Ba mhaith liom anois, a bhráithre, a chur i gcuimhne daoibh cad é an soiscéal a dʼfhógair mé daoibh, an soiscéal ar ghlac sibh leis, an soiscéal a bhfuil bhur seasamh air,
Mar an príomhphointe a chuir mé romhaibh is é an pointe ar ghlac mé féin leis ó dhaoine eile, is é rud é go bhfuair Críost bás in éiric ár bpeacaí mar atá ráite sna scrioptúir,
Thaispeáin sé é féin ansin do chorradh is cúig chéad bráthair in aon am amháin, a bhfuil a mbunús ina mbeatha go fóill cé go bhfuil cuid acu séalaithe leo.
Ach is le grásta Dé atáim mar a fheiceann sibh mé, agus ní raibh a ghrástasan in aisce orm. A athrach ar fad, mar dʼoibrigh mé níos crua ná aon duine acu, cé nach mé a rinne sin, ach an grásta a bhíos ionam ó Dhia.
Agus ní hamháin sin, táimidne inár bhlinnéithe bréige ar Dhia, sinne a bhíos ag tabhairt fianaise gur thóg sé Críost, mar níor thóg sé é ar chor ar bith más fíor nach dtógtar na mairbh.
Is ansin a thiocfas an chríoch dhéanach, nuair a dhéanfas sé an ríocht a sheachadadh i lámha Dé i ndiaidh é deireadh a chur le gach riail agus gach údarás agus gach cumhacht.
“Mar níl ní nach bhfuil curtha faoina chosa ag Dia.” Ach nuair a deirtear, “nach bhfuil ní nach bhfuil curtha faoina chosa,” is léir go bhfágtar as an áireamh an té a chuir na nithe uile eile faoi.
Nuair a chuir-fear na nithe uile faoina chois, is ansin a chuirfear an Mac é féin faoi smacht an té a chuir na nithe uile faoi, i dtreo nach mbeidh duine ann ar ní leis aon ní ach Dia.
Mura bhfuil sin amhlaidh, cad chuige a bhfuil siad dó, ag baisteadh daoine in ionad daoine atá marbh? Mura dtógtar na mairbh ar an aiséirí, cad chuige daoine a bhaist-eadh ina n-ionad?
Dearbhaím daoibh, a bhráithre, dar an mbród a chuireas sibh orm gach uile lá i láthair ár dTiarna Íosa Chríost, go mbím ag saothrú an bháis gach uile lá!
Cad é an tairbhe dom é má throid mé, mar a déarfadh duine, le beithigh allta san Eiféis? Mura dtógtar na mairbh, “bímis ag ithe is bímid ag ól linn, mar is é an bás amárach a gheobhaimid.”
Mar ní mar a chéile iad na feolta uile, mar tá feoil amháin ag daoine, agus feoil eile ag beithigh, agus feoil eile ag éanlaith, agus feoil eile ag éisc.
Tá glóir amháin ag an ngrian agus glóir eile ag an ngealach, agus glóir eile ag na réaltaí; mar is mór idir glóir réalta amháin agus glóir réalta eile.
Tugaim seo le fios daoibh, a bhráithre: ní féidir le fuil agus feoil bheith ina n-oidhre ar ríocht Dé, ná le duine díomuan bheith ina oidhre ar an ní atá buan.
íin aon móimint amháin, i bhfaiteadh súile, ag seinm an stoic dheiridh. Mar seinnfear an stoc, agus tógfar na mairbh go buan dochaite, agus tiocfaidh athrú crutha orainn.
Nuair a chuireann an so-chaite an buanadas air féin, agus nuair a chuireann an daonnacht bhásmhar an bheatha shíoraí uirthi féin, is ansin a fhíorófar an nath atá scríofa: “Slogann an bua an bás.”
Dá bhrí sin, a bhráithre mo pháirte, bígí daingean dochorraithe, agus bígí de shíor go fairsing i saothar an Tiarna, agus a dhea-fhios agaibh ón Tiarna nach fuar é bhur saothar más sa Tiarna atá sé.