पावल डर्बी सहर भएर लुस्त्रा सहरमा आइपुगे। लुस्त्रामा तिमोथी नाम गरेका प्रभुमा विश्वास गर्ने एउटा भाइ बस्दथे। उनकी आमा पनि प्रभुमा विश्वास गर्ने यहूदी थिइन् र बुबाचाहिँ ग्रीक थिए।
पावलले उनलाई सँगै लैजान मन गरे अनि यहूदीहरूलाई केही बाधा नहोस् भनी उनले तिमोथीको शरीरमा यहूदी रीतिअनुसार खतना गरिदिए किनभने त्यो क्षेत्रमा बस्ने सबै यहूदीहरूलाई तिमोथीका बुबा ग्रीक हुन् भन्ने कुरा थाहा थियो।
त्यसपछि उनीहरू सहर-सहरमा गए र हरेक ठाउँमा भएका प्रभुका चेलाहरूलाई यरूशलेमका प्रेरित र मण्डलीका धर्म-गुरुहरूले निधो गरेका कुराहरू सुनाए अनि यी कुराहरू पालन गर्नू भन्ने अर्ती दिए।
त्यसै रात पावलले सपनामा प्रभुबाट दर्शन पाए। उनले माकेडोनिया इलाकाको एउटा मानिसले उभिएर यसरी बिन्ती गरेको देखे, “दया गरेर माकेडोनिया आइदिनुहोस् र हामीलाई सहायता गर्नुहोस्।”
पावलले त्यस्तो दर्शन पाएपछि हामीहरू तुरुन्तै माकेडोनियातिर जान तयार भयौं किनभने त्यहाँका मानिसहरूलाई प्रभुको सुसमाचार सुनाउन परमेश्वरले नै बोलाउनुभएको हो भन्ने कुरा हामीहरूलाई थाहा भयो।
नदीको किनारमा यहूदीहरूको प्रार्थना गर्ने ठाउँ होला भन्ने सम्झेर हामी विश्रामको दिन त्यहाँ गयौं अनि त्यहाँ भेला भएका स्त्रीहरूसँग कुरा गर्न लाग्यौं।
हाम्रा कुरा सुन्नेहरूमध्ये लिडिया नाउँ भएकी एक जना स्त्री थिइन्। उनी थिआटीरा भन्ने ठाउँबाट आएर फिलिप्पीमा बैजनी रङ्गको लुगाहरूको व्यापार गर्थिन्। लिडिया परमेश्वरलाई पुज्ने स्त्री थिइन्। पावलले भनेका कुरामा ध्यान दिनलाई प्रभुले उनको मन खोलिदिनुभयो।
विश्वास गरेर लिडियाले र उनका घरानाले बप्तिस्मा लिए। त्यसपछि उनले हामीलाई आफ्नो घरमा बस्ने अनुरोध गर्दै भनिन्, “यदि तपाईंहरूले मलाई साँच्चै प्रभुमा विश्वास गरेकी बहिनी सम्झनुहुन्छ भने हाम्रो घरमा आएर हामीसँग बसिदिनुहोस्।” यसरी उनले हामीलाई उनको घरमा जान कर लगाइन्।
एक दिन प्रार्थना गर्ने ठाउँमा जाँदा हामीहरूले एउटी कमारी केटीलाई भेट्यौं। उसलाई दुष्ट आत्मा लागेको थियो र त्यही दुष्ट आत्माको शक्तिले उसले मानिसको भाग्य बताइदिएर आफ्ना मालिकहरूलाई धेरै पैसा कमाएर दिन्थी।
अब मालिकहरूको त्यस केटीबाट पैसा कमाउने बाटो नै हरायो। यो कुरा थाहा पाएर तिनीहरूले पावल र सिलासलाई पक्रेर घिसार्दै सहरको चोकमा भएको न्याय गर्ने ठाउँमा लगे।
तर पावलले खबर ल्याउने सिपाहीहरूलाई भने, “हामी रोमी नागरिक हुँदाहुँदै पनि तिनीहरूले हाम्रो कुनै दोष फेला नपारीकनै हामीलाई बेसरी पिटे। अझै हामीलाई झ्यालखानमा पनि थुने। अहिलेचाहिँ सुटुक्कै छोड्न चाहन्छन्? हामी जाँदैनौं। ती आज्ञा दिने हाकिमहरूले आफैं आएर हामीलाई निकाल्नुपर्छ।”
झ्यालखानबाट निस्केपछि पावल र सिलास लिडियाको घरमा गए। त्यहाँ उनीहरूले प्रभुमा विश्वास गर्ने दाजुभाइहरूसँग भेटघाट गरे र तिनीहरूलाई साहस र ढाडस दिएर त्यहाँबाट हिँडे।