Anois tharla na nithe sin uile dóibh mar fhógra, ach cuireadh i scríbhinn iad le treoir a thabhairt dúinne, ar thit críocha déanacha na n-aoiseanna orainn.
Níor rug aon chathú oraibh nach bhfuil coitianta i measc daoine. Is dílis iontaofa Dia, agus ní cheadóidh sé cathú a theacht oraibh nach bhfuil neart agaibh air, agus soláthróidh sé bealach éalaithe le cois an chathaithe, ar mhodh go bhféada sibh a sheasamh.
Cailís an bhean-naithe a bheannaímid, nach rannpháirtíocht i bhfuil Chríost í? An t-arán a bhíos á bhriseadh againn, nach rannpháirtíocht i gcorp Chríost é?
Ní hea, is é a thuigim as go mbíonn na págánaigh ag ofráil a mbíonn á n-íobairt acu do dheamhain agus ní do Dhia. Níl aon fhonn orm sibh a fheiceáil ag dul i gcomhar le deamhain.
Má fhaigheann tú cuireadh chun dinnéir ó dhuine de lucht an díchreidimh agus má bhíonn form ort dul ann, ith a leagtar romhat gan ceist ar bith i dtaobh a mbaineann le coinsias.
mar a bhímse ar mo dhícheall leis an Ádhamhchlann uile a shásamh le cibé a dhéanaim, gan bheith ag iarraidh buntáiste dom féin, ach buntáiste don chuid is mó de na daoine, ionas go slánófar iad.