त्यहाँ शैतानले उहाँलाई चालीस दिनसम्म परीक्षामा पारेर पापमा फसाउन खोज्यो। ती चालीसै दिनसम्म येशूले केही पनि खानुभएको थिएन। त्यसो हुँदा उहाँलाई साह्रै भोक लागेको थियो।
अब शैतानले येशूलाई यरूशलेममा लग्यो र मन्दिरको टुप्पामा पुर्याएर भन्यो, “यदि साँच्चै तपाईं परमेश्वरकै पुत्र हुनुहुन्छ भने लौ तपाईं यहाँबाट तल हामफाल्नुहोस्
प्रभु परमेश्वरले आफ्ना आत्मा ममाथि खन्याउनुभएको छ, गरीबहरूलाई सुसमाचार सुनाउन उहाँले मलाई अभिषेक गरेर पठाउनुभएको छ। कैदीहरूलाई छुट्कारा दिन, अन्धाहरूलाई देख्ने बनाउन, अत्याचारमा परेकाहरूलाई उठाउन
तब येशूले भन्नुभयो, “अब पक्का पनि तिमीहरूले मलाई यो उखान भन्नेछौ, ‘ए वैद्य! तिमी आफैंलाई निको पार।’ तिमीहरूले मलाई ‘कफर्नहुममा गरेजस्तै आफ्नै गाउँमा पनि अचम्मको काम गर’ भन्नेछौ।”
जर्याक-जुरुक उठेर तिनीहरूले येशूलाई घिस्स्याउँदै सहरदेखि बाहिर निकाले। तिनीहरूको यो सहर डाँडामा पर्दथ्यो र तिनीहरूले उहाँलाई भीरको टुप्पाबाट फाल्न खोजे।
“हे नासरतका येशू, तपाईंले हामीलाई के गर्न लाग्नुभएको? के तपाईं हामीलाई नाश पार्न आउनुभएको हो? तपाईं परमेश्वरले पठाउनुभएको पवित्र जन हुनुहुन्छ भनेर म चिन्दछु।”
यो सुनेर येशूले त्यस भूतलाई हप्काएर भन्नुभयो, “चुप लाग् र यस मानिसबाट निस्केर गइहाल्!” त्यस मानिसलाई सबैको सामु पछारेर भूत निस्कियो, तर उसलाई कुनै चोट पटक लागेन।
धेरै जनाबाट भूत पनि चिच्च्याएर यसो भन्दै निस्किए, “तपाईं परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ।” तर येशूले ती भूतहरूलाई पटक्कै बोल्न दिनुभएन किनभने उहाँ मुक्ति दिनुहुने राजा ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भनी तिनीहरूले चिन्दथे।