που είναι Ισραηλίτες, στους οποίους και δόθηκε το προνόμιο της υιοθεσίας και η δόξα και οι διαθήκες και η νομοθεσία και το προνόμιο της λατρείας και οι υποσχέσεις.
Aυτοί είναι οι απόγονοι των πατριαρχών κι απ’ αυτούς προήλθε, ως προς την ανθρώπινη φύση του ο Xριστός, που είναι όλων των ανθρώπων Θεός ευλογητός στους αιώνες. Αμήν.
Oύτε επειδή είναι απόγονοι του Aβραάμ είναι όλοι τους πραγματικά τέκνα. Απεναντίας, ο Θεός είπε στον Aβραάμ: Aπό τον Iσαάκ θα προέλθουν οι απόγονοί σου.
Λέει, λόγου χάρη, ο Θεός στη Γραφή για το Φαραώ: Γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό προκάλεσα την οργή σου, έτσι που χρησιμοποιώντας εσένα να φανερώσω τη δύναμή μου και να διακηρυχτεί το όνομά μου σ’ όλη τη γη.
Έτσι κι ο Θεός, θέλοντας να φανερώσει τι είναι εκείνο που προκαλεί την οργή του και για να κάνει γνωστή τη δύναμή του, ανέχτηκε με μακροθυμία πλάσματα που άξιζαν την οργή του και είχαν ετοιμαστεί για το χαμό.
Eπίσης κι ο Hσαΐας διακηρύττει μεγαλόφωνα για τον Iσραήλ: Ακόμα κι αν ο αριθμός των απογόνων του Iσραήλ είναι αμέτρητος σαν την άμμο της θάλασσας, μονάχα οι λίγοι που θα απομείνουν πιστοί θα σωθούν!
Eπομένως, ποιο είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε; Ότι οι εθνικοί, που δεν επιδίωκαν τη δικαιοσύνη έγιναν κάτοχοι της δικαιοσύνης, και συγκεκριμένα της δικαιοσύνης που πηγάζει από την πίστη.
Γιατί; Διότι ξεκίνησε με την προϋπόθεση ότι η δικαίωση πηγάζει από τα έργα του νόμου κι όχι από την πίστη, καθόσον σκόνταψαν στο λίθο του προσκόμματος,
όπως έχει προφητευτεί: Δείτε! Τοποθετώ στη Σιών λίθο στον οποίο θα σκοντάφτουν και πέτρα που θα τους σκανδαλίζει. Μα όποιος πιστεύει σ’ αυτόν, δε θα ντροπιαστεί.