Óir dubhairt sé, I n‐am oireamhnach d’éisteas leat, Agus i ló an tslánuighthe do chabhruigheas leat. Féach, anois an t‐am oireamhnach; féach, anois lá an tslánuighthe; gan adhbhar tuislidh do thabhairt d’aon duine,
acht mar dhaoine fíora; mar dhaoine nach n‐aithnightear, acht aithnightear ’n‐a aimhdheoin sin; mar dhaoine atá ag saothrú an bháis, agus, féach, atáimíd beo; mar dhaoine curtar fá smacht, gan bheith marbhtha;
mar dhaoine brónacha, acht ag déanamh áthais i gcómhnaidhe; mar dhaoine bochta, acht ag bronnadh saidhbhris ar a lán; mar dhaoine nach bhfuil rud ar bith aca, acht gur leo gach uile rud.
Anois, chum cúiteamh de’n tsaghas céadna do thabhairt damh‐sa (ag labhairt mar labharfainn lem’ cháirdibh féin atáim), bidhidh fairsing mar an gcéadna.
Ná bidhidh fá chuing i n‐éinfheacht le lucht dí‐chreidimh: óir cia an cáirdeas atá ag fíréantacht le h‐éagcóir? nó cia an cumann atá ag an solas leis an dorchacht?
Agus cia an cóimhcheangal atá idir teampall Dé agus íodhla? óir is sinne teampall Dé bhí; mar adubhairt Dia, Déanfad cómhnaidhe ’n‐a measc, agus siubhalfad ’n‐a measc; béidhead‐sa im’ Dhia aca, agus béidhid‐sean ’n‐a bpobal agam‐sa.
D’á bhrigh sin, Tagaidh amach as a lár, Agus bidhidh ar deaghailt, Adeir an Tighearna, Agus ná bíodh aon bhaint agaibh leis an rud neamh‐ghlan; Agus glacfad chugam sibh,