|
| 1 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေပါလုသည္ ေဒရေဗၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ လုတၱရၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာ၏။ ထိုအရပ္၌ တိေမာေသအမည္ရွိ တပည့္ေတာ္တစ္ဦးရွိ၏။ သူသည္ ယုံၾကည္သူဂ်ဴးအမ်ိဳးသမီး၏သားျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ဖခင္မွာမူ ဂရိအမ်ိဳးသားျဖစ္၏။ |
|
| 2 |
|
| သူသည္ လုတၱရႏွင့္ဣေကာနိၿမိဳ႕ရွိ ညီအစ္ကိုတို႔တြင္ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းေသာသူျဖစ္၏။ |
|
| 3 |
|
| ေပါလုသည္ သူ႔ကို မိမိႏွင့္အတူလိုက္ေစလို၍ ထိုအရပ္၌ရွိေသာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ သူ႔အား အေရဖ်ားလွီးျခင္းေပး၏။ အေၾကာင္းမူကား သူ၏ဖခင္သည္ ဂရိအမ်ိဳးသားျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔အားလုံးသိေနၾက၏။ |
|
| 4 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ၿမိဳ႕မ်ားကိုျဖတ္သြားရင္း ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕၌ရွိေသာတမန္ေတာ္မ်ားႏွင့္ အသင္းေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားဆုံးျဖတ္ထားေသာစည္းမ်ဥ္းတို႔ကို ေစာင့္ထိန္းေစရန္ လူတို႔အားေပးအပ္ၾက၏။ |
|
| 5 |
|
| ဤသို႔ျဖင့္ အသင္းေတာ္မ်ားသည္ ယုံၾကည္ျခင္းပိုမိုခိုင္မာလာ၍ တစ္ေန႔တျခား လူဦးေရတိုးပြားလာ၏။ |
|
| 6 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ျဖဴဂိျပည္ႏွင့္ဂလာတိျပည္တို႔ကို ျဖတ္သြားၾကေသာအခါ အာရွျပည္တြင္ ႏႈတ္ကပတ္တရားကိုမေဟာေျပာရန္ သန႔္ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္၏တားျမစ္ျခင္းကို ခံရၾက၏။ |
|
| 7 |
|
| တစ္ဖန္ မုသိျပည္နယ္စပ္သို႔ေရာက္၍ ဗိသုနိျပည္သို႔သြားရန္ ႀကိဳးစားၾကရာ သခင္ေယရႈ၏ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူတို႔ကို ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။ |
|
| 8 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ မုသိျပည္ကိုျဖတ္၍ တေရာၿမိဳ႕သို႔ ဆင္းသြားၾက၏။ |
|
| 9 |
|
| ညအခါ ေပါလုသည္ ႐ူပါ႐ုံတစ္ခုကို ျမင္ရ၏။ ထို႐ူပါ႐ုံ၌ မာေကေဒါနိျပည္သားတစ္ဦးသည္ ရပ္လ်က္ “မာေကေဒါနိျပည္သို႔ ကူးလာ၍ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကို ကူညီေပးပါ”ဟု သူ႔အား ေတာင္းပန္ေျပာဆို၏။ |
|
| 10 |
|
| ထို႐ူပါ႐ုံကို ေပါလုျမင္ရေသာအခါ သူတို႔အား ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကိုေဟာေျပာေစရန္ ဘုရားသခင္ သည္ ငါတို႔ကို ေခၚေတာ္မူၿပီဟု ေကာက္ခ်က္ခ်၍ ခ်က္ခ်င္းပင္ မာေကေဒါနိျပည္သို႔သြားရန္ ႀကိဳးစားၾက၏။ |
|
| 11 |
|
