Niha, ya xoşewîstno, li gor em xwediyê van wadna ne, em xwe ji her tiştê ku beden û ruh biqirêj dike safî bikin; di tirsa Xwedê de bijîn û di pîroziyê de birewnaq bin!
Ji ber ku dema em hatin Makêdonyayê jî, qet rehetiya bedena me tunebû; lê belê me ji her alî ve tengasiyê dikişand; ji derve şeran, di hundir de tirsan hebû.
Lê belê Xwedayê ku xemrevîniyê bi kesên kêm ve dike, bi hatina Tîtûs ve û tenê ne bi hatina wî ve, lê belê di derheqê min de bêrîkirina we, xem û xîreta we têgîhand min,
Ji ber ku ger bi nameya xwe we êşandibim jî, ez ne poşman im; ji ber ku ger ez poşman bibim jî, bi demek kurt bûna wê pev re ez dibînim ku ew name êşê dide we;
niha ez kêfxweş im, ne bi xemgîniya we, lê belê ji ber ku hûn bona tobê xemgîn bûne ez kêfxweş im; ji ber ku hûn li gor Xwedê xemgîn bûn; da ku, hûn di tu tiştî de ji me ziyanê nebînin.
Ji ber ku a vay, ev tiştê wekhev, yanê, li gor Xwedê keser kişandina we, di we de çi xîret û hê jî çi borîn xwestin, çi hêrs, çi tirs, çi bêrî kirin, çi piştgirtin, çi tolhildan pêk anîn! Di vî tiştî de we pak bûna xwe ji her alî ve nîşan dan.
Ger min ji we re nivîsandibe jî, ne bona kesên neheqiyê dikin, ne jî bona yê neheqiyê dibînin; lê belê bona xîreta me yî di derheqê we de ye, di hizûra Xwedê de ji bona qenciya we xuya bibe.
Ji bo vê yekê li me xemrevînkirî hate kirin û li ser kêfxweşiya Tîtûs, em di xemrevîniya xwe de hîn jî kêfxweş bûn; ji ber ku ruhê wî ji aliyê we hemûyan ve aramiyê dît.
Ji ber ku ger ji wî re, di derheqê we de bi tiştekî pesnê xwe dabim jî, ez şermezar nebûm; lê belê mîna ku me her tiştî bi rasteqînî ji we re gotibûn, pesnvedana me yî li ber Tîtûs jî ûsa rast derket.