Gun dʼ fhuilig Criosta air ar son: is mor ma ta nas mua na sin, an deigh a nis a bhith air ar naomhachadh le fhuil, a bhios sinn tiaruinte bho fheirg troimh-san.
Oir ma reiticheadh ri Dia sinn le bàs a Mhic, nuair bu naimhdean sinn, is mua gu mor an deigh an reiteachaidh, a bhios sinn air ar sabhaladh ʼna bheatha-san.
Uime sin mar thainig am peacadh a stigh do ʼn t-saoghal so tromh aon duine, ʼs leis a pheacadh am bàs; ʼs mar so ruith am bàs air daoine gu leir troimh-san, anns na pheacaich iad uile:
Ach cha n-ionann a choire ʼs an tiodhlac. Oir ma bhasaich moran le coire a h-aon, is ro phailt na sin gu fad a thaomadh air moran grasan Dhe ʼsa thiodhlac tromh ghrasan aon duine Iosa Criosta.
Agus cha n-ann mar tromh aon pheacadh, a tha an tiodhlac: oir bha breitheanas gu dearbh bho h-aon gu diteadh; ach grasan bho mhoran chiontan gu naomhachadh.
Oir le cionta aon duine ma righich am bàs tromh ʼn aon; is ro mhua gu mor a righicheas iadsan, a gheobh mor-phailteas de ghrasan, de thiodhlac, agus de cheartas, ann am beatha tromh ʼn aon Iosa Criosta.