| ငါတို႔သည္ တေရာၿမိဳ႕မွ႐ြက္လႊင့္၍ သာေမာသရက္ကြၽန္းသို႔ တိုက္႐ိုက္သြားၿပီးလွ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔၌ ေနအာေပါလိၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ၾက၏။ |
|
| 12 |
|
| ထိုၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ ဖိလိပၸိၿမိဳ႕သို႔ သြားၾက၏။ ဖိလိပၸိၿမိဳ႕သည္ မာေကေဒါနိျပည္၏ထိုအပိုင္းတြင္ အဓိက ၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး ေရာမလက္ေအာက္ခံၿမိဳ႕လည္း ျဖစ္၏။ ငါတို႔သည္ ထိုၿမိဳ႕တြင္ ရက္အတန္ၾကာေနၾက၏။ |
|
| 13 |
|
| ဥပုသ္ေန႔၌ ငါတို႔သည္ ၿမိဳ႕တံခါးအျပင္သို႔ထြက္၍ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳေသာေနရာရွိမည္ဟုထင္ရသည့္ ျမစ္ကမ္းနားသို႔သြားလ်က္ ထိုေနရာ၌ထိုင္ၿပီးလွ်င္ စုေဝးလာၾကေသာအမ်ိဳးသမီးတို႔အား ေဟာေျပာၾက၏။ |
|
| 14 |
|
| သြာတိရၿမိဳ႕မွ ခရမ္းေရာင္အထည္ကုန္သည္ျဖစ္ၿပီး ဘုရားသခင္ကိုကိုးကြယ္ေသာ လုဒိအမည္ရွိ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္လည္း နားေထာင္ေန၏။ ေပါလုေဟာေျပာေနေသာအရာတို႔ကို အာ႐ုံစိုက္ေစရန္ သခင္ဘုရားသည္ သူ၏စိတ္ႏွလုံးကို ဖြင့္ေပးေတာ္မူ၏။ |
|
| 15 |
|
| သူသည္ မိမိအိမ္သူအိမ္သားမ်ားႏွင့္အတူ ဗတၱိဇံခံၿပီးေသာအခါ “ကြၽန္မသည္ သခင္ဘုရားကိုယုံၾကည္သူျဖစ္သည္ဟု သင္တို႔ယူဆလွ်င္ ကြၽန္မအိမ္သို႔ လာေရာက္တည္းခိုၾကပါ”ဟု ေတာင္းပန္လ်က္ ငါတို႔ကိုမရအရဖိတ္ေခၚေလ၏။ |
|
| 16 |
|
| တစ္ေန႔တြင္ ငါတို႔သည္ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳေသာေနရာသို႔သြားၾကစဥ္ ေဗဒင္ေဟာတတ္ေသာနတ္ပူးေနသည့္ အေစခံမိန္းမတစ္ဦးႏွင့္ ဆုံၾက၏။ သူသည္ ေဗဒင္ေဟာျခင္းျဖင့္ မိမိသခင္တို႔အတြက္ မ်ားစြာေသာအက်ိဳးစီးပြားကိုျဖစ္ေစ၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုမိန္းမသည္ ေပါလုႏွင့္ငါတို႔ေနာက္သို႔ လိုက္လာ၍ “ဤသူတို႔သည္ အျမင့္ဆုံးေသာဘုရားသခင္၏အေစအပါးမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး သင္တို႔အား ကယ္တင္ျခင္းတရားလမ္းကိုေဟာေျပာေနသူမ်ားျဖစ္ၾက၏”ဟု ေအာ္ဟစ္ေလ၏။ |
|
| 18 |
|
| သူသည္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုသို႔ျပဳေန၍ ေပါလုသည္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္သို႔လွည့္ကာ “သူ႔အထဲမွ ထြက္သြားရန္ ေယရႈခရစ္ေတာ္၏နာမေတာ္၌ သင့္ကို ငါအမိန႔္ေပး၏”ဟု ထိုနတ္အားဆိုလွ်င္ ၎သည္ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ထြက္သြားေလ၏။ |
|
| 19 |
|
| သို႔ေသာ္ ထိုမိန္းမ၏သခင္တို႔သည္ မိမိတို႔အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ေၾကာင္း သိျမင္သျဖင့္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔ကိုဖမ္းဆီး၍ အႀကီးအကဲမ်ားရွိရာ ေဈးအရပ္သို႔ ဆြဲေခၚသြားၾက၏။ |
