तर पावलले हननियालाई भने, “हे सेतो कमेरो लाएको भित्तो! तिमीलाई पनि परमेश्वरले हिर्काउनुहुनेछ। तिमी व्यवस्थाअनुसार मेरो न्याय गर्न बसेका छौ र पनि व्यवस्था मिचेर मलाई कुट्ने आज्ञा किन दिन्छौ?”
पावलले भने, “दाजुभाइहरू हो, उहाँ नै प्रधान पूजाहारी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा मलाई थाहा थिएन। आफ्ना मानिसहरूमाथि अधिकार गर्ने प्रधानको विरोधमा नराम्रो कुरा बोल्नुहुँदैन भन्ने धर्मशास्त्रमा लेखिएको त्यो कुरा म जान्दछु।”
महासभामा सदुकी र फरिसी समूहका मानिसहरू बसेका छन् भन्ने कुरा जानेर पावलले ठूलो सोरमा भने, “दाजुभाइहरू हो, म फरिसीको छोरा फरिसी नै हुँ। मरेको मानिस फेरि बिउँतनेछन् भन्ने आशा राखेकाले यहाँ मेरो मुद्दा चलिरहेछ।”
किनभने सदुकीहरूले मानिस मरेपछि फेरि बिउँतनेछन् भन्ने कुरामा विश्वास गर्दैनथे अनि स्वर्गदूत र आत्मा छँदैछैनन् भन्दथे। तर फरिसीहरूले चाहिँ यी तीन कुरामा विश्वास गर्दथे।
त्यसैले गर्दा महासभामा ठूलो होहल्ला मच्चियो। फरिसी समूहका केही धर्म-गुरुहरूले उभिएर सदुकीहरूको घोर विरोध गर्दै भने, “हामी त यो मानिसको कुनै दोष नै देख्तैनौं। यी मानिससँग कुनै आत्मा वा स्वर्गदूतले बोलेका नै हुन् भने के भयो त!”
भोलिपल्ट बिहानै यहूदीहरू भेला भएर पावललाई मार्ने सल्लाह गरे अनि तिनीहरूले यसो भनेर शपथ खाए, “पावललाई नमारेसम्म हामी केही पनि खानेछैनौं र पानी पनि पिउनेछैनौं।”
अब हजुरहरूले सेनापतिलाई ‘महासभाको तर्फबाट पावलको अरू जानकारी लिन चाहन्छौं’ भनेर पावललाई किल्लाबाट झिकाइदिनुहोस्। तब महासभामा आउँदाआउँदै हामी उसलाई बाटोमै मार्नेछौं।”
तर हजुरले तिनीहरूको कुरा नसुन्नुहोस्! किनभने चालीस जनाभन्दा बढी यहूदीहरूले ‘पावललाई नमारी केही पनि नखाने र पानी पनि नपिउने’ भनेर शपथ खाएका छन्। तिनीहरू अहिल्यै उहाँलाई मार्न ढुकिबसेका छन् र हजुरको आज्ञाको आशामा पर्खिरहेका छन्।”
त्यसपछि सेनापतिले दुई जना कप्तानहरूलाई बोलाएर भने, “कैसरिया जानलाई दुई सय सिपाही, सत्तरी जना घोडचढी र दुई सय भाला बोकेका सिपाहीहरू ठीक पार। उनीहरू बेलुका नौ बजे नै हिँड्न तयार हुनुपर्छ।
पावल भन्ने यस मानिसलाई यहूदीहरूले मार्न भनेर पक्रेछन्, तर यिनीचाहिँ रोमी नागरिक रहेछन्। यो कुरा थाहा पाएर मैले आफैं सेना लिएर गई यिनको रक्षा गर्दै त्यहाँबाट छुटाएर ल्याएँ।
यहूदीहरू यस मानिसलाई मार्ने दाउमा छन् भन्ने कुरा मैले सुनेकोले यिनलाई तुरुन्तै हजुरकहाँ पठाउँदै छु। यिनलाई दोष लगाउने यहूदीहरूलाई पनि हजुरकहाँ नै उजुर गर्नू भनी आज्ञा दिएको छु।
अनि बडा-हाकिमले भने, “त्यसो भए तिम्रो उजुर गर्नेहरू यहाँ आइपुगेपछि मात्र तिम्रो कुरा सुनौंला।” त्यसपछि बडा-हाकिमले पावललाई राम्ररी पहरा दिएर हेरोदको दरबारमा राख्नू भन्ने आज्ञा दिए।