“Cá bhfuil sé?” Bhí mórán cogarnaí faoi ag na daoine. Bhí cuid acu á rá, “Is dea-dhuine é,” agus dream eile ag dearbhú nárbh ea, ach go raibh sé ag cur na ndaoine ar bhealach a n‑aimhleasa.
An té a labhraíos uaidh féin bíonn sé ag iarraidh glóir a fháil dó féin; ach an té a bhíos ag iarraidh ghlóir an té a chuir uaidh é bíonn sé fírinneach agus níl bréag ar bith ann.
Thug Maois an timpeallghearradh daoibh (ní hé sin le rá gur ó Mhaois é, ach ó na huasalaithreacha), agus is gnách libh fear a thimpeallghearradh ar an tsabóid.
Más ceadmhach dʼfhear glacadh leis an timpeallghearradh ar an tsabóid, ionas nach sáraítear dlí Mhaois, an cóir daoibh fearg a bheith oraibh liom as corp fir a thabhairt chun sláinte go hiomlán lá na sabóide?
Agus seo anseo é, agus é ag labhairt os ard, agus gan focal acu le rá leis! An féidir fios na fírinne a bheith ag ár lucht ceannais gurb é seo an Críost?
Dá bhrí sin chuaigh Íosa a dhearbhú os ard, nuair a bhí sé ag teagasc sa teampall, “Nach bhfuil aithne agaibh orm, agus nach bhfuil a fhios agaibh cá has a dtagaim? Ach ní uaim féin a tháinig mé; is fírinneach an té a chuir uaidh mé, agus níl aithne ná eolas agaibh air.
Ní lúide chreid mórán de na daoine ann; is é a dúirt siad, “Nuair a nochtann an Críost féin, an ndéanfaidh sé níos mó comharthaí ná an méid atá déanta aige seo?”
Dúirt na Giúdaigh lena chéile, “Cá háit a bhfuil sé ar intinn ag an duine seo a dhul nach mbeidh fáil againn air? An bhfuil sé ar intinn aige dul chuig na Giúdaigh atá scaipthe i measc na nGréagach agus na Gréagaigh a theagasc?
Anois bhí an méid sin aige ag tagairt don Spiorad, a bheadh le fáil ag an dream a chreidfeadh ann; mar níor bronnadh an Spiorad go fóill, ó nár tugadh an ardghlóir dʼÍosa go fóill.