Oir an neach a bhruidhneas ann an teangaidh, chan ann ri daoine a bhruidhneas e, ach ri Dia, oir chan eil neach sam bith ga thuigsinn, ged a tha e a' bruidhinn rùintean dìomhair san Spiorad.
A‑nis bu toigh leam gum bruidhneadh sibh uile le teangannan, ach b' fheàrr leam gun dèanadh sibh fàidheadaireachd. Tha an neach a nì fàidheadaireachd nas motha na an neach a bhruidhneas ann an teangannan, mura h‑eadar‑theangaich cuideigin, airson 's gum biodh an eaglais air a togail suas.
A‑nis, a bhràithrean, ma thig mi thugaibh a' bruidhinn le teangannan, dè a' bhuannachd a nì mu dhuibh mura bruidhinn mi ribh ann an taisbeanadh, no ann an eòlas, no ann am fàidheadaireachd, no ann an teagasg?
Fiù 's ionnsramaidean gun bheatha a nì fuaim, mas duiseal no clàrsach, mura nochd iad eadar‑dhealachadh nam fuaimean, ciamar a thèid an nì a thèid a chluiche air an duiseal no air a' clàrsaich aithneachadh?
Agus mar sin leibhse, mura bruidhinn sibh briathran soilleir leis an teangaidh, ciamar a thèid an nì a chaidh a ràdh a thuigsinn? Oir bidh sibh a' bruidhinn dhan adhar.
Air an adhbhar sin, mura tuig mi brìgh a' chànain, bidh mi nam choigreach dhan neach a bhruidhneas, agus bidh an neach a bhruidhneas na choigreach dhòmhsa.
Dè mar sin a nì mi? Nì mi ùrnaigh leis an spiorad agus nì mi ùrnaigh leis an inntinn cuideachd; seinnidh mi leis an spiorad, agus seinnidh mi leis an inntinn cuideachd.
No ma bheannaicheas tu leis an spiorad a‑mhàin, ciamar a chanas an neach a tha ann an suidheachadh neo‑fhoghlaimte “Amen” rid thaingealachd, nuair nach aithne dha dè a tha thu ag ràdh?
ach a dh'aindeoin sin, san eaglais b' fheàrr leam còig faclan a bhruidhinn lem inntinn airson 's gun teagaisginn daoine eile cuideachd, na deich mìle facal ann an teangaidh.
A bhràithrean, na bithibh nur leanabanan nur smaoineachadh; a dh'aindeoin sin bithibh nur leanabanan ann am mì‑rùn, ach ann an tuigse bithibh nur n‑inbhich.
San lagh tha e sgrìobhte: “Tro dhaoine le teangannan coimheach agus le bilean choigreach bruidhnidh mi ris an t‑sluagh seo, ach a dh'aindeoin sin uile chan èist iad rium,” tha an Tighearna ag ràdh.
Mar sin, ma‑thà, tha teangannan nan comharra, chan ann dhaibhsan a tha a' creidsinn ach dhaibhsan nach eil a' creidsinn, ach tha fàidheadaireachd na comharra, chan ann dhaibhsan nach eil a' creidsinn, ach dhaibhsan a tha a' creidsinn.
Mar sin ma chruinnicheas an eaglais gu lèir còmhla agus gum bruidhinn iad uile le teangannan, agus gun tig daoine cumanta no eas‑creidmheach a‑steach, nach can iad gu bheil an cuthach oirbh?
Ach ma nì iad uile fàidheadaireachd agus gun tig neach gun chreideamh a‑steach, no neach cumanta, tha e air a dhìteadh leotha uile agus bheir iad uile breith air,
tha dìomhaireachdan a chridhe air am foillseachadh, agus mar sin — a' tuiteam air aghaidh — nì e adhradh do Dhia a' cur an cèill gu bheil Dia dha‑rìribh nur measg.
Dè mar sin, a bhràithrean? Nuair a tha sibh a' tighinn còmhla tha salm, tha teagasg, tha teanga, tha taisbeanadh, tha eadar‑mhìneachadh, aig gach aon agaibh. Gum biodh a h‑uile sìon air a dhèanamh airson togail suas.
Ma bhruidhneas neach sam bith ann an teangaidh, bruidhneadh dithis no triùir aig a' char as motha, agus gach neach às dèidh a chèile, agus dèanadh aon neach eile eadar‑theangachadh.
Oir is urrainn dhuibh uile fàidheadaireachd a dhèanamh, gach neach às dèidh a chèile, airson 's gun ionnsaich a h‑uile neach agus gum bi a h‑uile neach air a mhisneachadh,
bu chòir dhur mnathan fantainn sàmhach sna h‑eaglaisean. Oir chan eil e ceadaichte dhaibh bruidhinn, ach bu chòir dhaibh a bhith umhail, mar a tha an lagh cuideachd ag ràdh.
Ma shaoileas neach sam bith gur e fàidh no duine spioradail a th' ann, bu chòir dha na rudan a tha mise a' sgrìobhadh thugaibh aithneachadh, gur iad àithne an Tighearna.