|
| 1 |
|
| ထိုအခါ အၿဂိပၸမင္းႀကီးသည္ ေပါလုအား “သင့္အေၾကာင္းကို သင္ကိုယ္တိုင္ေျပာဆိုႏိုင္ၿပီ”ဟု အမိန႔္ရွိသျဖင့္ ေပါလုသည္ လက္ကိုဆန႔္၍ |
|
| 2 |
|
| “အၿဂိပၸမင္းႀကီး၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္အေပၚစြဲဆိုထားသည့္အမႈအားလုံးႏွင့္ပတ္သက္၍ အရွင္မင္းႀကီး၏ေရွ႕ေတာ္၌ ယေန႔ ေခ်ပေျပာဆိုရေတာ့မည္ကို မဂၤလာတစ္ပါးျဖစ္သည္ဟု အကြၽႏ္ုပ္မွတ္ယူပါသည္။ |
|
| 3 |
|
| အထူးသျဖင့္ အရွင္မင္းႀကီးသည္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔၏ဓေလ့ထုံးစံႏွင့္ ျပႆနာအလုံးစုံတို႔ကို သိကြၽမ္းသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္၏ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို စိတ္ရွည္စြာနားေထာင္ေပးပါရန္ အကြၽႏ္ုပ္ေတာင္းပန္ပါသည္။ |
|
| 4 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္သည္ မိမိလူမ်ိဳးထဲ၌လည္းေကာင္း၊ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕၌လည္းေကာင္း အစျပဳခဲ့သည့္ ငယ္႐ြယ္စဥ္ဘဝမွစ၍ အကြၽႏ္ုပ္မည္ကဲ့သို႔ျပဳမူေနထိုင္ခဲ့သည္ကို ဂ်ဴးလူမ်ိဳးအားလုံးသိၾကပါသည္။ |
|
| 5 |
|
| သူတို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ယခင္ကတည္းက သိထားၾကသည္ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ဘာသာတြင္ စည္းမ်ဥ္းအတင္းက်ပ္ဆုံးေသာဂိုဏ္းျဖစ္သည့္ ဖာရိရွဲဂိုဏ္းဝင္တစ္ဦးအျဖစ္ အသက္ရွင္ခဲ့ေၾကာင္း သူတို႔သက္ေသခံလိုလွ်င္ သက္ေသခံႏိုင္ပါသည္။ |
|
| 6 |
|
| ယခု အကြၽႏ္ုပ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ဘိုးေဘးမ်ားအား ဘုရားသခင္ေပးထားေသာကတိေတာ္ႏွင့္ဆိုင္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအတြက္ ရပ္လ်က္ စစ္ေဆးစီရင္ခံေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ |
|
| 7 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏မ်ိဳးႏြယ္စု တစ္ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးသည္ ေန႔ေရာညပါ စိတ္အားထက္သန္စြာျဖင့္ ဘုရားသခင္ကိုဝတ္ျပဳကိုးကြယ္လ်က္ ထိုကတိေတာ္အတိုင္း ခံစားရရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါသည္။ အရွင္မင္းႀကီး ၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအတြက္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔၏စြဲဆိုျခင္းကိုခံေနရပါသည္။ |
|
| 8 |
|
| ေသလြန္ေသာသူတို႔အား ဘုရားသခင္ထေျမာက္ေစေတာ္မူသည္ကို မယုံႏိုင္စရာဟု အရွင္တို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ထင္မွတ္ၾကပါသနည္း။ |
|
| 9 |
|
| အမွန္စင္စစ္ အကြၽႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္သည္လည္း နာဇရက္ၿမိဳ႕သားေယရႈ၏နာမေတာ္အား ဆန႔္က်င္သည့္အမႈမ်ားစြာတို႔ကိုျပဳရမည္ဟုထင္မွတ္၍ |
|
| 10 |
|
| ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕တြင္ ထိုအတိုင္းျပဳခဲ့ပါသည္။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္အႀကီးအကဲမ်ားထံမွ အခြင့္အာဏာကိုရရွိလ်က္ မ်ားစြာေသာသန႔္ရွင္းသူတို႔ကို ေထာင္ထဲ၌ပိတ္ေလွာင္ထားကာ သူတို႔အသတ္ခံရသည့္အခါလည္း ေထာက္ခံခဲ့ပါသည္။ |
|
| 11 |
|
| ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္း တိုင္းတြင္လည္း သူတို႔ကို မၾကာခဏျပစ္ဒဏ္ေပးလ်က္ ဘုရားသခင္ကိုေစာ္ကားေျပာဆိုၾကရန္ အတင္းအက်ပ္ေစခိုင္းခဲ့ပါသည္။ ထိုမွ်မက သူတို႔အေပၚ အလြန္ေဒါသထြက္၍ တိုင္းတစ္ပါးၿမိဳ႕မ်ားသို႔တိုင္ေအာင္ သူတို႔ကို လိုက္လံညႇဥ္းဆဲခဲ့ပါသည္။ |
|
| 12 |
|
| ဤသို႔ျဖင့္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္အႀကီးအကဲမ်ား၏ခြင့္ျပဳခ်က္ႏွင့္အခြင့္အာဏာတို႔ပါလ်က္ ဒမတ္စကပ္ၿမိဳ႕သို႔သြားစဥ္ |
|
| 13 |
|
| မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ လမ္း၌ ေနေရာင္ျခည္ထက္မကေတာက္ပေသာ ေကာင္းကင္မွအလင္းသည္ အကြၽႏ္ုပ္မွစ၍ အကြၽႏ္ုပ္ႏွင့္အတူခရီးသြားသူမ်ားပတ္လည္တြင္ ထြန္းလင္းသည္ကို အကြၽႏ္ုပ္ျမင္ရပါသည္၊ အရွင္မင္းႀကီး။ |
|
| 14 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔အားလုံးသည္ ေျမေပၚသို႔လဲက်သြားရာ ေဟၿဗဲဘာသာစကားျဖင့္ ‘ေရွာလု၊ ေရွာလု၊ သင္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ကိုညႇဥ္းဆဲသနည္း။ တုတ္ခြၽန္ကိုကန္ရန္ သင့္အတြက္ခက္၏’ ဟု အကြၽႏ္ုပ္အားေျပာေသာအသံကို အကြၽႏ္ုပ္ၾကားရပါသည္။ |
|
| 15 |
|
| ထိုအခါ အကြၽႏ္ုပ္က ‘သခင္၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ မည္သူျဖစ္ပါသနည္း’ဟု ေမးေလွ်ာက္လွ်င္ သခင္ဘုရားက ‘ငါသည္ သင္ညႇဥ္းဆဲေသာေယရႈျဖစ္၏။ |
|
| 16 |
|
| သင္သည္ထ၍ သင့္ေျချဖင့္မတ္တတ္ရပ္ေလာ့။ ငါသည္ သင့္ထံထင္ရွားသည္မွာ ငါ့ကိုသင္ျမင္ရသည့္အေၾကာင္းႏွင့္ သင့္အား ငါထင္ရွားျပမည့္အရာမ်ားအတြက္ သင့္ကို အမႈေတာ္ေဆာင္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ သက္ေသအျဖစ္လည္းေကာင္း ခန႔္ထားရန္ျဖစ္၏။ |
|
| 17 |
|
| ငါသည္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး၏လက္မွလည္းေကာင္း၊ လူမ်ိဳးျခားတို႔၏လက္မွလည္းေကာင္း သင့္ကိုကယ္ႏုတ္မည္။ ထိုသူတို႔ထံသို႔သင့္ကို ငါေစလႊတ္၏။ |
|
| 18 |
|
| ဤသည္ကား သူတို႔၏မ်က္စိကိုဖြင့္ေပး၍ သူတို႔ကို အေမွာင္မွ အလင္းသို႔လည္းေကာင္း၊ စာတန္၏အခြင့္အာဏာမွ ဘုရားသခင္ထံသို႔လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲေစသျဖင့္ သူတို႔သည္ ငါ့ကိုယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ အျပစ္မ်ားခြင့္လႊတ္ျခင္းေက်းဇူးကိုခံစားရကာ သန႔္ရွင္းေစျခင္းခံရေသာသူတို႔ထဲတြင္ ပါဝင္ရမည့္အေၾကာင္းတည္း’ ဟု မိန႔္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ |
|
| 19 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ အၿဂိပၸမင္းႀကီး၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ေကာင္းကင္ဘုံမွဗ်ာဒိတ္႐ူပါ႐ုံကို နားမေထာင္၍မေနဘဲ |
|
| 20 |
|
| ဦးစြာ ဒမတ္စကပ္ၿမိဳ႕၌ရွိေသာသူတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ထို႔ေနာက္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ယုဒနယ္တစ္နယ္လုံး၌ရွိေသာသူတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ လူမ်ိဳးျခားတို႔ကိုလည္းေကာင္း ေနာင္တရ၍ ဘုရားသခင္ထံေျပာင္းလဲကာ ေနာင္တႏွင့္ထိုက္တန္ေသာအမႈမ်ားကို ျပဳၾကရန္ ေဟာေျပာခဲ့ပါသည္။ |
|
| 21 |
|
| ဤအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ဗိမာန္ေတာ္၌ဖမ္းဆီး၍ သတ္ရန္ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။ |
