Çardeh sal berê, di Mesîh de (ez nizanim di bedenê de, nizanim xeynî bedenê, Xwedê dizane), heta bi ezmana sêwemîn ve girtiye û hatiye birin, ez bi zilamekî wusa dizanim.
Ji ber ku ger ez pesnvedanê bixwazim, ez nabim bêaqil; ji ber ku ez dê rastiyê bibêjim. Lê belê bona ku tu kes, min ji dîtina xwe, an jî bihîstina xwe bilindtir nebîne ez nawêrim ku pesnê xwe bidim.
Û bona, ji mezinbûna peyxaman ez qure nebim, ji bo min, di bedenê de kelemek û bona ku min kulmik bike milyaketekî Îblîs hate dayîn, da ku, ez qure nebim.
Û wî ji min re got: Kerema min ji te re bes e; ji ber ku hêza min, di lawaziyê de diçe serî! Ji ber vê yekê, ez ê hîn jî zêde bi bêhêzbûna xwe pesnê xwe bidim, da ku, hêza Mesîh li ser min dakeve.
Ji ber vê yekê, ez di oxra Mesîh de ji lawaziyan re, ji gazinan re, ji pêwistiyan re, ji zilman û tengasiyan re razî me; ji ber ku ez çi demê lawaz bim, wê demê ez xwurt im.
Ez bêaqil bûm; we min mecbûr kirin; ji ber divê ku ez ji aliyê we ve bihatima salix dan; lewma her çiqas ez ne tiştek bim jî, ji şagirtên herî sereta, di tu tiştekî de kêmasiya min nîne.
A vay, ev cara sêwemîn e ku, bona hatina cem we ez amade me û ez ê li we nebim bar; ji ber ku ez ne yê di we de ye, lê ez li we digerim; ji ber ku divê ne zarok bona dayik û bavên xwe, lê belê dayik û bav bona zarokên xwe xezînê berhev bikin.
Qey hûn difikirin ku ewqas dem e, em xwe li ber we diparêzin? Em li ber rûyê Xwedê bi aidbûna xwe yî Mesîh ve diaxifin. Û hemû tiştan, ya xoşewîstno, ji bona pêşveçûna we ne.
Ji ber ez ditirsim ku, dema ez bêm bi avayekî, we mîna xwestina xwe nebînim; ez ê jî ji aliyê we ve, wekî xwestina we neyêm dîtin; dê bi avayekî hebûna keftûleftî, çavnebarî, hêrs, azweriyên xweperestî, îftira, paşbêjî, serxweçûnî û tevliheviyê bête dîtin;
bi vî awayî dema ez dîsa werim cem we, dê Xwedayê min, min li berya we şermezar bike û ez ê bona gellek kesên ku berê guneh kirine, ji pîsitî û ji zînayê û ji kêfdariyê tobe nekirine, şînê bigirim.