy mówił do nas w drodze i wyjaśniał znaczenie Pism?
33
Jeszcze tej samej godziny wstali i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali jedenastu zgromadzonych wraz z innymi.
34
Utrzymywali oni: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.
35
Ci z kolei dokładnie opisali, co zaszło w drodze i jak Go rozpoznali po łamaniu chleba.
36
Gdy byli w trakcie opowiadania, sam Jezus stanął pośród nich i powiedział: Pokój wam!
37
Oni, zdjęci strachem, myśleli, że widzą ducha.
38
Jezus jednak zapytał: Dlaczego się niepokoicie i dlaczego w waszych sercach rodzą się wątpliwości?
39
Przyjrzyjcie się moim rękom oraz moim stopom — to jestem Ja sam. Dotknijcie Mnie. Zauważcie, że duch nie ma ciała ani kości, a Ja — jak widzicie — mam.
40
Po tych słowach pokazał im ręce i stopy.
41
Gdy oni nadal z radości i zdumienia nie wierzyli, powiedział: Czy macie tu coś do jedzenia?
42
I podali Mu kawałek pieczonej ryby.
43
On wziął ją i zjadł na ich oczach.
44
Następnie powiedział: To są moje słowa, które wypowiedziałem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co zostało o Mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
45
Wtedy rozjaśnił ich umysły, aby mogli rozumieć Pisma.
46
I ciągnął dalej: Zostało napisane, że Chrystus będzie cierpiał, trzeciego dnia zmartwychwstanie
47
i w Jego imię głoszone będzie wszystkim narodom — poczynając od Jerozolimy — opamiętanie dla przebaczenia grzechów.
48
Wy jesteście tego świadkami.
49
A oto Ja zsyłam na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś nie ruszajcie się z miasta, dopóki nie zostaniecie wyposażeni w moc z nieba.
50
Potem wyprowadził ich aż do Betanii. Tam uniósł ręce i pobłogosławił ich.
51
Także gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i zaczął wznosić się ku niebu.
52
Oni natomiast pokłonili Mu się, po czym z wielką radością wrócili do Jerozolimy.
53
Tam stale przebywali w świątyni i chwalili Boga.
Polish Bible 2018
Polish Bible Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018 Wydanie cyfrowe przy współpracy z Platformą SzukajacBoga.pl. Dodatkowe informacje o SNP oraz wykaz skrótów użytych w przypisach znajdziesz klikając poniżej