Agus mise, a bhraithrean, nuair thainig mi gu ʼr n-ionnsuidh, cha bʼ ann an doimhneachd cainnte agus gliocais a thainig mi, a cur air shuilean dhuibh teisteanas Chriosta.
Ach tha sinn a labhairt gliocais am measg dhaoine coimhlion: ach cha n-e gliocas an t-saoghail so, no prionnsachan an t-saoghail so, a chaidh gu neoni:
Nach bʼ aithne do h-aon de phrionnsachan an t-saoghail so: oir nam biodh aithne air bith aca air, cha bhiodh iad a chaoidh air ceusadh Tighearna na gloire.
Ach mar tha e sgriobhte: Cha n-fhaca suil, cha chuala cluas, cha mhua chinn e an cridhe duine, na nichean a dhʼ uidheamaich Dia dhaibh-san, a tha toirt gaoil dha.
Oir co measg dhaoine dha ʼn aithne nichean an duine, ach spiorad an duine a thʼ ann fhein? Air an t-seol chiadna cha n-aithne do dhuine sa bith, ach do Spiorad Dhe, nichean De.
Nichean cuideachd a tha sinn a labhairt, cha n-ann am briathran faghluimte gliocas dhaoine, ach ann an teagasg an Spioraid, a samhlachadh nichean spioradail ri nichean spioradail.
Ach cha mhuthaich an duine feolmhor nichean Spiorad Dhe: oir is goraiche iad ʼna shuilean, ʼs cha n-urrainn dha an tuigsinn: a chionn ʼsann air mhodh spioradail a tha iad ri ʼm fiachuinn.