|
| 1 |
|
| หลังจากนั้น พระเยซูเดินทางไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า สาวกทั้งสิบสองคนอยู่กับพระองค์ |
|
| 2 |
|
| พร้อมกับพวกผู้หญิงที่พระองค์ขับวิญญาณชั่วและรักษาโรคให้ ได้แก่ มารีย์ (ที่เรียกกันว่าชาวมักดาลา) ที่พระองค์ขับผีเจ็ดตนออก |
|
| 3 |
|
| โยอันนาภรรยาของคูซาผู้จัดการทรัพย์สินในบ้านของเฮโรด สุสันนา และอีกหลายคน พวกเธอช่วยเหลือสนับสนุนพระเยซูกับสาวกด้วยทรัพย์ส่วนตัว |
|
| 4 |
|
| มีฝูงชนจำนวนมากมาชุมนุมกัน และฝูงชนจากเมืองต่างๆ พากันมาหาพระเยซู พระองค์เล่าอุปมาเรื่องนี้ว่า |
|
| 5 |
|
| “ชาวนาคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช ขณะที่หว่าน บางเมล็ดก็ตกตามทาง ถูกเหยียบย่ำและนกก็มาจิกกินหมด |
|
| 6 |
|
| บางเมล็ดตกบนพื้นดินปนหิน เมื่องอกขึ้นก็เหี่ยวไปเพราะไม่มีความชุ่มชื้น |
|
| 7 |
|
| บางเมล็ดตกกลางพงหนาม พงหนามก็เติบโตรัดพืชนั้น |
|
| 8 |
|
| แต่ยังมีเมล็ดบางส่วนตกบนดินดี งอกขึ้นมาแล้วเกิดผลมากกว่าที่หว่านไว้ร้อยเท่า” เมื่อพระองค์เล่าถึงตรงนี้ก็พูดเสียงดังว่า “ใครมีหูจงฟังเถิด” |
|
| 9 |
|
| พวกสาวกถามพระองค์ว่าอุปมานี้หมายความว่าอะไร |
|
| 10 |
|
| พระองค์ตอบว่า “ความลับของอาณาจักรพระเจ้าก็ให้พวกเจ้ารู้ แต่กับคนอื่นนั้นเรากล่าวเป็นอุปมา เพื่อว่า ‘แม้ได้ดู พวกเขาก็อาจไม่เห็น แม้ได้ยินก็อาจไม่เข้าใจ’ ” |
|
| 11 |
|
| “นี่คือความหมายของอุปมา เมล็ดคือพระวจนะของพระเจ้า |
|
| 12 |
|
| เมล็ดที่ตกตามทาง คือคนที่ได้ยิน แล้วมารก็มาฉวยเอาพระวจนะจากใจของเขาไป เพื่อไม่ให้เขาเชื่อและได้รับความรอด |
|
| 13 |
|
| เมล็ดที่ตกลงบนพื้นดินปนหินคือคนที่ได้ยิน และรับพระวจนะด้วยความยินดี แต่เพราะไม่หยั่งรากลึก เขาเชื่ออยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อถูกทดสอบก็ละทิ้งไป |
|
| 14 |
|
| เมล็ดที่ตกกลางพงหนาม คือคนที่ได้ยิน แต่เมื่อเขาดำเนินชีวิตไปก็ถูกความกังวลในชีวิต เงินทองและความสนุกสนานรัดไว้จึงไม่เจริญเติบโต |
|
| 15 |
|
| แต่เมล็ดที่ตกลงบนดินดี หมายถึงคนที่มีจิตใจดีงามสูงส่ง เมื่อได้ยินพระวจนะแล้วยึดถือไว้ และเกิดผลดีด้วยพากเพียร |
|
| 16 |
|
| ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วซ่อนไว้ในโถหรือวางไว้ใต้เตียง แต่จะตั้งไว้บนเชิงตะเกียง เพื่อคนที่เข้ามาจะเห็นแสงสว่าง |
|
| 17 |
|
| เพราะทุกสิ่งที่ซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย และทุกสิ่งที่ปิดบังไว้จะมีคนรู้เห็นหรือถูกเปิดโปง |
|
| 18 |
|
| ฉะนั้นจงใส่ใจสิ่งที่เจ้าฟัง ใครมีอยู่แล้วก็จะได้รับเพิ่ม ส่วนใครไม่มี แม้ที่คิดว่ามี ก็จะถูกริบไปจากเขา” |
|
| 19 |
|