|
| 20 |
|
| အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ားထံ ေရာက္ၾကေသာအခါ “ဤသူတို႔သည္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးျဖစ္ၾကၿပီး အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ၿမိဳ႕ကို အလြန္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေစ၍ |
|
| 21 |
|
| ေရာမႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကေသာအကြၽႏ္ုပ္တို႔ လက္မခံအပ္၊ မက်င့္သုံးအပ္ေသာ ဓေလ့ထုံးစံမ်ားကို ေဟာေျပာေနၾကပါသည္”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 22 |
|
| လူထုပရိသတ္ကလည္း သူတို႔ႏွင့္အတူထလ်က္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔ကို ဆန႔္က်င္ၾက၏။ ထိုအခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိတို႔သည္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔၏အဝတ္ကိုဆြဲၿဖဲ၍ သူတို႔ကို႐ိုက္ႏွက္ရန္ အမိန႔္ေပးၾက၏။ |
|
| 23 |
|
| သူတို႔ကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ႐ိုက္ႏွက္ေစၿပီးလွ်င္ ေထာင္ထဲ၌ထည့္ထားကာ သူတို႔ကို ေသခ်ာစြာေစာင့္ၾကပ္ထားရန္ ေထာင္မႉးအား အမိန႔္ေပးၾက၏။ |
|
| 24 |
|
| ထိုအမိန႔္ကိုရေသာေထာင္မႉးသည္ သူတို႔ကို ေထာင္အတြင္းခန္းတြင္ထည့္ထား၍ သူတို႔ေျခကို ထိတ္တုံးခတ္ထားေလ၏။ |
|
| 25 |
|
| သန္းေခါင္အခ်ိန္ခန႔္တြင္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔သည္ ဘုရားသခင္ထံဆုေတာင္းလ်က္ ခ်ီးမြမ္းသီခ်င္းသီဆိုေနၾက၏။ အက်ဥ္းသားမ်ားသည္လည္း သူတို႔ကိုနားေထာင္ေနၾက၏။ |
|
| 26 |
|
| ထိုအခါ ႐ုတ္တရက္ ငလ်င္ျပင္းထန္စြာလႈပ္သျဖင့္ ေထာင္၏အုတ္ျမစ္သည္ တုန္ခါ၍ တံခါးရွိသမွ်သည္ ခ်က္ခ်င္းပြင့္သြားကာ အက်ဥ္းသားအားလုံး၏သံႀကိဳးမ်ားသည္ ျပဳတ္သြားေလ၏။ |
|
| 27 |
|
| ေထာင္မႉးသည္ ႏိုးလာ၍ ေထာင္တံခါးမ်ားပြင့္ေနသည္ကိုျမင္လွ်င္ အက်ဥ္းသားမ်ားလြတ္သြားၿပီဟုထင္မွတ္လ်က္ ဓားကိုဆြဲထုတ္ကာ မိမိကိုယ္ကိုသတ္မည္ျပဳ၏။ |
|
| 28 |
|
| သို႔ေသာ္ ေပါလုက “သင့္ကိုယ္သင္ အႏၲရာယ္မျပဳႏွင့္။ ငါတို႔အားလုံး ဤေနရာ၌ရွိၾကသည္”ဟု က်ယ္ေလာင္ေသာအသံျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေလ၏။ |
|
| 29 |
|
| ထိုအခါ ေထာင္မႉးသည္ မီးတိုင္ကိုေတာင္းယူ၍ ေျပးဝင္လာၿပီးလွ်င္ တုန္လႈပ္လ်က္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔ေရွ႕တြင္ ပ်ပ္ဝပ္ေလ၏။ |
|
| 30 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူတို႔ကို အျပင္သို႔ထုတ္ေဆာင္ကာ “အရွင္တို႔၊ ကယ္တင္ျခင္းခံရရန္ အကြၽႏ္ုပ္မည္သည့္အရာကိုျပဳရပါမည္နည္း”ဟု ေမးေလ၏။ |
