हामी परमेश्वरकै सन्तान हौं भनी देखाउन उहाँले आफ्ना छोराको आत्मा हाम्रो हृदयमा राखिदिनुभएको छ। त्यही आत्माले हाम्रा हृदयबाट “हे अब्बा, हे बुबा,” भन्नुहुन्छ।
तर अब त तिमीहरूले परमेश्वरलाई चिनेका छौ अथवा यसो भनौं, परमेश्वरले तिमीहरूलाई चिन्नुभएको छ र अब कसरी ती पुरानै कमजोर बेकम्मा आत्माहरूकहाँ फर्की जान चाहन्छौ? तिमीहरू फेरि किन तिनीहरूको कमारा बन्न चाहन्छौ?
त्यस बेला मेरो बिमारले तिमीहरूलाई अप्ठ्यारो पारेको थियो र पनि तिमीहरूले मलाई छि:छि: र दूर-दूर गरेनौ। तर उल्टै तिमीहरूले त परमेश्वरको दूतलाई र ख्रीष्टलाई झैँ मलाई स्वागत गर्यौ।
अहो, त्यस बेला तिमीहरू कति खुसी थियौ, सम्भव भए त्यस बेला तिमीहरूले आफ्ना आँखा निकालेर मलाई दिनुपरे पनि दिन तयार थियौ। म यसको साक्षी छु। तर अहिले के भयो?
यसैबाट हामी बुझ्न सक्छौं, ती दुईटी स्त्रीहरूले परमेश्वरसँगको दुई करारलाई बुझाउँछन्। सीनै पर्वतको व्यवस्थाको पुरानो करारचाहिँ कमारी हागार हो। यसका सन्तानहरू नै कमाराहरू हुन्।
धर्मशास्त्रले पनि भन्दछ, “छोरा-छोरी जन्माउनुनपर्ने बाँझी हो खुसीले रमाऊ, सुत्केरी व्यथा थाहा नपाउने हो, खुसीले कराऊ किनभने लोग्ने हुनेभन्दा नहुनेका धेरै सन्तान हुनेछन्।”