| ตอนนี้แม่กับพวกน้องชายของพระเยซูมาหาพระองค์ แต่ไม่สามารถเข้าใกล้พระองค์ได้เพราะฝูงชนแน่นขนัด |
|
| 20 |
|
| มีคนมาบอกพระเยซูว่า “แม่กับพวกน้องชายของท่านยืนอยู่ด้านนอกและต้องการพบท่าน” |
|
| 21 |
|
| พระองค์ตอบว่า “แม่และพี่น้องของเรา คือคนที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้าแล้วทำตาม” |
|
| 22 |
|
| วันหนึ่งพระเยซูพูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ให้เราข้ามทะเลสาบไปอีกฟากหนึ่งกันเถอะ” พวกเขาจึงลงเรือไป |
|
| 23 |
|
| ขณะที่พวกเขาแล่นเรือ พระเยซูหลับไป มีพายุใหญ่เกิดขึ้นกลางทะเลสาบ น้ำซัดจนท่วมเรือและทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย |
|
| 24 |
|
| พวกสาวกเข้าไปปลุกพระองค์ว่า “อาจารย์ เรากำลังจะจมน้ำตายแล้ว!” พระองค์ก็ลุกขึ้นห้ามลมและคลื่น พายุจึงสงบและทุกอย่างก็สงบเงียบ |
|
| 25 |
|
| พระองค์ถามพวกสาวกว่า “ความเชื่อของเจ้าอยู่ที่ไหน” พวกเขากลัวและประหลาดใจ ถามกันว่า “ผู้นี้เป็นใครกัน แม้แต่ลมและคลื่นก็ยังเชื่อฟังคำสั่ง” |
|
| 26 |
|
| พวกเขาแล่นเรือมาถึงดินแดนเกราซา ซึ่งอยู่อีกฝั่งของทะเลสาบกาลิลี |
|
| 27 |
|
| เมื่อพระเยซูขึ้นฝั่ง ก็พบชายคนหนึ่งจากเมืองนั้นที่ถูกผีสิง เขาไม่ใส่เสื้อผ้าและไม่อยู่ในบ้านเป็นเวลานานแล้ว แต่อาศัยอยู่ตามอุโมงค์วางศพ |
|
| 28 |
|
| เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็ส่งเสียงร้อง หมอบลงแทบเท้า แล้วตะโกนสุดเสียงว่า “พระเยซู พระบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระองค์ต้องการอะไรจากข้า อย่าทรมานข้าเลย!” |
|
| 29 |
|
| ที่เขาพูดอย่างนี้ก็เพราะพระเยซูสั่งวิญญาณโสโครกให้ออกมาจากชายคนนี้ ผีที่สิงเขาแผลงฤทธิ์หลายครั้ง แม้จะถูกล่ามโซ่มือเท้าและมียามเฝ้า เขาก็หักโซ่ตรวนออกและถูกผีบังคับให้ไปอยู่ในที่เปลี่ยว |
|
| 30 |
|
| พระเยซูถามว่า “เจ้าชื่ออะไร” มันตอบว่า “ชื่อกอง” เพราะมีผีหลายตนสิงตัวเขา |
|
| 31 |
|
| พวกมันพร่ำอ้อนวอนขอพระเยซูอย่าสั่งให้พวกมันกลับไปนรกอเวจี |
|
| 32 |
|
| มีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่บนเนินเขา พวกผีจึงอ้อนวอนพระเยซูให้พวกมันเข้าไปในฝูงหมู และพระองค์อนุญาต |
|
| 33 |
|
| พวกผีจึงเข้าไปในฝูงหมูนั้น แล้วฝูงหมูก็วิ่งกระโจนจากหน้าผาลงทะเลสาบจมน้ำตาย |
|
| 34 |
|
| เมื่อพวกคนเลี้ยงหมูเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็วิ่งไปเล่าเรื่องนี้ในเมืองและชนบท |
|
| 35 |
|
| ผู้คนพากันออกมาดูสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อพวกเขามาหาพระเยซูก็พบว่าชายคนนั้นไม่มีผีสิงและนั่งอยู่แทบเท้าพระเยซู สวมเสื้อผ้าและมีสติดี พวกเขาก็กลัว |
