Sang nasiling ni Jesus ining mga polong, ginbayaw niya ang iya mga mata sa langit kag nagsiling, “Amay, nag-abut na ang takna; himayaa ang imo Anak agud nga himayaon ka sang Anak,
“Ginpahayag ko ang imo ngalan sa mga tawo nga ginhatag mo sa akon gikan sa kalibutan; imo sila, kag ginhatag mo sila sa akon, kag nagbantay sila sang imo polong.
kay ang mga polong nga ginhatag mo sa akon nahatag ko sa ila, kag ila ginbaton sila kag nakilala nila sing totoo nga ako nagikan sa imo; kag nagtoo sila nga ginpadala mo ako.
Kag karon ako wala na sa kalibutan, apang sila yara sa kalibutan, kag ako nagakara sa imo. Amay nga balaan, tipigi sa imo ngalan sila nga nahatag mo sa akon, agud nga mangin-isa sila, subong nga kita isa.
Sang ako kaupud pa nila, gintipigan ko sa imo ngalan sila nga nahatag mo sa akon; ginbantayan ko sila, kag walay isa sa ila nga nawala kondi ang anak sang kalaglagan, agud nga matuman ang kasulatan.
nga sila tanan mangin-isa; subong nga ikaw, Amay, sa akon, kag ako sa imo, nga sila man manginsa aton, agud nga ang kalibutan magtoo nga ikaw nagpadala sa akon.
ako sa ila kag ikaw sa akon, agud nga mangin-isa sila sing himpit, agud nga ang kalibutan makakilala nga ikaw nagpadala sa akon kag naghigugma sa ila subong nga ikaw naghigugma sa akon.
Amay, buut ko nga sila man, nga nahatag mo sa akon, manginkaupud ko kon diin ako, agud nga makakita sila sang himaya ko nga nahatag mo sa akon sa gugma mo sa wala pa mapasad ang kalibutan.