An bheannacht so, mar sin, an le h‐aghaidh luchta an timcheall‐ghearrtha atá sí, nó le h‐aghaidh na ndaoine atá gan timcheall‐ghearr adh, mar an gcéadna? óir deirimíd gur h‐áirmheadh a chreideamh d’Abracham mar fhíréantacht.
Cionnas, d’á bhrigh sin, do h‐áirmheadh é? Nuair bhí sé timcheall‐ghearrtha, nó nuair nach raibh sé timcheall‐ghearrtha? Ní thar éis dó bheith timcheall‐ghearrtha, acht roimh thimcheall‐ghearradh dhó:
agus fuair sé cómhartha an timcheall‐ghearrtha, séala firéantachta an chreidimh do bhí aige an tráth ’n‐a raibh sé gan timcheall‐ghearradh: chum go mbéadh sé ’n‐a athair do na daoinibh chreideas, gidh go bhfuilid gan timcheall‐ghearradh, chum go n‐áirmhfidhe fíréantacht dóibh;
agus ’n‐a athair do lucht an timcheall‐ghearrtha, toisc nach é amháin gur timcheall‐ghearradh iad, acht go leanann siad lorg an chreidimh do bhi ag ár n‐athair Abracham an tráth ’n‐a raibh sé gan timcheall‐ghearradh.
Óir níor thríd an dlighe tugadh an gheallamhain d’Abracham, nó d’ á shliocht, go mbéadh sé ’n‐a oidhre ar an domhan, acht tré fhíréantacht an chreidimh.
D’á bhrigh sin is ó chreideamh atá an oidhreacht, chum go mbéadh sí do réir grása: chum go mbéadh an geallamhain diongbhálta do’n tsliocht uile: ní h‐é amháin do na daoinibh atá fá’n dlighe, acht do’n dream sin, leis, go bhfuil an creideamh céadna aca agus bhí ag Abracham, atá ’n‐a athair againn go léir,
(mar atá scríobhtha, Do‐rinneas athair d’á lán cineadh dhíot), i bhfiadhnaise an té ’n‐ar chreid sé, Dia, do‐bheir beatha do na marbhaibh, agus ghlaodhas ar na neithibh nach bhfuil ann fá mar bhéadh siad ann.
agus broinn Shára do bhí marbhánta: mar sin féin ní raibh aon amhras air tré mhí‐chreideamh: dtaobh geallamhna Dé, acht do neartuigheadh é san chreideamh, ag tabhairt glóire do Dhia,
acht ar ár son‐na, leis, d’á n‐áirmhfear é, má chreidimíd san té do thóg Íosa ár dTighearna ó na marbhaibh, eisean a tugadh suas i n‐éiric ár gcionnta,