|
| 31 |
|
| သူတို႔ကလည္း “သခင္ေယရႈ ကိုယုံၾကည္ေလာ့။ သို႔ျပဳလွ်င္ သင္ႏွင့္ သင္၏အိမ္သူအိမ္သားတို႔သည္ ကယ္တင္ျခင္းခံရလိမ့္မည္”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 32 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူႏွင့္ သူ၏အိမ္၌ရွိေသာသူအားလုံးတို႔အား သခင္ဘုရား၏ႏႈတ္ကပတ္တရားကို ေဟာေျပာၾက၏။ |
|
| 33 |
|
| ေထာင္မႉးသည္ ထိုညတြင္းခ်င္းပင္ သူတို႔ကိုေခၚေဆာင္သြား၍ ဒဏ္ရာမ်ားကို ေဆးေၾကာေပး၏။ ထို႔ေနာက္ သူႏွင့္ သူ၏အိမ္သူအိမ္သားအားလုံးတို႔သည္ ခ်က္ခ်င္းဗတၱိဇံခံၾက၏။ |
|
| 34 |
|
| သူသည္ ေပါလုႏွင့္သိလတို႔ကို အိမ္သို႔ေခၚဖိတ္၍ စားဖြယ္ရာမ်ားတည္ခင္းေကြၽးေမြးကာ အိမ္သူအိမ္သားအားလုံးႏွင့္အတူ ဘုရားသခင္ကိုယုံၾကည္ရေသာေၾကာင့္ အလြန္ဝမ္းေျမာက္ေလ၏။ |
|
| 35 |
|
| မိုးလင္းေသာအခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ားသည္ နယ္ထိန္းတို႔ကိုေစလႊတ္၍ “ထိုသူတို႔ကိုလႊတ္ေပးလိုက္ပါ”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 36 |
|
| ထိုအခါ ေထာင္မႉးသည္ ထိုသတင္းကို ေပါလုအား ေျပာၾကားလ်က္ “အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ားက လူလႊတ္၍ သင္တို႔ကိုလႊတ္ေပးရန္ မွာလိုက္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုထြက္လာ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာသြားၾကပါ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 37 |
|
| သို႔ေသာ္ ေပါလုသည္ ထိုနယ္ထိန္းတို႔အား “သူတို႔သည္ ေရာမႏိုင္ငံသားျဖစ္ၾကေသာငါတို႔ကို မစစ္ေဆးဘဲ လူအမ်ားေရွ႕၌ ႐ိုက္ႏွက္လ်က္ ေထာင္ထဲ၌ထည့္ထားၾကၿပီးမွ ယခု ငါတို႔ကို တိတ္တဆိတ္ျပန္လႊတ္ၾကမည္ေလာ။ ထိုသို႔မျပဳသင့္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လာ၍ ငါတို႔ကို ေခၚထုတ္ၾကပါေစ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 38 |
|
| ထိုအခါ နယ္ထိန္းတို႔သည္ ထိုစကားတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ားထံ ေျပာၾကားၾက၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ေရာမႏိုင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ား ၾကားသိေသာအခါ ေၾကာက္႐ြံ႕ၾက၍ |
|
| 39 |
|
| ကိုယ္တိုင္လာၿပီးေတာင္းပန္ၾကကာ သူတို႔ကိုေခၚထုတ္လ်က္ ထိုၿမိဳ႕မွထြက္ခြာၾကရန္ ေမတၱာရပ္ခံၾက၏။ |
|
| 40 |
|
| သူတို႔သည္လည္း ေထာင္ထဲမွ ထြက္လာၾကေသာအခါ လုဒိထံသို႔ သြား၍ ညီအစ္ကိုမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆုံကာ သူတို႔ကို တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ၿပီးမွ ထြက္ခြာသြားၾက၏။ |
|
|
|
|