|
| 22 |
|
| သို႔ရာတြင္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဘုရားသခင္၏မစျခင္းေက်းဇူးကိုခံစားရ၍ ယေန႔တိုင္ေအာင္ ရပ္လ်က္ လူႀကီးလူငယ္တို႔အား သက္ေသခံေနပါသည္။ ထိုသို႔သက္ေသခံရာ၌ ေနာင္တြင္ ျဖစ္ပ်က္မည္ဟု ေမာေရွႏွင့္ပေရာဖက္တို႔ေဟာေျပာခဲ့သည့္အရာမ်ားမွတစ္ပါး အျခားမည္သည့္အရာကိုမွ် မေျပာဆိုခဲ့ပါ။ |
|
| 23 |
|
| သူတို႔ေဟာေျပာခဲ့သည့္အရာမွာ ခရစ္ေတာ္သည္ ေဝဒနာခံစားရလ်က္ ေသေသာသူတို႔ထဲမွ အဦးဆုံးရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းအားျဖင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးႏွင့္ လူမ်ိဳးျခားတို႔ထံ အလင္းတရားကိုေဟာေျပာေတာ္မူမည္ဟူသည့္အေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္”ဟု ေခ်ပေျပာဆိုေလ၏။ |
|
| 24 |
|
| ေပါလုသည္ ဤသို႔ေခ်ပေျပာဆိုေနစဥ္ ေဖတၱဳမင္းက “ေပါလု၊ သင္သည္႐ူးသြပ္ေနၿပီ။ သင္၏လြန္ကဲေသာက်မ္းဂန္ေလ့လာမႈသည္ သင့္ကို သူ႐ူးျဖစ္ေစၿပီ”ဟု က်ယ္ေလာင္ေသာအသံျဖင့္ ဆိုေလ၏။ |
|
| 25 |
|
| သို႔ေသာ္ ေပါလုက “ျမတ္ေသာေဖတၱဳမင္း၊ အကြၽႏ္ုပ္မ႐ူးသြပ္ပါ။ မွန္ကန္၍ သင့္ျမတ္ေသာစကားတို႔ကို ေျပာဆိုေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ |
|
| 26 |
|
| အၿဂိပၸမင္းႀကီးသည္ ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားကို သိေတာ္မူသည္ျဖစ္၍ ေရွ႕ေတာ္၌ ရဲရင့္စြာေျပာဆိုေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဤအရာမ်ားသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္အရာမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ၎တို႔ထဲမွ မင္းႀကီးမသိေသာအရာတစ္စုံတစ္ခုမွ် ရွိမည္မဟုတ္ဟု အကြၽႏ္ုပ္ထင္ျမင္ပါသည္။ |
|
| 27 |
|
| အၿဂိပၸမင္းႀကီး၊ အရွင္သည္ ပေရာဖက္က်မ္းမ်ားကို ယုံၾကည္ေတာ္မူပါသေလာ။ ယုံၾကည္ေတာ္မူေၾကာင္း အကြၽႏ္ုပ္သိပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 28 |
|
| ထိုအခါ အၿဂိပၸမင္းႀကီးက “သင္သည္ တိုေတာင္းေသာအခ်ိန္အတြင္း၌ ငါ့ကိုခရစ္ယာန္ျဖစ္ေအာင္ စည္း႐ုံးေနပါတကား”ဟု ေပါလုအား ဆိုေလ၏။ |
|
| 29 |
|
| ေပါလုကလည္း “တိုေတာင္းေသာအခ်ိန္အတြင္းျဖစ္ေစ၊ ၾကာရွည္ေသာအခ်ိန္အတြင္းျဖစ္ေစ အရွင္မင္းႀကီးသာမက ယေန႔ အကြၽႏ္ုပ္၏စကားကိုနားေထာင္သူအေပါင္းတို႔သည္လည္း ဤခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းမွတစ္ပါး အကြၽႏ္ုပ္ကဲ့သို႔ျဖစ္လာၾကရန္ ဘုရားသခင္ထံ အကြၽႏ္ုပ္ဆုေတာင္းပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 30 |
|
| ထိုအခါ မင္းႀကီးႏွင့္ဘုရင္ခံတို႔သည္ထၿပီး မိဖုရားေဗရနိတ္မွစ၍ သူတို႔ႏွင့္အတူထိုင္ေနေသာသူတို႔သည္လည္း ထၾက၏။ |
|
| 31 |
|
| သူတို႔သည္ ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ “ဤသူသည္ ေသဒဏ္၊ သို႔မဟုတ္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံထိုက္ေသာအရာ တစ္စုံတစ္ခုမွ် မျပဳခဲ့ပါ”ဟု အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုၾက၏။ |
|
| 32 |
|
| အၿဂိပၸမင္းႀကီးကလည္း ေဖတၱဳမင္းအား “ဤသူသည္ ဆီဇာဧကရာဇ္ထံ အယူခံမဝင္ခဲ့လွ်င္ သူ႔ကိုလႊတ္ေပးႏိုင္သည္”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
|
|
|