|
| 36 |
|
| คนที่เห็นเหตุการณ์จึงเล่าเรื่องให้ฟังว่าชายที่ถูกผีสิงนั้นหายได้อย่างไร |
|
| 37 |
|
| ทุกคนในดินแดนเกราซาขอร้องพระเยซูให้ออกไปจากที่นั่น เพราะพวกเขากลัวมาก พระองค์จึงลงเรือจากไป |
|
| 38 |
|
| ชายคนที่ผีออกจากตัวเขาได้อ้อนวอนขอไปกับพระองค์ แต่พระเยซูส่งเขากลับไปและพูดว่า |
|
| 39 |
|
| “จงกลับบ้านและบอกทุกคนว่า พระเจ้าทำเพื่อเจ้ามากแค่ไหน” เขาจึงจากไปและเล่าให้คนทั่วเมืองฟังว่าพระเยซูทำเพื่อเขามากแค่ไหน |
|
| 40 |
|
| เมื่อพระเยซูข้ามฟากกลับมา ฝูงชนก็มาต้อนรับ เพราะพวกเขากำลังรอคอยพระองค์ |
|
| 41 |
|
| ชายคนหนึ่งชื่อไยรัสเป็นนายธรรมศาลา มาหมอบลงแทบเท้าพระเยซู อ้อนวอนพระองค์ให้ไปที่บ้านของเขา |
|
| 42 |
|
| เพราะลูกสาวคนเดียวของเขาอายุราวสิบสองปีกำลังจะตาย ขณะที่พระเยซูไปนั้น ผู้คนเบียดเสียดพระองค์กันจนแน่นขนัด |
|
| 43 |
|
| มีหญิงคนหนึ่งตกเลือดเรื้อรังมาสิบสองปี แต่ไม่มีใครรักษาให้หาย |
|
| 44 |
|
| เธอมาทางด้านหลังพระองค์และแตะชายเสื้อคลุม ทันใดนั้นเลือดก็หยุดไหล |
|
| 45 |
|
| พระเยซูถามว่า “ใครแตะตัวเรา” ทุกคนต่างก็ปฏิเสธ เปโตรบอกว่า “อาจารย์ ผู้คนรุมล้อมเบียดเสียดพระองค์” |
|
| 46 |
|
| แต่พระเยซูพูดว่า “มีคนแตะตัวเรา เรารู้ว่าฤทธิ์เดชแผ่ซ่านออกจากตัวเรา” |
|
| 47 |
|
| หญิงนั้นเห็นว่าหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว ก็ตัวสั่น เข้ามาหมอบแทบเท้าพระองค์ และพูดต่อหน้าผู้คนถึงสาเหตุที่แตะพระองค์และที่เธอหายดีในทันที |
|
| 48 |
|
| พระองค์จึงบอกว่า “ลูกสาว ความเชื่อของเจ้าได้รักษาเจ้าแล้ว จงกลับไปด้วยสันติสุขเถิด” |
|
| 49 |
|
| ขณะที่พระเยซูยังพูดไม่จบ ก็มีคนจากบ้านของไยรัสนายธรรมศาลามาบอกเขาว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว อย่ารบกวนอาจารย์อีกเลย” |
|
| 50 |
|
| พระเยซูได้ยินก็พูดกับไยรัสว่า “อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้นแล้วลูกสาวจะหาย” |
|
| 51 |
|
| เมื่อมาถึงบ้านของไยรัส พระองค์ไม่อนุญาตให้ใครตามเข้าไป ยกเว้นเปโตร ยากอบ ยอห์นและพ่อแม่ของเด็ก |
|
| 52 |
|
| ขณะนั้นผู้คนพากันร้องไห้คร่ำครวญ พระเยซูพูดว่า “หยุดร้องไห้เถอะ เธอยังไม่ตายแค่หลับอยู่” |
|
| 53 |
|
| พวกเขาพากันหัวเราะเยาะพระองค์ เพราะรู้ว่าเด็กตายแล้ว |
|
| 54 |
|
| แต่พระเยซูจับมือเด็กหญิงและพูดว่า “เด็กน้อย ลุกขึ้นเถอะ!” |
|
| 55 |
|
| วิญญาณของเด็กก็กลับเข้าร่าง แล้วเธอก็ลุกขึ้นทันที พระเยซูบอกพวกเขาให้เอาอาหารมาให้เด็กกิน |
|
| 56 |
|
| พ่อแม่ของเด็กก็อัศจรรย์ใจ แต่พระองค์สั่งว่าอย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง |
|
|
|
|